kourdistoportocali.comNews DeskOλη η Ελλάδα πλατεία Κλαυθμώνος!

Αποκάλυψη

Oλη η Ελλάδα πλατεία Κλαυθμώνος!

Ερχονται απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων και κούρεμα καταθέσεων;

To κούρεμα των καταθέσεων σε χώρες που βρίσκονται σε καθεστώς χρεοκοπίας και δημοσιονομικού εκροχιασμού απαιτούν οι Γερμανοί Φιλελεύθεροι (και ο επικεφαλής τους Christian Wolfgang Lindner-photo) oι οποίοι ενόψει της συμμετοχής τους στην κυβέρνηση εκφράζουν ανοιχτά πλέον την διαφωνία τους με την ήπια στάση Σόιμπλε απέναντι στην Ελλάδα. Οπως όλα δείχνουν το 2018 θα είναι η μοιραία μνημονιακή χρονιά για την Ελλάδα και τους Ελληνες καταθέτες φορολογούμενους με φόντο ένα διεφθαρμένο κράτος που αρνείται να μεταρρυθμιστεί. Πλησιάζει επιτέλους και η μεγάλη στιγμή που οι Ελληνες δημόσιοι υπάλληλοι θα πάψουν να είναι μόνιμοι και χωρίς αξιολόγηση.

Γράφει η Gillian Rothschild

Στο μεταξύ χάνει τη μπάλα ο φορολογούμενος αν επιχειρήσει να μάθει τι ισχύει στο εγχώριο φορολογικό σύστημα. Πολύ περισσότερο ο επίδοξος επενδυτής αν δεν έχει τρομάξει από άλλα γεγονότα και φθάσει μέχρι τη φορολογική νομοθεσία, τότε θα φύγει τρέχοντας.

Τα τελευταία τέσσερα και κάτι χρόνια, κάθε δύο μήνες ο νόμος άλλαζε. Η αστάθεια του φορολογικού συστήματος είναι ίσως το σημαντικότερο αντικίνητρο για να επενδύσει κάποιος στην Ελλάδα: έτσι οι επενδυτές αποχωρούν, μεγάλες εταιρείες μεταφέρουν την έδρα τους στο εξωτερικό, άλλες οδηγούνται στη διακοπή εργασιών.

Η κατάσταση αυτή και η ρευστότητα του φορολογικού καθεστώτος έχει κόστος, στις ίδιες τις επιχειρήσεις, τους εργαζόμενους που χάνουν τη δουλειά τους όταν οι επιχειρήσεις φεύγουν αλλά και στο Δημόσιο καθώς διογκώνεται η φοροδιαφυγής και μειώνονται τα έσοδα του προϋπολογισμού.

Σε διάστημα 50 μηνών σε 4 από τους βασικότερους νόμους που εφαρμόστηκαν το 2014 (κώδικας φορολογίας εισοδήματος, κώδικας φορολογικών διαδικασιών, ΕΝΦΙΑ, ΕΛΠ), έγινε τροποποίηση με 82 άλλους νόμους που προσέθεταν ή καταργούσαν διατάξεις.

Στον αντίποδα, στις ΗΠΑ από την ίδρυσή τους έχουν ψηφιστεί 10 φορολογικά νομοσχέδια, ενώ στην Ελλάδα από το 1975 έχουν ψηφιστεί 250.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του ΣΕΒ Θεόδωρο Φέσσα, η φορολογική αβεβαιότητα είναι από τις μεγαλύτερες και πλέον ανόητες σπατάλες που κάνει το κράτος: προκαλεί κόστος για τις επιχειρήσεις, όπως και οι πραγματικοί φόροι, χωρίς να είναι έσοδο για το κράτος.

Παρότι το ζητούμενο τα τελευταία χρόνια είναι η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, το ελληνικό φορολογικό σύστημα δεν το επιτρέπει και οι συνέπειες της πολυνομίας αλλά και της κακονομίας είναι δραματικές. Σύμφωνα με τον κ. Φέσσα, η φορολογική αβεβαιότητα «ακυρώνει τις προϋποθέσεις μεγέθυνσης της ελληνικής επιχείρησης, στερώντας έτσι τη δυνατότητα απασχόλησης στους νέους επιστήμονες και στο δημιουργικό ταλέντο. Ετσι και αυτοί, μαζί με τις ποιοτικές άμεσες ξένες επενδύσεις, αποφεύγουν κάθε χρόνο όλο και πιο πολύ την Ελλάδα, όπως καταγράφει για άλλη μία φορά το WEF στην ετήσια έρευνά του.

Στην έκθεση για την παγκόσμια ανταγωνιστικότητα η Ελλάδα κατατάσσεται στην τελευταία θέση μεταξύ 137 χωρών ως προς το εάν η φορολογία αποτελεί κίνητρο για επενδύσεις.

Πρόσφατη έρευνα του ΟΟΣΑ και του ΔΝΤ ανέδειξε την ένταση με την οποία η φορολογική αβεβαιότητα εκδιώκει από μια χώρα κυρίως τις ποιοτικές επενδύσεις, τη στιγμή που η Ελλάδα χρειάζεται 15.000 νέες μεσαίες και 1.000 μεγάλες οργανωμένες παραγωγικές επιχειρήσεις.

Ο διευθύνων σύμβουλος της τσιμεντοβιομηχανίας ΤΙΤΑΝ, Δημήτρης Παπαλεξόπουλος τονίζει ότι η υπερφορολόγηση και η φοροδιαφυγή. Όπως σημειώνει, το ασταθές φορολογικό καθεστώς αποτελεί σημαντικό πρόβλημα για τις επιχειρήσεις ενώ ακόμη πιο κρίσιμη είναι η υπερφορολόγηση της εργασίας. Οι συντελεστές φόρου και εισφορών στην εργασία συν τον φόρο εισοδήματος για ένα μισθωτό των 2.000 ευρώ τον μήνα δημιουργούν μια «ψαλίδα» εκτός πραγματικότητας. Και αυτό σε μια κοινωνία με υψηλή παραβατικότητα όπου η εισφοροδιαφυγή και η φοροδιαφυγή δεν αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά,  προκαλεί αθέμιτο ανταγωνισμό για τις επιχειρήσεις κάθε μεγέθους. Οι υψηλοί συντελεστές φορολογίας οδηγούν σε έξαρση της φοροδιαφυγής καθώς πολλοί αισθάνονται ότι φοροδιαφεύγουν δικαιολογημένα.

Βασικό ζητούμενο για όλες τις επιχειρήσεις είναι η φορολογική σταθερότητα υποστηρίζει και ο αντιπρόεδρος της εταιρείας Παπαστράτος, Ιάκωβος Καργαρώτος. Από τα βασικά στοιχεία που εξετάζει ένας επενδυτής σε μια χώρα είναι το φορολογικό περιβάλλον και όχι τόσο το ύψος όσο η σταθερότητα.

Για την Παπαστράτος και την επένδυση των 300 εκατ. ευρώ στην Ελλάδα, το ασταθές φορολογικό πλαίσιο αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις και η πολυεθνική εταιρεία πήρε την απόφαση να επενδύσει στην Ελλάδα τελικώς επειδή η χώρα διαθέτει σημαντικά πλεονεκτήματα, όπως είναι η στρατηγική της θέση, το υψηλό επίπεδο των ανθρώπων της, και φυσικά, στη δική μας περίπτωση, η τοπική παραγωγή εξαιρετικής ποιότητας καπνών.

Ενα ασταθές φορολογικό σύστημα, αποθαρρύνει τους επενδυτές εκτιμά ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας ΕΛΙΝΟΪΛ Γιάννης Αληγιζάκης. Ο στόχος κάθε επενδυτικής κίνησης είναι η εξασφάλιση της βιωσιμότητας και η κερδοφορία της επιχείρησης. Την απόδοση της επένδυσης επηρεάζει το ισχύον φορολογικό καθεστώς, τόσο στην εκτίμηση των ποσοτικών μεγεθών όσο και στην οικονομική επιβάρυνση από φόρους, της οικονομικής μονάδας. Ενα καθεστώς φορολογικής αστάθειας και αβεβαιότητας, συνήθως επιδρά αρνητικά στη σχετική απόφαση και οδηγεί τελικά στη μη υλοποίηση της επένδυσης.

Ολη η Ελλάδα μια πλατεία Κλαυθμώνος!

Eπιτέλους έφτασε η μεγάλη στιγμή, η αρχή του τέλους για το διεφθαρμένο ελληνικό κράτος το οποίο παραμένει ανέγγιχτο από την Τουρκοκρατία έως και σήμερα. Σε αγαστή συνεργασία με τους εγχώριους ολιγάρχες, την εκκλησία των σκοταδιστών και το ξιπασμένο πολιτικό προσωπικό οδηγεί ανά τους αιώνες τον λαό σε αέναες χρεοκοπίες.

7 χρόνια μνημόνια και οι εγχώριοι πολιτικοί απατεώνες όλων των αποχρώσεων υπερασπίσθηκαν με πάθος το διεφθαρμένο δημόσιο των κηφήνων λαθρουπαλλήλων και την μιζαδόρικη διαπλοκή με πάσης φύσεως συμφέροντα.

Σε έναν κόσμο που αξιολογείται καθημερινά και η τελευταία καθαρίστρια του ακροτελεύτιου ξενοδοχείου, οι έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι της Ολγας Γεροβασίλη αρνούνται πεισματικά να αξιολογηθούν. Εφτασαν μάλιστα στο σημείο να βγουν στους δρόμους της Αθήνας και να διαδηλώσουν κατά της αξιολόγησης.

Μόνο που το παπατζιλίκι της πιο μολυσματικής κάστας του πλανήτη έφτασε στο τέλος της. Σε λίγο το διεφθαρμένο ελληνικό κράτος δεν θα έχει σάλιο να πληρώνει τον στρατό κατοχής των δημοσίων υπαλλήλων, ούτε και τις συντάξεις τους. Οχι, δεν θα τους χωράει η πλατεία Κλαυθμώνος για να κλαίνε. Είναι τόσοι πολλοί που θα χρειαστεί να γεμίσουν πολλές πλατείες. Την ώρα που έχουν σφαγιασθεί οι μισθοί των ιδιωτικών υπαλλήλων, οι δημόσιοι κηφήνες (με τις εξαιρέσεις των αξιόλογων υπαλλήλων) παίρνουν αυξήσεις!

Μετά από 7 χρόνια μνημόνια δεν απολύθηκε κανείς κηφήνας δημόσιος υπάλληλος επειδή απλά είναι άχρηστος. Πρέπει να υποπέσει σε ποινικό αδίκημα για να απολυθεί με το στανιό. Λες κι αν είναι άχρηστος και οι φορολογούμενοι πληρώνουν έναν άχρηστο κηφήνα αυτό δεν είναι αδίκημα.

Το παπατζιλίκι όμως τελείωσε. Οι Γερμανοί πολίτες αηδιασμένοι από τα λεφτά που πετάνε 7 χρόνια τώρα για να πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις των ελλήνων δημοσίων υπαλλήλων και αηδιασμένοι από τους φονιάδες που τρύπωσαν ανάμεσα στους πρόσφυγες έδωσαν ένα γερό μάθημα στην Μέρκελ και δικαίωσαν τον Σόιμπλε που χρόνια τώρα θέλει να πετάξει με τις κλωτσιές την μολυσματική φυλή των ελλήνων από την Ευρωζώνη.

