Γνώρισα τον Ευάγγελο Αποστολάκη πριν από 20 χρόνια.
Εντάχθηκε σε μια ομάδα εργασίας 3 ατόμων.
Σαφώς ο λιγότερο προικισμένος από τους τρεις και από τους άλλους τρεις που είχαν προηγηθεί στην ίδια ομάδα.
Ο χώρος από τον οποίο προέρχονταν παρήγαγε πολύ καλά στελέχη στα πεδία της στρατηγικής και της διαχείρισης κρίσεων.
Αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν υπήρχαν τέτοια στοιχεία.
Ο ΣΥΡΙΖΑ τον έκανε ΑΓΕΕΘΑ και υπουργό Εθνικής Άμυνας.
Ο Αλέξης Τσίπρας στάθηκε τυχερός που επί της θητείας του δεν υπήρξε κάποια σοβαρή κρίση εθνικής ασφάλειας η οποία θα απαιτούσε διαχείριση από την πλευρά του ΓΕΕΘΑ ή του ΥΠΕΘΑ.
Με την σειρά του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης στέκεται σήμερα τυχερός που δεν θα χρειαστεί τις υπηρεσίες του παρ΄ ολίγον υπουργού, στην διαχείριση μιας σοβαρής κρίσης πολιτικής προστασίας.
Διότι, όπως απέδειξε και ο ίδιος δημιουργώντας και διαχειριζόμενος την προσωπική του κρίση, η αποτυχία θα ήταν δεδομένη.
Η συγκεκριμένη περίπτωση είναι από αυτές που κάποιος μπορεί να πει ότι ευτυχώς που δεν υπήρξε συναίνεση.
