Θα είναι η αυριανή Κabul επανάληψη του Sarajevo στα 1992-95; Η μήπως της Phnom Penh του 1975;
Όχι μόνο η Δύση νίπτει τα χέρια της για το Αφγανιστάν αλλά ακολουθεί με σκυμμένο το κεφάλι τον ρυθμό μιας αναγκαστικής πορείας-αλλά, για να μην βρεθεί να φέρει όλο το φταίξιμο γι αυτήν τη συνταγή ήττας, αποθαρρύνει τους Αφγανούς αρνούμενη εκ των προτέρων την ικανότητα για ηθική, πολιτική ή στρατιωτική αντίσταση.
«Η ασταμάτητη πρόοδος των Taliban», ουρλιάζει ο Τύπος με πονηρή χαρά. «Η Καμπούλ εκκενώνεται!» Είναι κάθε άνθρωπος για τον εαυτό του, ακούμε. Ωστόσο, κάθε βράδυ ολόκληρη η πόλη, με τις γυναίκες στην πρώτη γραμμή, χτυπούν τις κατσαρόλες και τα τηγάνια τους για να ενθαρρύνουν την αντίσταση. Και ο αφγανικός στρατός, έχοντας περικυκλώσει την Kunduz (που μπορεί να ανακτήσει με μια επικείμενη αντεπίθεση) και στη συνέχεια να επιχειρήσει το ίδιο με στη Herat τη Kandahar και αλλού.
Αλλά δεν πειράζει! Το θέμα έχει διευθετηθεί. Ας βγάλουμε τους υπηκόους μας, όλοι, συμπεριλαμβανομένων των εργαζομένων βοήθειας. Ας χορηγήσουμε μια χούφτα θεωρήσεις στους πιο πιστούς Αφγανούς συμμάχους μας. Δεν πειράζει αν η θλιβερή μας υποχώρηση ενθαρρύνει τις δυτικοποιημένες ελίτ στην Καμπούλ να μας ακολουθήσουν, να φύγουν και να αφήσουν τον λαό χωρίς ηγέτες. Εν ολίγοις, ζήτω η ηττοπάθεια! Και οι φτωχοί Αφγανοί καλούνται να μην δείχνουν πιο αποφασισμένοι από τους διασκορπισθέντες μέντορές τους. Το contrast μπορεί να μην φαίνεται καλό.
Αυτό το θέαμα είναι διπλά ντροπιαστικό.
Πρώτον, η αποχώρηση των δυτικών στρατιωτών και πολιτών αντηχεί σαν θανατική καταδίκη από την οποία δεν υπάρχει έφεση. Ωστόσο, σε μια Καμπούλ που λέγεται ότι πρόκειται να πέσει χωρίς πυροβολισμό, η συνεχιζόμενη παρουσία τους θα προστατεύσει τους Αφγανούς από τις επιθέσεις και τις ανταποδόσεις που έχουν υποσχεθεί οι Ταλιμπάν. Είναι Saigon 1975 σε μικρογραφία. Αυτό είναι που συμβαίνει αυτή τη στιγμή κάτω από τα μάτια μας, αλλά το λέμε χαμηλόφωνα και ψιθυριστά.
Δεύτερον, αντί να ενισχύσουμε το πνεύμα αντίστασης των Αφγανών, υπονοούμε την παύση («σύντομα») αμερικανικών αεροπορικών επιθέσεων που πραγματοποιήθηκαν από έξω από το Αφγανιστάν σε θέσεις των Ταλιμπάν και το τέλος της προστασίας του αεροδρομίου της Καμπούλ.