Εφτασε λοιπόν η στιγμή ο Σόιμπλε να δει το σχέδιό του να γίνεται πραγματικότητα. Σε συνεργασία με τον Κρίστιαν Λίντνερ (κεντρική φωτό) των Φιλελευθέρων που μπήκαν στην κυβέρνηση θα “αξιολογήσουν” τους έλληνες κηφήνες του δημοσίου.


Από εδώ και στο εξής η Ολγα Γεροβασίλη πρέπει να τραγουδάει σε ηπειρώτικα πανηγύρια To Mελαχρινάκι για να βρίσκει τα λεφτά να πληρώνει τους κηφήνες του ελληνικού δημοσίου.

Βασίλης Μπόνιος

Τι πιστεύει ο Λίντνερ για το ελληνικό ζήτημα; Σε πρόσφατη συνέντευξη στη Γερμανική Ραδιοφωνία DLF ζήτησε κούρεμα χρέους και Grexit. «Είναι σαφές ότι θα πρέπει να ελαφρύνει το ελληνικό χρέος, κι αυτό γίνεται μόνο εκτός της ευρωζώνης», είπε σημειώνοντας πάντως ότι η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στην ΕΕ για να πάρει επιδοτήσεις για την ενίσχυση της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας. Κατηγόρησε ωστόσο την Ελλάδα ότι σέρνει από τη μύτη τη Γερμανία και την Ευρώπη, και αμφισβήτησε ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις. Ζητά αλλαγή στρατηγικής, «κάτι που ο Σόιμπλε εν μέρει αφήνει να διαφανεί, αλλά τον αφήνει η Μέρκελ στα κρύα του λουτρού», σχολίασε.

Γι΄αυτό σας λέμε: Tα καλύτερα έρχονται!

Ο ηρωικός δημοσιογράφος και πρώην στέλεχος του Οικονομικού Ταχυδρόμου κ. Δημήτρης Στεργίου- ο οποίος μας τιμά με την αρθρογραφία του-, δεκαετίες τώρα μάχεται ενάντια στον Κρατισμό. Ξεκινάμε το αφιέρωμα που υπογράφει με τον ρόλο το εθνάρχη Καραμανλή στην δημιουργία του Κράτους-Τέρατος.

Η Νέα Δημοκρατία παρέδωσε το 1981 στο ΠΑΣΟΚ 119 δημόσιες επιχειρήσεις που η ίδια «φιλελεύθερη» παράταξη επί χρόνια ίδρυε! Δημιουργήθηκε ένας τερατώδης δημόσιος υδροκέφαλος που ρούφηξε εκατοντάδες δισ. ευρώ από τους Έλληνες φορολογούμενους και από δάνεια

Του Δημήτρη Στεργίου

Διάβασα ότι οι «απάνθρωποι» δανειστές με την τρίτη αξιολόγηση ζητούν χαλάρωση του ασφυκτικού ελέγχου του Δημοσίου σε μεγάλες επιχειρήσεις στις οποίες αυτό διατηρεί πλειοψηφική ή άλλη συμμετοχή, παρά τις έντονες αντιδράσεις των συνδικαλιστικών φορέων των εργαζομένων στο τάλανα αυτό χώρο, που θυμίζει Λερναία Ύδρα, η οποία έχει «ρουφήξει» εκατοντάδες δισ. ευρώ, τουλάχιστον μετά τη μεταπολίτευση.

Είναι μελαγχολική η διαπίστωση ότι για τον τερατώδη αυτό δημόσιο υδροκέφαλο υπεύθυνες είναι όλες οι λεγόμενες «δεξιές» ή «φιλελεύθερες» κυβερνήσεις , με τη Νέα Δημοκρατία να έχει καταληφθεί από μια απίστευτη «σοσιαλμανία» με το 1975. Έτσι, το 1981 η Νέα Δημοκρατία παρέδωσε στο ΠΑΣΟΚ 119 δημόσιες επιχειρήσεις ως .. λάφυρο για τους … «πρασινοφρουρούς»!

Σημειώνεται ότι πριν από πολλές δεκαετίες, δηλαδή κατά την προπολεμική περίοδο, η επιχειρηματική δραστηριότητα του ελληνικού κράτους ήταν περιορισμένη τόσο στην Ελλάδα όσο και σε διεθνές επίπεδο. Όμως στη συνέχεια, το κράτος άρχισε να γίνει επιχειρηματίας όχι για το καλό της χώρας και της οικονομίας, αλλά για το καλό των κομματικών «κηφήνων», όπως έλεγεν ο Ροίδης, των εκάστοτε κυβερνήσεων, οι οποίες το παρέδιδαν στη συνέχεια ως «φέουδο» στους κομματικούς φίλους τους και οπαδούς!

Πριν από 99 χρόνια, το 1914, έγινε η αρχή της συμμετοχής του κράτους στην επιχειρηματική δραστηριότητα με την απόκτηση και την εκμετάλλευση του σιδηροδρομικού δικτύου Πειραιώς – Αθηνών – Θεσσαλονίκης που υπήρχε τότε. Το 1920, τη λειτουργία του σιδηροδρομικού δικτύου ανέλαβαν οι Σιδηρόδρομοι του Ελληνικού Κράτους (ΣΕΚ) και λίγο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το κράτος ανέλαβε τη λειτουργία και του σιδηροδρομικού δικτύου της Πελοποννήσου με τη σύσταση των Σιδηροδρόμων Πειραιώς – Αθηνών – Πελοποννήσου (ΣΠΑΠ).

Τότε, τα χρόνια εκείνα, καθώς «τρώγοντας έρχεται η όρεξη», στη δεκαετία του 1920, ιδρύθηκαν ο Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς (ΟΛΠ) και το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Και καθώς η όρεξη συνεχώς αυξανόταν, το 1923, ιδρύθηκε η Ελεύθερη Ζώνη Θεσσαλονίκης και ακατάπαυστα, το 1926, ιδρύθηκε ο Αυτόνομος Σταφιδικός Οργανισμός (ΑΣΟ) και το 1929, η κρατική «επιχειρηματική» βουλιμία επεκτάθηκε και στον τραπεζικό τομέα, αφού ιδρύθηκε η Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος.

Μεταπολεμικά, το 1949, ιδρύθηκε ο Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος (έως τότε οι τηλεπικοινωνίες ανήκαν σε ιδιωτικές εταιρείες), το 1950, το κράτος επεκτάθηκε και στο χώρο της ενέργειας, ιδρύοντας τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ) και το 1954, το κράτος δεν μπορούσε να μη γίνει και «επιχειρηματίας» χρηματοδότης. Έτσι ίδρυσε τον Οργανισμό Χρηματοδοτήσεως Οικονομικής Αναπτύξεως (ΟΧΟΑ) για τη χρηματοδότηση αυξημένων κινδύνων που δεν μπορούσαν να αναλάβουν οι τράπεζες. Πάντως, όπως παρατηρείτε, εντυπωσιάζουν όλοι σχεδόν οι τίτλοι των δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών για τους … σκοπούς τους!

Το 1959, διαπιστώθηκε ότι υπάρχει «κενό» στη χρηματοδότηση και έτσι αποφασίσθηκε να ιδρυθεί ο Οργανισμός Βιομηχανικής Αναπτύξεως (ΟΒΑ) για την προώθηση τάχα επιχειρηματικών δραστηριοτήτων, σαν να μην ήταν τότε το τραπεζικό σύστημα κατά 90% σχεδόν … κρατικό!!!

Το 1964, διαπιστώθηκε κι άλλο «κενό» στη χρηματοδότηση και έτσι ιδρύθηκε η Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Αναπτύξεως στην οποία συγκεντρώθηκαν οι λειτουργίες του ΟΧΟΑ, του ΟΒΑ και του Οργανισμού Τουριστικής Πίστεως. Ράβε, ξήλωνε, δηλαδή…

Το 1970, ιδρύθηκε ο Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδος (ΟΣΕ). Τότε, με τον οργανισμό αυτό συγχωνεύθηκαν οι ΣΕΚ και οι ΣΠΑΠ. Επίσης, το ίδιο έτος, το 1970, οι ταχυδρομικές υπηρεσίες, που αποτελούσαν ξεχωριστή Διεύθυνση στο υπουργείο Συγκοινωνιών, μεταφέρθηκαν στα Ελληνικά Ταχυδρομεία ΕΛΤΑ), που ιδρύθηκαν τότε. Την ίδια χρονιά, το 1970, ιδρύθηκαν τα Ηλεκτροκίνητα Λεωφορεία της Περιοχής Αθηνών – Πειραιώς (ΗΛΠΑΠ) με την εξαγορά της ιδιωτικής ΗΕΜ.

Το 1975, η ΔΕΗ συγχωνεύθηκε με την Εταιρεία Λιγνιτών Πτολεμαίδας (ΛΙΠΤΟΛ). Την ίδια χρονιά, το 1975, το κράτος θέλησε να επεκταθεί και στο χώρο των αερομεταφορών εξαγοράζοντας την Ολυμπιακή Αεροπορία, η οποία λειτουργούσε από το 1956 ως ιδιωτική επιχείρηση του Αριστοτέλη Ωνάση και παρουσίαζε κέρδη στους ισολογισμούς της. Η συνέχεια είναι γνωστή: εξελίχθηκε σε μια διαρκώς ζημιογόνα επιχείρηση με καταθλιπτικές επιπτώσεις στα δημόσια ελλείμματα. Έγινε ένα απέραντο εκτροφείο διορισμένων υπαλλήλων (κομματικά ρουσφέτια).

Η κρατικοποίηση του Ομίλου Ανδρεάδη τον Δεκέμβριο 1975

Μία νύχτα της Παρασκευής της 5ης Δεκεμβρίου 1975 έγινε από την τότε κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας παρέμβαση και … κρατικοποίηση ενός τεράστιου ομίλου τραπεζών, βιομηχανιών, ασφαλιστικών εταιρειών και άλλων επιχειρήσεων, του Ομίλου της Εμπορικής Τράπεζας ή του Ομίλου Ανδρεάδη.

Τότε, στις 5 Δεκεμβρίου 1975, συντάχθηκε και υποβλήθηκε η έκθεση των διευθυντών της Τράπεζας της Ελλάδος Εμμ. Κηπουρίδη και Δημ. Καλοδούκα με τα αποτελέσματα του προκαταρκτικού ελέγχου που διενήργησαν στις τράπεζες του συγκροτήματος Ανδρεάδη. Στην έκθεση αυτή παρουσιάζονταν η μεθόδευση της συμμετοχής αλλοδαπών επιχειρήσεων στον έλεγχο του συγκροτήματος, οι ανωμαλίες που συνόδευαν τη συμμετοχή αυτή καθώς και οι παραβάσεις του νόμου 5076/31 και αποφάσεων της Νομισματικής Επιτροπής.

