kourdistoportocali.comPassbook24 ώρες στη Βοστώνη

Γράφει ο Σταύρος Περακάκης

24 ώρες στη Βοστώνη

Η μεγαλύτερη διαφορά από τη Νέα Υόρκη είναι οι δρόμοι, oι καλοντυμένοι κι ευγενικοί άνθρωποι

Πάντα ήθελα να επισκεφτώ την Βοστόνη… και πάντα πίστευα ότι αυτή η επιθυμία μου « κώλυσε» από τότε που διάβαζα τα κόμικς με τον ήρωα Μπλέικ και τον αγώνα των Αμερικανών κατά των Βρετανών.

Που είχαν την έδρα τους στη Βοστόνη. Τελικά την απόφαση να πάω εκεί την πήρα ένα βράδυ, χωρίς να το πολυσκεφτώ, βλέποντας στην τηλεόραση ένα ντοκιμαντέρ για την Βοστόνη. « Οκ, ο κύβος ερρίφθη» είπα στην εαυτό μου. Παρέα, δυστυχώς, δεν βρήκα και έτσι ρίσκαρα να ξεκινήσω μόνος μου. Χωρίς καλά καλά να το καταλάβω βρέθηκα να πετάω και ύστερα από αρκετές, ώρες πτήσης, πατούσα το πόδι μου στο αεροδρόμιο Logan της Βοστόνης. Το ταξί με πήγε στο studio που νοίκιασα μέσω internet σε μια περιοχή όχι μακριά από το κέντρο. Ήταν ήδη απόγευμα κι εγώ αισθανόμουν κουρασμένος από το ταξίδι… Όμως η επιθυμία του ταξιδευτή να γνωρίσει το νέο τόπο που πήγε κέρδισε κατά κράτος την κούραση. Έτσι, ξεκίνησα!

Γράφει ο Σταύρος Περακάκης* [goldentraveller.org]

Η πρώτη εξόρμηση στην πόλη ξεκίνησε από το ανοιχτό πάρκο της Βοστώνης. Όμορφα δέντρα, κόκκινα και κίτρινα φύλλα, αγάλματα και λίμνες. Ένα ‘ζωντανό’ πάρκο, με τον κόσμο χαμογελαστό, με τα σκυλιά να κυνηγούν τους σκίουρους και τους τουρίστες να βγάζουν τη μία φωτογραφία μετά την άλλη.

Όμορφες εικόνες και απίστευτα χρώματα γύρω μου. Κάθισα σε ένα παγκάκι να πάρω καθαρό αέρα.

Μια κοπέλα που καθόταν κάτω από ένα δέντρο τάιζε έναν σκίουρο. Μου φάνηκε φοβερά ειδυλλιακό.

Προσπάθησα να κοροϊδέψω κι εγώ ένα σκιουράκι κρατώντας ένα φύλλο, αλλά δεν τα κατάφερα.

Το ζωάκι πλησίασε λίγο, αλλά απομακρύνθηκε γρήγορα μόλις αντιλήφθηκε την απάτη μου. Ανέβηκα στη μικρή γέφυρα και κοίταξα τις πάπιες.

Μια βόλτα σε αυτή τη πόλη είναι αρκετή για να καταλάβει κανείς πως διαφέρει από άλλες περιοχές των ΗΠΑ. Ένας αέρας ευρωπαϊκός, διαφορετικός από τον συνηθισμένο φυσάει σε κάθε της στενό.

Τα χρώματα, η κουλτούρα, η αρχιτεκτονική, διαφέρουν από την υπόλοιπη Αμερική. Πολλές και διάφορες γλώσσες άκουγα κάθε φορά που περίμενα σε μία διάβαση για να περάσω απέναντι. Ο ρυθμός της πόλης, όπως είναι λογικό, είναι γρήγορος. Με σχεδόν πέντε εκατομμύρια να ζουν σε αυτή, είναι απόλυτα φυσιολογικό.

Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ NYC και Βοστώνης, πέραν του ρυθμού και του πληθυσμού, είναι οι δρόμοι. Οι καθαροί, όμορφοι δρόμοι που πάνω τους περπατάνε καλοντυμένοι κι ευγενικοί άνθρωποι. Αυτά, όμως, είναι γούστα.

Άλλοι θέλουν τη φασαρία, τον ρυθμό και τη ‘βρωμιά’ της Νέας Υόρκης, άλλοι την πιο ήσυχη, πιο μικρή και πιο καθαρή Βοστώνη.
Στο θέμα μας τώρα. Όταν βγήκα από το πάρκο, περπάτησα αρκετά. Πέρασα μέσα από μικρότερα πάρκα με αγάλματα αφιερωμένα στους ηγέτες της αμερικανικής επανάστασης, είδα διάφορα μικρά μαγαζιά με ρούχα….

Στην China Town

Επόμενος προορισμός η China Town ! Παρά τις προκλήσεις που δέχτηκα από διάφορα μπαρ, εστιατόρια, στενά που σίγουρα έκρυβαν εκπλήξεις, έφτασα στην China Town.
Ξεφύσηξα και σκέφτηκα πως είναι τόσα πολλά ακόμα αυτά που δεν είδα ή που δεν χόρτασα Πέρασα την πύλη με τη φωτογραφική μηχανή κρεμασμένη στο λαιμό μου.

Η περιοχή είναι πανέμορφη και πλούσια σε μυρωδιές και εικόνες. Είναι από τις περιοχές που το μάτια σου γεμίζουν με χρώματα και σε ωθούν να ανακαλύψεις μια νέα κουλτούρα. Απλά εκεί υπάρχουν τα περίφημα ‘γκέτο’. Θα δει κανείς τοξικομανείς, περίεργες φάτσες και σκοτεινά σοκάκια.

Οι Κινέζοι δε δίνουν σημασία στους τουρίστες, παρά μόνο όταν έχει να κάνει με τη δουλειά τους ή το εστιατόριο τους (σε κάθε γωνία υπάρχει από ένα).

Έκανα μία προσπάθεια να απαθανατίσω με την κάμερά μου το απαθές πρόσωπο μίας ηλικιωμένης Κινέζας την ώρα που δεχόταν ερωτήσεις από μία τουρίστρια. Μάταια.

Με κοίταξε με άγριο βλέμμα και κατέβασε το πρόσωπό της.

Ήταν ένα ακόμα δείγμα αδιαφορίας απέναντι στους τουρίστες και ένα ακόμα άγριο βλέμμα απέναντι σε άτομα σαν και μένα που στον παρελθόν ίσως την είχαν φωτογραφίσει ξανά και ξανά και απλά βαρέθηκε.

Δεν την αδικώ. Κατέβασα την κάμερά μου, προχώρησα λίγα βήματα και κοίταξα γύρω μου.

*( Ο Σταύρος Πιεράκης είναι αναγνώστης του  www.goldentraveller.org και μέλος εθελοντικών Οργανώσεων για την ισότητα των πολιτών διαφορετικών φυλών και θρησκειών. Μας έγραψε για την εμπειρία του από το τελευταίο του ταξίδι στην Βοστόνη)

          Δείτε ορισμένες από τις φώτο που μας έστειλε

SHARE
MORE PASSBOOK