Ξαφνικά ξεχάσαμε το Panjshir και τον νεαρό Massoud επικεφαλής της δύναμής του, των περιφρονηθέντων mujahideen, που πλέον έχουν αφεθεί στη μοναξιά τους. Ξεχάσαμε τους Σιίτες Χαζάρα, καταδικασμένους σε εξάλειψη. Επισημαίνουμε τη διαφθορά που υπονομεύει το αφγανικό καθεστώς, σαν να πρόκειται για μια νέα ανακάλυψη. Μας βολεύει να στεκόμαστε στην εγκατάλειψη του Tajikistan η την παράδοση κάποιων απομακρυσμένων φυλακίων που λέγεται ότι τα παράτησαν χωρίς μάχη. Η εικόνα που παρουσιάζεται είναι μια γενικευμένη παραίτηση και προδοσία.
Αυτή η ερημική εικόνα διαστρεβλώνει την πραγματικότητα για τη διευκόλυνσή μας. Η νίκη των Ταλιμπάν δεν είναι προκαθορισμένη. Δεν είναι δεδομένη. Οι αφγανικές ένοπλες δυνάμεις υπάρχουν. Το test δεν εχει γινει ακόμα.
Το να παίρνεις πόλεις καβαλώντας μοτοσικλέτες είναι κάτι πολύ διαφορετικό από το να καταλαμβάνεις και να διατηρείς στη κατοχή σου τις κρυμμένες κοιλάδες του Αφγανιστάν. Ό, τι άλλο κι αν είναι, οι Ταλιμπάν δεν είναι ανίκητοι μαχητές και δεν αποτελούν σε καμία περίπτωση στρατό πεδίου. Δεν έχουν θωρακισμένα οχήματα, ούτε βαρύ πυροβολικό, ούτε αεροπορία.
Αλλά δεν πειράζει. Θα κερδίσουν, είναι αναπόφευκτο, ψελλίζουμε στον εαυτό μας σε κάθε αποστροφή.
Με τους Αμερικανούς στο προσκήνιο (είτε με επικεφαλής τον Ντόναλντ Τραμπ είτε τον Τζο Μπάιντεν), εγκαταλείψαμε έναν ολόκληρο λαό. Ας δώσουμε, λοιπόν, τουλάχιστον στους Αφγανούς την ευκαιρία να αμυνθούν προσφέροντας αεροπορική υποστήριξη, συνεχίζοντας την παροχή όπλων και πληροφοριών και διευκολύνοντας την επιχειρησιακή ικανότητα των ενόπλων δυνάμεών τους.
Ο αφγανικός λαός, μετά από 20 χρόνια ανοιχτός στον κόσμο, απορρίπτει την κόλαση που υπόσχονται οι Ταλιμπάν. Ενθαρρύνοντάς τους – και διατηρώντας μια ελάχιστη διεθνή παρουσία στην Καμπούλ – ας ποντάρουμε ότι η κινητοποίησή τους μπροστά στον κίνδυνο βρίσκεται σε εξέλιξη, γιατί δεν υπάρχει άλλη επιλογή.
Οι υπερασπιστές της Καμπούλ αριθμούν δεκάδες χιλιάδες έμπειρους στρατιώτες που κατέχουν τις θέσεις τους. Η πόλη μπορεί να υπερασπιστεί. Με την υποστήριξη του λαού, οι υπερασπιστές του, οι κληρονόμοι του Διοικητή Μασούντ, μπορούν να αντιμετωπίσουν τους ουρικοκτόνους βάρβαρους με τον τρόπο των ένδοξων υπερασπιστών του Σεράγεβο. Η εναλλακτική; Θυμάστε την Phnom Penh;
Αν δεν μπορέσουμε να πιστέψουμε σε αυτήν την αποστολή και να ανακαλέσουμε την εγκατάλειψη της διεθνούς κοινότητας πριν γίνει ολοκληρωτική, θα έχουμε μια ακόμη πράξη εγκατάλειψης για την απαξίωσή μας. Κάτω από τα στραμμένα μάτια της Δύσης, η Καμπούλ θα υποστεί τη μοίρα του Γκρόζνι, του Χομς και όλων των αρχαίων και σύγχρονων Καρχηδόνων που παραδόθηκαν στην αιμοδιψή εκδίκηση των κατακτητών.