Την ίδια ημερομηνία, στις 5 Δεκεμβρίου 1975, υποβλήθηκε εμπιστευτική έκθεση του νομικού συμβούλου της Τράπεζας της Ελλάδος Ι. Πασσιά, ο οποίος ανέφερε ότι γνωμοδοτεί με βάση την παραπάνω έκθεση ελέγχου των δύο διευθυντών και ότι έπρεπε να ασκηθεί δίωξη μόνο για τις πράξεις μεταβίβασης των μετοχών και όχι για τις παραβάσεις των αποφάσεων της Νομισματικής Επιτροπής. Οι τελευταίες είχαν παραγραφεί, αφού είχαν τελεσθεί το 1972, μολονότι ήταν γνωστές στην Τράπεζα της Ελλάδος και τη Νομισματική Επιτροπή!

Τότε, την ίδια ημέρα, στις 5 Δεκεμβρίου 1975, υπογράφθηκε από τον πρόεδρο Δημοκρατίας το υπ’ αριθ. 861/5.12.75 προεδρικό διάταγμα για κρατική παρέμβαση σε όλο τον όμιλο της Εμπορικής Τράπεζας.

Σημειώνεται ότι τότε, προηγουμένως, σε συγκέντρωση δημοσιογράφων στο υπουργείο Συντονισμού, ο τότε υπουργός Παν. Παπαληγούρας ανακοίνωσε την απομάκρυνση του καθηγητού Στρατή Ανδρεάδη από τις διοικήσεις τριών τραπεζών του, δηλαδή της Εμπορικής Τράπεζας, της Ιονικής – Λαϊκής Τράπεζας και της Τράπεζας Επενδύσεων. Ταυτόχρονα ανακοίνωσε ότι καταργήθηκαν όλα τα καταστατικά όργανα των τραπεζών, δηλαδή το Διοικητικό Συμβούλιο και η γενική συνέλευση των μετόχων, ότι διορίσθηκαν προσωρινοί επίτροποι και ότι τα γεγονότα αυτά δεν πρέπει να δημιουργήσουν ανησυχίες στο κοινό, δεδομένου ότι τα οικονομικά στοιχεία των τριών τραπεζών και ιδιαίτερα της Εμπορικής Τράπεζας είναι εντόνως ικανοποιητικά.

Την επόμενη ημέρα, στις 6 Δεκεμβρίου του 1975, δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως η απόφαση της Νομισματικής Επιτροπής για το διορισμό των επιτρόπων στις τράπεζες, με διάρκεια θητείας δύο μηνών. Την ίδια μέρα εμφανίσθηκαν και εγκαταστάθηκαν στην Εμπορική Τράπεζα, στην Ιονική – Λαϊκή Τράπεζα και στην Τράπεζα Επενδύσεων οι προσωρινοί επίτροποι Κουμβακάλης, Γκεϊβέλης και Τσουκαλαδάκης αντίστοιχα, που ήταν και οι τρεις διευθυντές της Τράπεζας της Ελλάδος.

Την ίδια ημέρα, στις 6 Δεκεμβρίου του 1975, παραδόθηκαν οι εκθέσεις των δύο διευθυντών και του νομικού συμβουλίου της Τράπεζας της Ελλάδος από τον τότε υπουργό Συντονισμού Παν. Παπαληγούρα στον εισαγγελέα για την άσκηση ποινικής δίωξης κατά του καθηγητού Στρατή Ανδρεάδη και άλλων 50 περίπου μελών των Διοικητικών Συμβουλίων των τραπεζών και των άλλων εταιρειών του συγκροτήματος. Την ίδια εποχή έγινε κρατικοποίηση και των Ελληνικών Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων, εταιρείας δηλαδή που διοικούσε επί 25 χρόνια ο Ανδρεάδης.

Μετά την εγκατάσταση των προσωρινών επιτρόπων στις τρεις τράπεζες, οι εξελίξεις στο συγκρότημα Ανδρεάδη διήρκεσαν (μετά από διορισμούς επιτρόπων, ασκήσεις αγωγών και ποινικών διώξεων στελεχών και αθώωσή τους κ.λπ) έως τις 27 Φεβρουαρίου 1978, όταν το Τριμελές Εφετείο Αθηνών αθώωσε τον μόνο πια κατηγορούμενο καθηγητή Ανδρεάδη.

Το σύμπλεγμα του τραπεζών και επιχειρήσεων του Ομίλου Ανδρεάδη, ο οποίος κρατικοποιήθηκε εν μια νυκτί και ο οποίος ύστερα από μερικά χρόνια … επανιδιωτικοποιήθηκε(βλέπε πιο κάτω) σιγά – σιγά ολόκληρος, είχε ως εξής:

1.Εμπορική Τράπεζα: Η Εμπορική Τράπεζα υπήχθη στη διοίκηση του Ανδρεάδη το 1952..

  1. Ιονική – Λαϊκή Τράπεζα: Η Ιονική – Λαϊκή Τράπεζα εξαγοράσθηκε από τον Στρατή Ανδρεάδη το 1958.
  2. Τράπεζα Πειραιώς: Εντάχθηκε στον όμιλο Ανδρεάδη το 1962.
  3. Τράπεζα Αττικής: Εντάχθηκε στον όμιλο της Εμπορικής Τράπεζας το 1964.
  4. Τράπεζα Επενδύσεων: Η Τράπεζα Επενδύσεων ιδρύθηκε το 1963 από το συγκρότημα της Εμπορικής Τράπεζας και με συμμετοχή ορισμένων από τις μεγαλύτερες τράπεζες του εξωτερικού.
  5. «Ιονική» Ασφαλιστική: Ιδρύθηκε το 1939 και υπήχθη στον όμιλο Ανδρεάδη το 1958..
  6. «Ο Φοίνιξ»: Ιδρύθηκε το 1928. Το 1942 η πλειοψηφία των μετοχών περιήλθε στην Εμπορική Τράπεζα και από το 1952 στη διοίκησή της από τον καθηγητή Στρατή Ανδρεάδη..
  7. «ΓενικαίΑσφάλειαι Ελλάδος»: Ιδρύθηκε το 1917 και περιελήφθη στον όμιλο Ανδρεάδη από το 1962..
  8. Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων: Ύστερα από διαγωνισμό που προκήρυξε το 1961 ο (τότε) Οργανισμός Βιομηχανικής Αναπτύξεως, η Εμπορική Τράπεζα και η Ιονική – Λαϊκή Τράπεζα ίδρυσαν την εταιρεία αυτή.
  9. «Ελληνική Βιομηχανία Χυμών και Κονσερβών»: Η εταιρεία ιδρύθηκε το 1962 από την Εμπορική Τράπεζα και την Ιονική – Λαϊκή Τράπεζα με σκοπό την αξιοποίηση της πλούσιας σε εσπεριδοειδή παραγωγής της χώρας μας και μάλιστα των νομών Κορινθίας, Αιγιαλείας, Ηλείας, Αχαΐας, Μεσσηνίας και της επαρχίας Τροιζηνίας.
  10. Ελληνική Βιομηχανία Σάκων και Ειδών εκ Πλαστικής Ύλης: Το 1965 οι ασφαλιστικές εταιρείες «Φοίνιξ», «Ιονική» και «ΓενικαίΑσφάλειαι της Ελλάδος» ίδρυσαν την εταιρεία αυτή, με σκοπό την παραγωγή πλαστικών σάκων συσκευασίας χημικών λιπασμάτων.
  11. «Ναυπηγεία Ελευσίνος»: Η εταιρεία αυτή ιδρύθηκε το 1962 από την Εμπορική Τράπεζα και την Ιονική – Λαϊκή Τράπεζα.
  12. Χίλτον: Από πολύ νωρίς, η δραστηριότητα του Ανδρεάδη επεκτάθηκε και στις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις με την ίδρυση το 1963 της εταιρείας «Ξενοδοχειακαί Επιχειρήσεις Ιονική». Η νέα εταιρεία κατόρθωσε να ανεγείρει, να εξοπλίσει και να αποπερατώσει το «AthensHilton» εντός μιας τριετίας και να το παραδώσει προς λειτουργία το Μάρτιο του 1963.
  13. Το Διυλιστήριο «ΣΤΡΑΝ»: Ο Ανδρεάδης προσπάθησε μετά το 1968 να επεκταθεί και στο χώρο των καυσίμων, με την ίδρυση του διυλιστηρίου αυτού. Η προσπάθεια αυτή για πολλούς λόγους, που έχει αναφέρει σε σχετικό έντυπο ο ίδιος ο Ανδρεάδης απέτυχε(στις 27 Νοεμβρίου του 1973 η τότε «κυβέρνησις» αυθαιρέτως απαγόρευσε τη συνέχιση των έργων ανέγερσης του διυλιστηρίου ΣΤΡΑΝ).
  14. 15. Την ίδια εποχή, το 1975, έγινε κρατικοποίηση και των Ελληνικών Ηλεκτρικών (Σιδηροδρόμων (ΕΗΣ), εταιρείας δηλαδή που διοικούσε επί 25 χρόνια ο Ανδρεάδης, και το 1976 ιδρύθηκαν οι Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι Αθηνών – Πειραιώς (ΗΣΑΠ).

Ίδρυση το 1977 κρατικού φορέα αστικών συγκοινωνιών που λειτουργούσε παρανόμως επί … χρόνια!

Με το Νόμο 588/1977, ιδρύθηκε υπό το κλίμα μιας έντονης «σοσιαλμανίας», από την τότε «δεξιά» ή «φιλελεύθερη» κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας η Επιχείρηση Αστικών Συγκοινωνιών (ΕΑΣ) και ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών (ΟΑΣ), ο γνωστός Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Αθήνας (ΟΑΣΑ), ο οποίος επόπτευε και συντόνιζε στο έργο τους και τους άλλους δύο κρατικούς φορείς αστικών συγκοινωνιών, δηλαδή τα Ηλεκτροκίνητα Λεωφορεία Περιοχής Αθηνών – Πειραιώς (ΗΛΠΑΠ) και Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι Αθηνών – Πειραιώς (ΗΣΑΠ), όπως λέγονταν.

Ο ιδρυτικός νόμος 588/1977 πρόβλεπε την καταβολή από το κράτος, ως μοναδικό μέτοχο, το ποσό των 50.000.000 δραχμών ως μετοχικό κεφάλαιο. Το ποσό αυτό, όπως αποκάλυπτα τότε κάθε χρόνο στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» αναλύοντας τον ισολογισμό του ΟΑΣ δεν είχε καταβληθεί τουλάχιστον έως τα μέσα της δεκαετίας του 1980, μολονότι συνεχώς επισημαινόταν στο Πιστοποιητικό των ορκωτών λογιστών, το οποίο συνόδευε τον εκάστοτε ισολογισμό! Σημειώνεται ότι ο ΟΑΣ λειτουργούσε και λειτουργεί και διέπεται από τις διατάξεις της νομοθεσίας περί ανωνύμων εταιρειών και, συνεπώς, το κεφάλαιο αποτελεί κύριο και ουσιώδες στοιχείο της σύστασης μιας ανώνυμης εταιρείας. Η μη καταβολή του αμέσως από μιαν ιδιωτική εταιρεία συνεπάγεται την άρση της άδειας λειτουργίας της! Κι όμως, ο ΟΑΣ λειτουργούσε επί σειράν ετών … παρανόμως!!!

Το 1977, συγχωνεύθηκαν ο Εθνικός Οργανισμός Ελληνικής Χειροτεχνίας (ΕΟΕΧ) και το Κέντρο Βιοτεχνικής Αναπτύξεως (ΚΕΒΑ) σε κοινό οργανισμό, τον Ελληνικό Οργανισμό Μικρομεσαίων Μεταποιητικών Επιχειρήσεων και Χειροτεχνίας (ΕΟΜΜΕΧ).

Την ίδια χρονιά, το 1977, ιδρύθηκε ο Οργανισμός Προωθήσεως Εξαγωγών (ΟΠΕ).

Το 1979, ιδρύθηκε η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου (ΚΕΔ) για την … αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου!

Στη δεκαετία του 1970, για να μην πολυλογούμε, ιδρύθηκαν η Δημόσια Επιχείρηση Πολεοδομήσεως, Οικισμού και Στεγάσεως (ΔΕΠΟΣ), η Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου (ΔΕΠ), η Ελληνική Εταιρεία Βιομηχανικών και Μεταλλευτικών Ερευνών (ΕΛΕΒΜΕ), η Ελληνική Βιομηχανία Όπλων, η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, ενώ σε όλα αυτά προστέθηκαν το 1975, όπως έχουμε αναφέρει, και 15 τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρείες, εμπορικές, βιομηχανικές και ξενοδοχειακές επιχειρήσεις του Ομίλου Ανδρεάδη.

Η εικόνα της «Λερναίας Ύδρας»

Το 1981, όταν το «σοσιαλιστικό» ΠΑΣΟΚ κέρδισε τις εκλογές, κληρονόμησε από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας «καμένη γη», αλλά και έναν εντυπωσιακό γαλαξία 119 τραπεζικών, ασφαλιστικών, βιομηχανικών, εμπορικών, ξενοδοχειακών, τεχνικών, εξαγωγικών και ενεργειακών επιχειρήσεων που το ίδιο κόμμα, με διάφορες ονομασίες, είχε ιδρύσει από το 1914!

Παραθέτουμε το σχετικό πίνακα έτσι για την ιστορία:

  1. Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ).
  2. Δημόσια Επιχείρηση Πετρελαίου (ΔΕΠ)
  3. Δημοτική Επιχείρηση Φωταερίου (ΔΕΦΑ)
  4. Ανώνυμος Εταιρεία Διώρυγος Κορίνθου (ΑΕΔΙΚ)
  5. Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛΤΑ)
  6. Ελληνική Ραδιοφωνία – Τηλεόραση (ΕΡΤ)
  7. Επιχείρηση Αστικών Συγκοινωνιών (ΕΑΣ)
  8. Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι Αθηνών – Πειραιώς ( ΗΣΑΠ)
  9. Ηλεκτροκίνητα Λεωφορεία Περιοχής Αθηνών – Πειραιώς (ΗΣΑΠ)
  10. Ηλεκτροκίνητα Λεωφορεία Περιοχής Αθηνών Πειραιώς (ΗΛΠΑΠ)
  11. Ολυμπιακή Αεροπορία (ΟΑ)
  12. Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών (ΟΑΣ)
  13. Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ)
  14. Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς (ΟΛΠ)
  15. Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδος (ΟΣΕ)
  16. Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος (ΟΤΕ)
  17. Υπηρεσία Ενημερώσεως Ενόπλων Δυνάμεων (ΥΕΝΕΔ)
  18. Εταιρεία Υδρεύσεως και Αποχετεύσεων Πρωτευούσης (ΕΥΔΑΠ)
  19. Οργανισμός Αποχετεύσεως Θεσσαλονίκης (ΟΑΘ)
  20. Ταμείο Υδρεύσεως Θεσσαλονίκης
  21. Ελληνικά Διυλιστήρια Ασπροπύργου
  22. Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία

(Οι ακόλουθες δημόσιες 37 επιχειρήσεις , οι οποίες εντυπωσιάζουν για τους ευρηματικούς τίτλους τους και το … άφθονο γάλα…, ελέγχονταν από την Αγροτική Τράπεζα)

  1. Εταιρεία Ψυκτικής Προστασίας Αγροτικών Προϊόντων Μεσσηνίας (ΕΨΥΠΑΜ)
  2. ΣΕΠΕΚ
  3. ΣΕΚΟΒΕ
  4. Εταιρεία Αγροτικής Αναπτύξεως «Ευρυτανία»
  5. Ελληνική Βιομηχανία Κρέατος
  6. ΣΥΝΕΡΓΑΛ
  7. ΝΕΣΤΛΕ Βιομηχανία Γάλακτος
  8. ΣΕΒΑΘ
  9. Εταιρεία Αναπτύξεως Αλιείας ΕΤΑΝΑΛ
  10. Βιομηχανία Γάλακτος «Αιτωλική»
  11. Νέα ΑΓΡΕΞ
  12. Ελληνική Βιομηχανία Ζωοτροφών (ΕΛΒΙΖ)
  13. ΕΤΕΑΠ
  14. Εταιρεία Σουλτανοπαραγωγών Κρήτης
  15. ΒΙΟΧΥΜ
  16. ΕΣΠΕΡΙΣ
  17. ΗΛΒΙΓΑΛ (Βιομηχανία Γάλακτος)
  18. Δωδώνη (Βιομηχανία Γάλακτος)
  19. Όλυμπος (Βιομηχανία Γάλακτος)
  20. ΠΡΟΒΙΓΑΛ (Βιομηχανία Γάλακτος)
  21. Χαλκιδική (Βιομηχανία Γάλακτος)
  22. ΣΕΡΓΑΛ (Βιομηχανία Γάλακτος)
  23. Γεωργική Βιομηχανία Ρητίνης Ποσειδωνίας
  24. Εργοστάσιο Ερυθρού Πιπέρεως Αριδαίας
  25. Ψυκτικές Εγκαταστάσεις Κοπάνου Ναούσης
  26. ΑΒΙΚΩ
  27. Επεξεργασία Φρούτων Βέρμιον – Νάουσα
  28. Ψυκτικές εγκαταστάσεις Σκύδρας
  29. Αγροτική Ένωση Βιομηχανικών Εγκαταστάσεων Κερκύρας
  30. ΑΣΤΥ (Βιομηχανία Γάλακτος)
  31. Κοινοπραξία Γάλακτος Κωπαϊδας
  32. Εργοστάσιο Γάλακτος Τρικάλων
  33. Βιομηχανία Γάλακτος Ξάνθης
  34. ΝΕΟΓΑΛ (Βιομηχανία Γάλακτος)
  35. Βιομηχανία Γάλακτος Λαμίας
  36. Οινοποιείο Ραψάνης
  37. Ελληνική Βιομηχανία Ζαχάρεως

(Οι ακόλουθες 14 κρατικές επιχειρήσεις, οι οποίες δεν ανήκαν όλες στον τομέα της … βιομηχανίας, ελέγχονταν από την ΕΤΒΑ)

  1. Γενική Βιομηχανία Κρέατος
  2. Βιομηχανία Αζωτούχων Λιπασμάτων
  3. Γενική Εταιρεία Μελετών, Ερευνών και Εκμεταλλεύσεων (πολύ … διαφωτιστικό!)
  4. Ελληνική Εταιρεία Επενδύσεων Χαρτοφυλακίου
  5. Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου
  6. Ελληνικές Εξαγωγές
  7. Ελληνική Βιομηχανία Αμμωνίας
  8. Μεταλλεία Αμιάντου Β. Ελλάδος
  9. Ελληνικός Αμίαντος
  10. Ελληνικά Μάρμαρα
  11. Κλωστήρια Φιλιατρών
  12. Ίσαρης – Βασιλειάδης
  13. Ελληνική Βιομηχανία Κρέατος
  14. Ελληνική Βιομηχανία Ηλεκτρονικών

(Συνεχίζεται ο πίνακας με άλλες κρατικές επιχειρήσεις σε άλλους τομείς)

  1. Δημόσια Επιχείρηση Πολεοδομήσεως, Οικισμού και Στεγάσεως (ΔΕΠΟΣ)
  2. Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ)
  3. Ελληνικός Οργανισμός Μικρομεσαίων Μεταποιητικών Επιχειρησεων και Χειροτεχνίας (ΕΟΜΜΕΧ)
  4. Ελληνικός Οργανισμός Τυποποιήσεως (ΕΛΟΤ)
  5. Κεντρική Λαχαναγορά Θεσσαλονίκης
  6. Κτηματική Εταιρεία Δημοσίου (ΚΤΕ)
  7. Οργανισμός Κεντρικής Λαχαναγοράς Αθηνών (ΑΚΛΑ)
  8. Οργανισμός Προωθήσεως Εξαγωγών (ΟΠΕ)
  9. Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος (ΑΤΕ)
  10. Ελληνική Τράπεζα Βιομηχανικής Αναπτύξεως (ΕΤΒΑ)
  11. Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων
  12. Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.

(Τα ακόλουθα πιστωτικά ιδρύματα ελέγχονταν έμμεσα από το κράτος μέσω Εθνικής Τράπεζας)

  1. ΕΤΕΒΑ
  2. Τράπεζα Επαγγελματικής Πίστεως
  3. Τράπεζα Υποθηκών
  4. Αραβοελληνική Τράπεζα
  5. Αμοιβαίο Κεφάλαιο «Δήλος»
  6. Εθνική Εταιρεία Επενδύσεων Χαρτοφυλακίου
  7. Εθνική Ασφαλιστική
  8. Αστήρ Ασφαλιστική
  9. Ελληνική Εταιρεία Ασφαλίσεων Πλοίων και Αεροσκαφών
  10. Εθνική Ανώνυμος Εταιρεία Διοικήσεως και Οργανώσεως
  11. Αστήρ Τουριστική και Ξενοδοχειακή
  12. Προνομιούχος Ανώνυμος Εταιρεία Γενικών Αποθηκών
  13. Ελληνική Εταιρεία Βιομηχανικών και Μεταλλευτικών Επενδύσεων
  14. Νεώριον Σύρου

(Οι ακόλουθες δημόσιες επιχειρήσεις ελέγχονταν από την Εμπορική Τράπεζα, η οποία κρατικοποιήθηκε εν μια νυκτί το 1975)

  1. Ιονική και Λαϊκή Τράπεζα
  2. Τράπεζα Επενδύσεων
  3. Τράπεζα Αττικής
  4. Τράπεζα Πειραιώς
  5. Ελληνική Εταιρεία Διαχειρίσεως Αμοιβαίων Κεφαλαίων
  6. Φοίνιξ Ασφαλιστική
  7. Ιονική Ασφαλιστική
  8. Ιονική Ξενοδοχειακή (Χίλτον)
  9. Γερανός, Τεχνική και Εμπορική
  10. Ναυπηγεία Ελευσίνος
  11. Ελληνική Εταιρεία Γενικών Επιχειρήσεων
  12. Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων
  13. Ελληνική Βιομηχανία Χυμών και Κονσερβών

(Οι ακόλουθες δημόσιες επιχειρήσεις ελέγχονταν από την κρατική ΕΤΕΒΑ, θυγατρική της Εθνικής Τράπεζας)

  1. Διεθνική Εταιρεία Διαχειρίσεως Αμοιβαίων Κεφαλαίων
  2. ΕΔΕΧ, Εταιρεία Διεθνών Επενδύσεων Χαρτοφυλακίου
  3. Ασφαλιστική ΕΤΕΒΑ
  4. Δαφνίλα Τουριστική
  5. Ολυμπιάς ΑΕ Τουρισμός – Ξενοδοχεία
  6. Ανώνυμος Ελληνική Εταιρεία Αναπτύξεως Εξαγωγών – HEDCO
  7. Ελληνική Βιομηχανική Εταιρεία Αξιοποιήσεως Ενεργειακών Πόρων.

Σε όλες αυτές τις δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς, το ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση μετά το 1981 πρόσθεσε, όπως θα αναφέρουμε στη συνέχεια, δεκάδες άλλες ιδιωτικές επιχειρήσεις, που κρατικοποίησε και ενέταξε το 1983 στον περιβόητο Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων που κόστισε στους Έλληνες φορολογούμενους πάνω από ένα τρις. δραχμές!

Μετά το 1991 άρχισαν δειλά οι«ξορκισμένες» από όλους αποκρατικοποιήσειςή επανιδιωτικοποιήσεις!

Σημειώνεται ότι λέξεις ή φράσεις όπως «αποκρατικοποιήσεις», «ιδιωτικοποιήσεις», «εκποίηση δημόσιας περιουσίας», «μετοχοποίηση» και «συμμετοχή ιδιωτών στο μετοχικό κεφάλαιο δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών» ήταν «ξορκισμένες» έως το 1990. Για πρώτη φορά λέξεις ή προθέσεις όπως «ιδιωτικοποιήσεις», «αποκρατικοποιήσεις», «εκποίηση δημόσιας περιουσίας», «μετοχοποίηση» και «συμμετοχή ιδιωτών στο μετοχικό κεφάλαιο δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών» αναφέρθηκαν στις Προγραμματικές Δηλώσεις που ανέγνωσε στη Βουλή ο τότε νέος πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης στις 24 Απριλίου 1990 και σε όλους τους κρατικούς προϋπολογισμούς που κατατέθηκαν στη Βουλή μετά το 1990. Κι όπως είναι γνωστό, έγινε … χαλασμός σε όλη τη χώρα από τις λυσσαλέες αντιδράσεις, κυρίως του ΠΑΣΟΚ και των αρχισυνδικαλιστών του!

Η πρώτη ιδιωτικοποίηση, η οποία προωθήθηκε σε υλοποίηση των προγραμματικών αυτών δεσμεύσεων, ήταν η περιπετειώδης αποκρατικοποίηση της Επιχείρησης Αστικών Συγκοινωνιών (ΕΑΣ) και η αντικατάστασή της από τις «Συγκοινωνιακές Επιχειρήσεις» (ΣΕΠ) το 1991, με τη συμμετοχή κυρίως οδηγών των κρατικών συγκοινωνιακών επιχειρήσεων που καταργήθηκαν. Πρόκειται μάλιστα για μιαν ιδιωτικοποίηση από την οποία όχι μόνο δεν εξασφαλίσθηκαν έσοδα από την πώληση αυτή, αλλά, όπως προκύπτει από την Εισηγητική Έκθεση του Κρατικού Προύπολογισμού του 1992, επιβαρύνθηκε το Δημόσιο και με 12 δισ. δραχμές!

Η άλλη και μάλιστα η πρώτη ουσιαστική ιδιωτικοποίηση ήταν η πώληση της Τράπεζας Πειραιώς σε Όμιλο Επενδυτών το 1991, η πώληση της Τράπεζας Αθηνών στην HanwhaFirstInvestment το 1993 και η αποκρατικοποίηση της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης με την εισαγωγή της στο Χρηματιστήριο το 1993.

Μετά τις εκλογές του 1993 και την άνοδο ξανά στην εξουσία του ΠΑΣΟΚ, η νέα τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και οι άλλες έως το Μάρτιο του 2004, ξεχνώντας όλες τις προηγούμενες λυσσαλέες αντιδράσεις, κατάρτιζαν συνεχώς προγράμματα αποκρατικοποιήσεων και μετοχοποιήσεων. Από τις αποκρατικοποιήσεις αυτές οι κυβερνήσεις το ΠΑΣΟΚ μέσα σε έξι χρόνια εξασφάλισαν έσοδα 13,7 δις. ευρώ και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας την περίοδο 2004 – 2008 έσοδα 7,6 δις. ευρώ.

Το χρονικό των αποκρατικοποιήσεων

Το χρονικό των μετοχοποιήσεων, ιδιωτικοποιήσεων ή αποκρατικοποιήσεων μετά το 1991 έχει ως εξής:

  • 1991: Πώληση της Τράπεζας Πειραιώς σε Όμιλο επενδυτών υπό τον καθηγητή και τραπεζίτη Μιχάλη Σάλλα.
  • 1991: Ιδιωτικοποίηση των αστικών συγκοινωνιών με την ίδρυση των Συγκοινωνιακών Επιχειρήσεων (ΣΕΠ)
  • 1993: Μετοχοποίηση και εσαγωγή της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζ’αχαρης στο Χρηματιστήριο.
  • 1993: Πώληση της Τράπεζας Αθηνών στην HanwhaFisrtInvestment.
  • 1996: Πρώτη μετοχοποίηση ΟΤΕ
  • 1997: Αναγγελία μετοχοποίησης Ομίλου ΔΕΠ
  • 1998: Πρώτη και δεύτερη μετοχοποίηση Καταστημάτων Αφορολογήτων ειδών (δημόσια έσοδα 20 δισ. δραχμές και 82 δισ. δραχμές αντίστοιχα)
  • 1998: Πρώτη και δεύτερη μετοχοποίηση Χρηματιστηρίου Αθηνών (δημόσια έσοδα 22 δισ. δραχμές και 10 δισ. δραχμές αντίστοιχα)
  • 1998: Δεύτερη και τρίτη μετοχοποίηση ΟΤΕ (δημόσια έσοδα 126 δισ. δραχμές και 302 δισ. δραχμές αντίστοιχα)
  • 1998: Πώληση μετοχών Εθνικής Τράπεζας (δημόσια έσοδα 63 δισ. δραχμές)
  • 1998: Πώληση Τράπεζας Κρήτης στην Eurobank (δημόσια έσοδα –προκαταβολή- 22 δισ. δραχμές)
  • 1998: Μετοχοποίηση ΔΕΠ (δημόσια έσοδα 35 δισ. δραχμές)
  • 1998: Τράπεζα Μακεδονίας – Θράκης από Τράπεζα Πειραιώς (έσοδα 27,3 δισ. δραχμές)
  • 1998: Πώληση της Τράπεζας Κεντρικής Ελλάδος στην Εγνατία Τράπεζα (έσοδα 17,3 δισ. δραχμές)
  • 1998: Μετοχοποίηση Ολύμπικ Κέτερινγκ (έσοδα 2,5 δισ. δραχμές)
  • 1998: Μετοχοποίηση Γενικής Τράπεζας (έσοδα 14 δισ. δραχμές)
  • 1998: Αναγγελία για την εισαγωγή στο Χρηματιστήριο την περίοδο 1998 – 2000 των ακόλουθων κερδοφόρων δημόσιων επιχειρήσεων:Διώρυγα Κορίνθου, ΔΕΘ, Κτηματική Εταιρεία Δημοσίου, ΕΥΔΑΠ, Οργανσιμοί Αποχέτευσης και Υδρευσης Θεσσαλονίκης, Οργανισμός Διεξαγωγής Ιπποδρομιών Ελλάδος, Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς, Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης, Ολύμπικ Κέτερινγκ, Ολυμπιακή τουριστική και Οργανισμός Προγνωστικών Αγώνων Ποδοσφαίρου (ΟΠΑΠ).
  • 1999: Τέταρτη μετοχοποίηση ΟΤΕ (δημόσια έσοδα 341 δισ. δραχμές)
  • 1999: Μετοχοποίηση Εθνικής Τράπεζας (δημόσια έσοδα 281 δισ. δραχμές)
  • Τρίτη μετοχοποίηση Καταστημάτων Αφορολογήτων Ειδών (δημόσια έσοδα 127 δισ. δραχμές)
  • 1999: Νέα μετοχοποίηση ΔΕΠ (έσοδα 50 δισ. δραχμές)
  • 1999: Μετοποίηση ΔΕΠΑ (έσοδα 35 δισ. δραχμές)
  • 1999: Μετοποίηση ΕΥΔΑΠ (έσοδα 60 δισ. δραχμές)
  • 1999: Πώληση Ιονικής Τράπεζας στην AlphaBank (έσοδα 272 δισ. δραχμές)
  • 1999: Νέα μετοχοποίηση Ολύμπκ Κέτερινγκ (έσοδα 3 δισ. δραχμές)
  • 1999: Μετοχοποίηση ΕΤΒΑ (75 δισ. δραχμές)
  • 2001: Μετοχοποίηση της Εταιρείας Ύδρευσης Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης (έσοδα 10 εκατ. ευρώ)
  • 2001: Μετοχοποίηση Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης (έσοδα 20 εκατ. ευρώ)
  • 2001: Νέα μετοχοποίηση ΟΠΑΠ (έσοδα 90 εκατ. ευρώ)
  • 2002: Πώληση της ΕΤΒΑ στην Τράπεζα Πειραιώς (έσοδα 511 εκατ. ευρώ)
  • 2002: Νέα μετοχοποίηση ΟΤΕ (έσοδα 652 εκατ. ευρώ)
  • 2002: Νέα μετοχοποίηση ΟΠΑΠ (508 εκατ. ευρώ)
  • 2002: Πρώτη και δεύτερη μετοχοποίηση ΔΕΗ (έσοδα 814 εκατ. ευρώ)
  • 2002: Πώληση πακέτου 2,3% μετοχών που είχε η Εμπορική Τράπεζα στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων στην ΚρεντίΑγκρικόλ – CA (έσοδα 56 εκατ. ευρώ)
  • 2002: Πώληση 58% της Ολύμπικ Κέτερινγκ στην Everest Α.Α. (έσοδα 18 εκατ. ευρώ)
  • 2002: Πωληση 49% του Ελληνικού Καζίνου Πάρνηθας στην κοινοπραξία Hyatt –ET και Επενδύσεις (έσοδα 170 εκατ. ευρώ)
  • 2002: Μακροχρόνια μίσθωση και επενδύσεις των Ακτών Αττικης (έσοδα 32 εκατ. ευρώ).
  • Πώληση των Ελληνικών Ναυπηγείων (Ναυπηγεία Σκαραμαγκά) στην HDW.
  • 2003: Τρίτη μετοχοποίηση ΔΕΗ (έσοδα 636 εκατ. ευρώ)
  • 2003: Πώληση πακέτου 11% της Εθνικής Τράπεζας (έσοδα 490 εκατ. ευρώ)
  • 2003: Δημόσια εγγραφή Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς (έσοδα 55 εκατ. ευρώ)
  • 2003: Πώληση πακέτου 33,4% της Ελληνικά Χρηματιστήρια Ελλάδος (έσοδα 89 εκατ. ευρώ)
  • 2003: Τρίτη (24,61%) μετοχοποίηση ΟΠΑΠ (έσοδα 736 εκατ. ευρώ)
  • 2003: Πώληση πακέτου 16,65% των Ελληνικών Πετρελαίων (έσοδα 326 εκατ. ευρώ)
  • 2003: Πώληση πακέτου 40% των Καταστημάτων Αφορολογήτων Ειδών (έσοδα 174 εκατ. ευρώ)
  • 2004: Πωληση πακέτου 8,21% των Ελληνικών Πετρελαίων (έσοδα 192 εκατ. ευρώ)
  • 2004: Πώληση πακέτου 7,46% της Εθνικής Τράπεζας (562 εκατ. ευρώ).
  • 2005: Διάθεση 16,44% μετοχών του ΟΠΑΠ (1.266 εκατ. ευρώ)
  • 2005: Διάθεση 10% των μετοχών του ΟΤΕ (835 εκατ. ευρώ)
  • 2006: Διάθεση του 7,18% των μετοχών της Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος (328 εκατ. ευρώ)
  • 2006: Κεφαλαιακή αναδιάρθρωση Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και μετοχική συνεργασίας με ΕΛΤΑ (436 εκατ. ευρώ)
  • 2006:Εισαγωγή στο Χρηματιστήριο Αθηνών με τη διάθεση 34,84% των μετοχών του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (612 εκατ. ευρώ)
  • Διάθεση του 11,01% των μετοχών της Εμπορικής Τράπεζας (364 εκατ. ευρώ).
  • 2007: Προσφορά 10,7% των μετοχών του ΟΤΕ κλπ(1.700 εκατ. ευρώ).
  • 2008: Αποκρατικοποίηση των καζίνων Κέρκυρας και Πάρνηθας, της Τράπεζας της Αττικής και του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (1.600 εκατ. ευρώ).

ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ-ΤΕΡΑΤΟΣ

7 Χρόνια Μνημόνια και δεν τους ακούμπησαν. Υπάρχουν μάλιστα και δημόσιοι υπάλληλοι καμουφλαρισμένοι σε πολυτελείς θέσεις-λαγούμια που πήραν μάλιστα και αυξήσεις. Η ρίζα του κακού και της αέναης χρεοκοπίας είναι εδώ, ανέπαφη και έτοιμη να απολαύσει την ολοσχερή καταστροφή του κράτους. Αρκεί να μην αξιολογηθούν.

Γράφει ο Δημήτρης Στεργίου

 

Σκιτσογραφικό «εγερτήριο» του Κώστα Μητρόπουλου

Δημοσιεύθηκε πριν από 27 χρόνια στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» (1 Νοεμβρίου 1990)

Για πολλοστή φορά οι δημόσιοι υπάλληλοι της ελληνικής «Σοβιετίας» βρέθηκαν πάλι στους δρόμους αντιδρώντας στην ψήφιση στη Βουλή τροπολογίας για την αξιολόγηση στο Δημόσιο, η οποία έχει καταντήσει μετά το 2011 ένα «πανί του αργαλειού της Πηνελόπης». Σημειώνεται ότι σε όλα αυτά τα μνημονιακά χρόνια, που η αξιολόγηση των δημόσιων υπαλλήλων αποτελεί υποχρέωση που μόνιμα υπάρχει σε όλα τα Μνημόνια που έχουν υπογράψει μετά το 2010 «σοσιαλιστικές», «δεξιές» και «αριστερές» κυβερνήσεις, η ΑΔΕΔΥ, η κορυφαία συνδικαλιστική οργάνωση των δημόσιων υπαλλήλων, χαρακτήρισε, όπως πάντοτε, σε πρόσφατη ανακοίνωσή της, ως … «εκβιαστική, διασπαστική, αντισυνταγματική και απεργοσπαστική τροπολογία της … «αριστεροδεξιάς » κυβέρνησης για την αξιολόγηση στο Δημόσιο.

Έτσι, τα τελευταία δύο χρόνια, η … «αριστεροδεξιά» κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θυμίζει τη γίδα, της οποίας, όπως διδάσκει ο θυμόσοφος λαός, «τραβάει το τομάρι της όσα κάνει στο πουρνάρι», αφού ήταν ανέκαθεν σφόδρα αντίθετοι προς κάθε απόπειρά η προσπάθεια εφαρμογής της μνημονιακής υποχρέωσης για αξιολόγηση στο Δημόσιο. Σημειώνεται ότι οι λυσσαλέες αντιδράσεις των «αντιμνημονιακών» κομμάτων (στην αρχή η Νέα Δημοκρατία και στη συνέχεια ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ) , ως αντιπολίτευσης , είχαν αποθαρρύνει την εκάστοτε κυβέρνηση νε εφαρμόζει τους σχετικούς νόμους που ψηφίζονταν ασμένως τάχα στη Βουλή και, για το λόγο αυτό, είχαν προκαλέσει πολλάκις μάλιστα πολλάκις εμπλοκές κατά τους ελέγχους από τους εκπροσώπους των δανειστών που έρχονταν στην Αθήνα για να αξιολογήσουν την εφαρμογή των Μνημονίων.

Σε όλο αυτό το διάστημα (έως τον Αύγουστο του 2015) καταρτίζονταν νομοσχέδια επί νομοσχεδίων που ουδέποτε έφταναν στη Βουλή λόγω εκλογών, ανασχηματισμών και άλλων πολιτικών εξελίξεων, αλλά και όταν ψηφίζονταν έμεναν ανεργά ως νόμοι! Το «στρίβειν» είναι γνωστό για τη μη προώθηση μιας μεταρρύθμισης, η οποία άρχισε με το ΠΔ 318/1992 του θαρραλέου μεταρρυθμιστή Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, αλλά συνεχώς αναβαλλόταν ή συντριβόταν από εσοκομματικές και αντιπολιτευτικές αντιδράσεις: Διαβουλεύσεις επί διαβουλεύσεων των εκάστοτε υπουργών Διοικητικής Μεταρρύθμισης με συνδικαλιστικούς φορείς, τεχνικά κλιμάκια της τρόικας και λοιποί εμπλεκόμενοι, αποφάσεις που παρέμεναν απλώς αποτυπωμένες «στο χαρτί» ή στο «γόνατο»! Πλήθος δικαστικών προσφυγών και αποφάσεων. Αξιολόγηση στο Δημόσιο, που ζητήθηκε πολλάκις και ζητείται επιμόνως από την τρόικα και εξαγγέλθηκε ισάριθμες φορές από τους αρμόδιους κατά καιρούς υπουργούς, αλλά τα τελευταία χρόνια ουδέποτε υλοποιήθηκε, με αποτέλεσμα οι δημόσιοι υπάλληλοι να παραμένουν στη συντριπτική τους πλειονότητα «άριστοι» και επί του πρακτέου στο απυρόβλητο. Σημειώνεται ότι επί τρία χρόνια, έως τον Αύγουστο του 2015, αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή το νέο σύστημα αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, η οποία καταγράφεται ως όρος ή ως προαπαιτούμενο σε όλα τα Μνημόνια, χωρίς ωστόσο να έχει υλοποιηθεί.

Επί υπουργίας Αντώνη Μανιτάκη, όταν τέθηκε το ζήτημα απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων, η κατάρτιση ενός νέου συστήματος αξιολόγησης θεωρούνταν φάνταζε ως λύση για ένα «ξεσκαρτάρισμα» των απασχολούμενων στο Δημόσιο. Αμ δε! Μέχρι τότε, η αξιολόγηση υπήρχε αλλά στην πράξη ήταν ανενεργή, αφού στη συντριπτική τους πλειονότητα οι υπάλληλοι βαθμολογούνταν με άριστα. Τότε, ο Μανιτάκης, πιεζόμενος από τις προθεσμίες, «εφηύρε» μιαν αξιολόγηση μέσω … ερωτηματολογίων, η οποία απέτυχε παταγωδώς, με αποτέλεσμα ο ίδιος να αναστείλει τη διαδικασία. Το νέο νομοσχέδιο ξεκίνησε να γράφεται, ωστόσο μεσολάβησε το… κλείσιμο της ΕΡΤ και η αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση, με αποτέλεσμα ο κ. Μανιτάκης να αντικατασταθεί από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Η εκκίνηση ενός νέου συστήματος αξιολόγησης αποτέλεσε προτεραιότητα για τον νέο υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης, ο οποίος μάλιστα αντιμετώπισε έντονες αντιδράσεις και πολιτικές αντιξοότητες για τη θέσπισή του. Ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΟΛΜΕ, η ΠΟΕ – ΟΤΑ και η ΑΔΕΔΥ υπήρξαν πολέμιοί του, υποστηρίζοντας μεταξύ άλλων ότι το νέο σύστημα αποτελεί «όχημα για απολύσεις». Ο Μητσοτάκης ήρθε σε αντιπαράθεση ακόμα και με τον τότε αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ευάγγελο Βενιζέλο, καθώς το ΠΑΣΟΚ αντιδρούσε έντονα στο θέμα της ποσόστωσης του 15% των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι θα βαθμολογούντο με χαμηλή βαθμολογία. Η κυβερνητική κρίση αποσοβήθηκε με μια τροπολογία «στρίβειν» στην οποία αναφερόταν ρητώς ότι η κακή βαθμολογία δεν θα είχε δυσμενείς επαγγελματικές ή οικονομικές συνέπειες ούτε θα οδηγούσε σε απόλυση. Μετά όμως ήρθαν η ΑΔΕΔΥ, η περιφερειάρχης Αττικής κυρία Δούρου, αλλά και οι δήμαρχοι που αρνούνταν να συνεργαστούν για την αξιολόγηση των απασχολουμένων στους Δήμους. Το θέμα, ως συνήθως στην Ελλάδα, έφτασε στη Δικαιοσύνη. Το Πρωτοδικείο αλλά και το Εφετείο απεφάνθησαν τότε ότι η αποχή που είχε κηρύξει η ΑΔΕΔΥ από τη διαδικασία της αξιολόγησης ήταν παράνομη, ενώ και το Συμβούλιο της Επικρατείας απέρριψε την προσφυγή κατά των σχετικών υπουργικών αποφάσεων. Και σιγά τα λάχανα! Τελικά, το σχέδιο καταρτίστηκε, τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση και επρόκειτο να κατατεθεί στη Βουλή τον περασμένο Δεκέμβριο του 2014. Για άλλη μία φορά όμως παρέμεινε στο συρτάρι καθώς εξαγγέλθηκαν εκλογές.

Μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, τον Κυριάκο Μητσοτάκη διαδέχθηκε στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης ο Γιώργος Κατρούγκαλος, ο οποίος με τη σειρά του κατάρτισε ένα νέο νομοσχέδιο, απορρίπτοντας αυτό του προκατόχου του. Ούτε και τότε όμως αυτό έφτασε μέχρι τη Βουλή, καθώς μεσολάβησαν σφοδρότατες πολιτικές εξελίξεις, capital controls, και ένας ακόμη ανασχηματισμός, ο οποίος είχε ως αποτέλεσμα τη μετακίνηση του κ. Κατρούγκαλου στο υπουργείο Εργασίας και τη διαδοχή του από τον Χριστόφορο Βερναρδάκη.

Η κατάρτιση, και κυρίως η εφαρμογή, ενός νέου συστήματος αξιολόγησης στο Δημόσιο, βρισκόταν και πάλι στα βασικά ζητούμενα της τρόικας. Μπορεί να μην αποτελούσε προαπαιτούμενο για την εκταμίευση της δόσης, ωστόσο υπέκειτο σε «σφικτά» χρονοδιαγράμματα, καθώς σύμφωνα με τα όσα αναφέρονταν στο Μνημόνιο, το νέο σύστημα θα πρέπει να είχε θεσμοθετηθεί μέχρι τον Νοέμβριο του 2015!!! Αμ δε! Επίσης, θα έπρεπε έπρεπε να είχε προηγηθεί σειρά άλλων νομοθετημάτων που θα αφορούσαν το νέο Μισθολόγιο, αλλά και το σύστημα επιλογής προϊσταμένων στο Δημόσιο, το οποίο επίσης αποτελούσε παγίως ζητούμενο των δανειστών, αλλά… χαιρέτα μας τον πλάτανο…

Τότε ο Βερναρδάκης, είχε προαναγγείλει ότι θα καταθέσει το σχετικό νομοσχέδιο εντός του Σεπτεμβρίου του 2015, αλλά έγιναν εκλογές… Και έτσι φτάσαμε στη σημερινή αρμόδια υπουργό Όλγα Γεροβασίλη με μόνη πρόοδο τις ακατάπαυστες έριδες γύρω από ποια πρόσωπα ή κόμματα ή κυβερνήσεις φταίνε για την πολύχρονη αυτή «φαγούρα» και αναξιοπιστία της χώρας μας. 

Οι έριδες γύρω από την αξιολόγηση – «ρετσινιά»

Τέσσερις μήνες μετά την ψήφιση στη Βουλή τον Ιούνιο του 2014 του Νόμου 4275, για το νέο τρόπο επιλογής προϊσταμένων στο Δημόσιο, ύστερα από εκτεταμένη δημόσια διαβούλευση, επί υπουργίας Κυριάκου Μητσοτάκη, ο πρώην υπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Γιάννης Ραγκούσης, με ανάρτησή του στο Facebοοκ σχολίασε το νόμο, με σκληρό μάλιστα τρόπο. Τότε, το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης απάντησε στον Ραγκούση, με το ακόλουθο Δελτίο Τύπου:

«Η Βουλή των Ελλήνων, μετά από εκτεταμένη δημόσια διαβούλευση, ψήφισε τον περασμένο Ιούνιο, το Νόμο 4275/2014, για το νέο τρόπο επιλογής προϊσταμένων στο Δημόσιο. Ο Γιάννης Ραγκούσης ως πρώην υπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, προσεκλήθη προσωπικά από τον υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Κυριάκο Μητσοτάκη, να συμμετάσχει στη διαβούλευση καταθέτοντας τις απόψεις του. Ουδέποτε το έπραξε. Σήμερα, τέσσερις μήνες αργότερα, αποφάσισε να σχολιάσει στο Facebοοκ το νόμο, με σκαιότατο μάλιστα τρόπο.

Ο Νόμος 3839/2010 (νόμος Ραγκούση) για την επιλογή προϊσταμένων ψηφίστηκε το Μάρτιο του 2010 και ουδέποτε -με ευθύνη της τότε πολιτικής ηγεσίας- εφαρμόστηκε, παρά μόνο στις μεταβατικές του διατάξεις. Μέχρι και την ψήφιση του νέου νόμου, τον Ιούνιο του 2014, καμία πολιτική ηγεσία, και ιδίως αυτής του κ. Ραγκούση, δεν ξεκίνησε ούτε καν τις προπαρασκευαστικές ενέργειες για την πλήρη εφαρμογή του. Με το “νόμο Ραγκούση” οι φερόμενες ως “αξιοκρατικές” κρίσεις των προϊσταμένων έγιναν με απλή άθροιση αυθαίρετων μορίων, βάσει μεταβατικών διατάξεων. Θεωρούσε ο νόμος, στις μεταβατικές του διατάξεις, ότι ένας κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος είναι κατ’ ανάγκη καλύτερος από όλους τους άλλους για να διοικήσει, ανεξαρτήτως των πραγματικών προσόντων και της δυνατότητας να ασκεί αποτελεσματική διοίκηση.

Με το Νόμο 4275/2014 η κυβέρνηση εισήγαγε διαδικασίες επιλογής προϊσταμένων στο Δημόσιο που συνάδουν με τις ανάγκες της αναδιοργάνωσης των δομών και των νέων Οργανογραμμάτων που αποκτά η Δημόσια Διοίκηση μετά από 40 χρόνια. Η παρούσα πολιτική ηγεσία, όχι μόνο ψήφισε ένα νέο, σύγχρονο τρόπο επιλογής προϊσταμένων, ο οποίος προάγει την αξιοκρατία, αλλά άμεσα και σε μικρό χρονικό διάστημα ξεκίνησε την εφαρμογή του νόμου με βάσει τις πάγιες διατάξεις. Σε αντίθεση με τον κ. Ραγκούση που δεν είχε την πολιτική βούληση να προχωρήσει στην υλοποίηση του νόμου που ο ίδιος έφερε στη Βουλή.

Στο πλαίσιο αυτό, μέσα στις επόμενες ημέρες θα αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του ΑΣΕΠ η πρώτη προκήρυξη για την κάλυψη των θέσεων γενικών διευθυντών. Στο μεταξύ, και μέχρι να επιλεγούν με το νέο σύστημα όλοι οι νέοι γενικοί διευθυντές, διευθυντές και τμηματάρχες, παραμένουν μεταβατικά στις θέσεις ευθύνης όσοι τις κατείχαν. Μόνο στις περιπτώσεις όπου οι θέσεις ευθύνης μειώνονται, κάποιοι απομακρύνονται, με αιτιολογημένη απόφαση του αρμοδίου Υπουργού.

 

Το παράδειγμα στο οποίο αναφέρεται ο κ. Ραγκούσης και το οποίο χαρακτηρίζει “πολιτικό κακούργημα σε βάρος του τόπου”, αναφέρεται στην αιτιολογημένη μεταβατική απομάκρυνση ενός γενικού διευθυντή! Ας σημειωθεί ότι ο συγκεκριμένος μπορεί, συμμετέχοντας στο νέο σύστημα αξιολόγησης, να επιλεγεί ως γενικός διευθυντής, σε μερικούς μήνες.

Η λογική και το ύφος του κ. Ραγκούση εκφράζουν την παρωχημένη νοοτροπία της επετηρίδας στη διοίκηση του κράτους. Εμείς απέναντι στην επετηρίδα των μορίων αντιπαρατάσσουμε ένα νέο, σύγχρονο σύστημα αξιολόγησης που προάγει την αξιοκρατία.

Η ταχύτατη εφαρμογή του Νόμου 4275/2014, που ενσωματώνει τις βέλτιστες διεθνείς πρακτικές στην ελληνική πραγματικότητα, αποτελεί σαφές δείγμα της αντίληψης για ένα νέο Δημόσιο και αποδεικνύει το ποιοι βαδίζουν στο δρόμο των μεταρρυθμίσεων και ποιοι απλώς τις επικαλούνται επιφανειακά.

Και κάτι τελευταίο. Από τους πρωτεργάτες του “λεφτά υπάρχουν”, οποιαδήποτε αναφορά σε “πολιτικά κακουργήματα” μόνο γέλιο μπορεί να προκαλέσει».

Η ανταπάντηση Ραγκούση έχει ως εξής: «Σημασία δεν έχουν τα ψέματα του κ. Μητσοτάκη για το τι συνέβη στον αγώνα για την καθιέρωση της αξιοκρατίας στο δημόσιο, ούτε η ανύπαρκτη πολιτική του ευθιξία που αν την διέθετε θα έπρεπε να τον έχει οδηγήσει σε παραίτηση. Σημασία έχει η ομολογία και παραδοχή του πως πράγματι είναι αυτός που έπαψε τους πρώτους, στην ιστορία του ελληνικού κράτους, αξιοκρατικά επιλεγμένους προϊσταμένους για να τους αντικαταστήσει με τους κομματικά αρεστούς. Σημασία έχει το γεγονός οτι ο κ.Μητσοτάκης γυρίζει το κράτος στις πρακτικές της σκοτεινής πλευράς της μεταπολίτευσης που μας χρεοκόπησε. Το πολιτικό αυτό στίγμα θα τον συνοδεύει για πάντα».

Αλλά, ο δύσμοιρος αυτός νόμος, όπως και όλοι σχεδόν οι νόμοι στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, προκάλεσε την αντίδραση και των αποφοίτων της Σχολής Δημόσιας Διοίκησης, οι οποίο σε σχετική ανακοίνωσή τους, ανέφεραν τότε τα ακόλουθα:

«Πίσω ολοταχώς: Το κομματικό κράτος κάνει ρεσάλτο στη Δημόσια Διοίκηση. Ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης αμύνεται της αξιοκρατίας στη θεωρία καταργώντας την στην πράξη. Έχει φροντίσει, βέβαια, να περιβάλλει την απροσχημάτιστη παρέμβασή του στην διοικητική ιεραρχία με τον μανδύα της νομιμότητας, χάρη σε μια μεταβατική «διάταξη» κρυμμένη κάτω από το μανδύα μιας ακόμα “αριστοτεχνικής έμπνευσης μεταρρύθμισης”.

Όταν εν μέσω θέρους κατατέθηκε στη Βουλή το σχέδιο νόμου για το νέο σύστημα επιλογής προϊσταμένων, οι Απόφοιτοι της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης, είχαν εγκαίρως και με σαφήνεια επισημάνει τις συνέπειες της πρότασης για τη λειτουργία του πολύπαθου ελληνικού δημοσίου. (βλ. Δελτίο Τύπου από 9-7-2014). Παρά την έντονη κριτική, η “μεταρρύθμιση” προχώρησε με την ψήφιση του Νόμου 4275/2014. Σήμερα, ήρθε η ώρα της “υπερβατικής μεταρρύθμισης” που λοξοκοιτά την λαμπρή παράδοση της οθωμανικής αυτοκρατορίας δημιουργώντας σύγχρονα βιλαέτια σε ολόκληρη την ελληνική διοικητική επικράτεια. Με πρόσχημα την έναρξη ισχύος των νέων οργανογραμμάτων των υπουργείων, λήγουν οι θητείες όλων των προϊσταμένων κάθε ιεραρχικού επιπέδου (Τμήματος, Διεύθυνσης και Γενικής Διεύθυνσης) και ορίζονται νέοι αποκλειστικά και μόνο με απόφαση του οικείου Υπουργού.

Την αρχή έκανε ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, ο οποίος επέλεξε να μην τοποθετήσει σε θέση Γενικού Διευθυντή τον μόνο εν υπηρεσία Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου που τοποθετήθηκε στη θέση αυτή μετά από κρίση του Ειδικού Συμβουλίου Επιλογής Προϊσταμένων (ΕΙΣΕΠ). Τι κι αν ο νόμος, που ο ίδιος ο Υπουργός εισηγήθηκε, προέβλεπε την προτεραιότητα εκείνων των προϊσταμένων που είχαν τοποθετηθεί έπειτα από κρίση του ΕΙΣΕΠ; Συμπτωματικά ή μη, ο εν λόγω προϊστάμενος, ήταν ο μόνος ο οποίος είχε εκφράσει την αντίθεσή του στην εισαγωγή ποσοστώσεων στην αξιολόγηση.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι κάτω από το εκσυγχρονιστικό περίβλημα, επιχειρείται η εμπέδωση μιας σχέσης άμεσης εξάρτησης της διοικητικής ιεραρχίας από την πολιτική ηγεσία, που θέτει εν αμφιβόλω την κατεύθυνση των υλοποιούμενων μεταρρυθμιστικών παρεμβάσεων με πρώτη εξ αυτών την αξιολόγηση του προσωπικού της δημόσιας διοίκησης, η οποία θα διεκπεραιωθεί από προϊσταμένους που αναδεικνύονται από παρόμοιες μεθοδεύσεις. Όσο για τις πάγιες διατάξεις και την πλήρη εφαρμογή του Νόμου αρκεί μόνο να αναφερθεί ότι αυτές προϋποθέτουν την έκδοση δεκατριών (13) δευτερογενών ρυθμίσεων και την σύσταση τριάντα (30) επιτροπών.

Εν κατακλείδι, Τί χρείαν έχομεν εις την πόλιν ταύτην, αξιοκρατικά επελεγμένων και αρτίως καταρτισμένων στελεχών; Άραγε, η πολιτική ηγεσία δεν γνωρίζει να επιλέγει τους καλύτερους για εμάς; Ίσως γι αυτό, εμφυτεύτηκε άλλη μια “μεταρρυθμιστική” διάταξη στο έτερο “θερινό” νομοσχέδιο του ΥΔΜΗΔ, με την οποία επιχειρείται να απαξιωθεί πλήρως ο εισαγωγικός διαγωνισμός της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης.

Οι απόφοιτοι της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης, έχοντας πλήρη αίσθηση της αποστολής και της ευθύνης τους σε αυτή την συγκυρία και παραμένοντας απόλυτα προσηλωμένοι στην προάσπιση των αρχών της νομιμότητας και του δημοσίου συμφέροντος:

  • Καταδικάζουν όλες τις προσπάθειες αποδόμησης μιας διοίκησης, η οποία πρέπει επιτέλους να αποτελέσει το θεσμικό αντίβαρο σε ανάλογες “εμπνεύσεις”.
  • Υποστηρίζουν την αξιοκρατική και πολιτικά αμερόληπτη τοποθέτηση προϊσταμένων, ασκώντας κάθε ενδεδειγμένο και πρόσφορο διοικητικό και ένδικο μέσο».

Λυσσαλέες αντιδράσεις στη μεταρρύθμιση Κυριάκου Μητσοτάκη το 2014

Στις 18 Ιουλίου 2014 έληγε η παράταση που είχε δώσει ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκος Μητσοτάκης σε 105 γενικούς διευθυντές και 325 δημάρχους, απειλώντας με πειθαρχικές διώξεις όσους δεν θα συμμορφώνονταν με το Νόμο! Κι έγινε πάλι χαλασμός με την εμμονή του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης τόσο σε ότι αφορά τις απολύσεις, όσο και στα θέματα με την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Οι δημόσιοι υπάλληλοι που έπρεπε να αξιολογηθούν ανέρχονταν περίπου σε 300.000 (επί συνόλου περίπου 650.000), αφού ο νόμος προβλέπει την αξιολόγηση μόνο του πολιτικού προσωπικού και όχι των ενστόλων, των γιατρών – νοσηλευτών και των εκπαιδευτικών.

Την ίδια ώρα, η ΑΔΕΔΥ και “κλαδικές” ομοσπονδίες (πχ των εφοριακών) και οι κατά τόπους σύλλογοι συνέχιζαν να συλλέγουν ασυμπλήρωτα τα φύλλα αυτο-αξιολόγησης που είχαν διανεμηθεί σε όλο το πολιτικό προσωπικό του Δημοσίου από τις διευθύνσεις τους. Η αυτο-αξιολόγηση των υπαλλήλων έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί στις 15 Ιουλίου 2014 Ωστόσο, στις 29 Ιουλίου, αναμενόταν η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας να αποφασίσει για την αναστολή ή μη της διαδικασίας της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων μέχρι την τελική εκδίκαση της προσφυγής της ΑΔΕΔΥ για οριστική ακύρωση της (10 Οκτωβρίου 2014).

Η ΠΟΕ-ΟΤΑ σε ανακοίνωσή της παρέθετε τότε τα επιχειρήματα κατά της προωθούμενης αξιολόγησης με ποσοστώσεις του Νόμου 4250, επισημαίνοντας τα ακόλουθα:

Οι διατάξεις του Ν.4250/2014 που αφορούν στην τροποποίηση του Π.Δ. 318/1992 και εισάγουν την «αξιολόγηση» με ποσοστώσεις υποχρεωτικού χαρακτήρα, δεν πρέπει να εφαρμοστούν από κανένα Δημόσιο Υπάλληλο γιατί:

  1. Γιατί δεν επιλύουν κανένα υπαρκτό πρόβλημα, αφού τα όσα λέγονται για τα υποτιθέμενα «άριστα», αφενός δεν αποδείχτηκαν ποτέ από κανέναν (ο Υπουργός δεν έδωσε κανένα στοιχείο στη Βουλή…) και αφετέρου και να ισχύουν, δημιουργούν ασήμαντη επιβάρυνση σε ένα σύστημα με πολλά και σημαντικότερα προβλήματα… Τα μείζονα προβλήματα που υπάρχουν και τα οποία ούτε καν συζητούνται είναι: 1. Ότι δεν υπάρχουν στόχοι και 2. Ότι δεν μετριέται σχεδόν τίποτα…
  2. Γιατί συνιστά μια επιλογή αυταρχικού-βαλκανικού τύπου και όχι μια ορθολογική επιλογή. Αντί να διορθωθούν τα πραγματικά προβλήματα, έρχεται η εξουσία και επιβάλλει (με την απειλή πειθαρχικής δίωξης) μια αναγκαστική συμπεριφορά είτε αυτή είναι δίκαιη είτε άδικη. Θα γίνει όχι επειδή είναι σωστό αλλά επειδή το διατάζει/επιβάλλει η εξουσία…
  3. Γιατί αν εφαρμοστούν θα δημιουργηθούν πολύ χειρότερα προβλήματα από αυτά που υποτίθεται ότι έρχονται να επιλύσουν, δηλητηριάζοντας τις σχέσεις μεταξύ των υπαλλήλων και υποδαυλίζοντας τον ανταγωνισμό αντί της συνεργασίας…
  4. Γιατί σε καμία Δημόσια Διοίκηση αναπτυγμένου κράτους δεν εφαρμόζεται αυτό το σύστημα, αλλά αντίθετα, οι υπάλληλοι αξιολογούνται με βάση επαρκή στοιχεία, γνωστά εκ των προτέρων κριτήρια και από αξιόπιστους αξιολογητές.
  5. Γιατί αυτό το σύστημα, εφαρμόζεται μόνο στον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος λειτουργεί με άλλα δεδομένα και άλλα κριτήρια, ενώ επιδιώκει άλλους σκοπούς από τη Δημόσια Διοίκηση. Το πλέον πρόσφατο παράδειγμα είναι το Βρετανικό BBC, όπου έγινε προσπάθεια εφαρμογής του συστήματος μόλις αυτό ιδιωτικοποιήθηκε αλλά δεν πέτυχε, γιατί οι εργαζόμενοι απέργησαν επί μια εβδομάδα και η διοίκηση το πήρε πίσω…
  6. Γιατί όλα τα βιβλία που αφορούν στη διοίκηση και αξιολόγηση του προσωπικού, περιγράφουν το σύστημα αυτό ως άδικο και προβληματικό, με τάση εγκατάλειψής του ακόμα και από τις ιδιωτικές εταιρίες… Συγκεκριμένα:

-Βιβλίο Παρασκευής Χατζηπαντελή (ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΔΥΝΑΜΙΚΟΥ, εκδόσεις Μεταίχμιο 1999) «Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι οι ικανότητες κατανέμονται κανονικά σε έναν τυχαίο πληθυσμό (υπόθεσης αμφίβολης εγκυρότητας)… το σύστημα έχει το μειονέκτημα ότι συχνά αδικεί τους υπαλλήλους».

-Βιβλίο Ευγενίας Μπιτσάνη (ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΠΟΡΩΝ, εκδόσεις Διόνικος 2004) «…να επισημάνουμε ότι το κριτήριο αυτό (να πλησιάζει η κατανομή των αξιολογήσεων την κλίμακα Γκάους) δεν μπορεί να θεωρείται απόλυτο. Δεν είναι υποχρεωτικό το 15% των υπαλλήλων να αξιολογείται μέτριο ή ανεπαρκές».

Μάλιστα, το βιβλίο του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ (ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ, ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ και ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ) λέει ότι η αξιολόγηση γίνεται πάντα «σε σχέση με τους στόχους που έχουν τεθεί».

  1. Γιατί όλα τα κριτήρια που υπάρχουν είναι ασαφή και δεν μπορούν να μετρηθούν. Το χειρότερο όμως είναι, ότι γενικά, δεν γίνονται μετρήσεις…
  2. Γιατί οι διορισμένοι με κυβερνητική εύνοια Προϊστάμενοι-κριτές είναι παντελώς αναξιόπιστοι…
  3. Γιατί το σύστημα αυτό, της συγκριτικής ή δυναμικής αξιολόγησης, απαιτεί μεγάλους αριθμούς για να εφαρμοστεί (άνω των 500 ατόμων) και δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε Δήμους που έχουν μερικές δεκάδες υπαλλήλων…
  4. Γιατί παρά τις πολιτικές εξαγγελίες είναι σε όλους φανερό ότι με την εφαρμογή τους θα δημιουργηθούν δεξαμενές υπαλλήλων, από όπου εύκολα και ανώδυνα για την πολιτική ηγεσία (χωρίς ελπίδες δικαστικής δικαίωσης) θα διοχετεύονται υπάλληλοι προς την έξοδο… Η κα Χριστοφιλοπούλου το έχει ήδη πει: Γιατί να μένει στη Δημόσιο ένας ανεπαρκής υπάλληλος;

Σημείωση δική μας: Στο σημείο αυτό κρύβεται όλο το πολιτικό και οικονομικό δράμα της Ελλάδος. Δηλαδή, πρέπει να μείνει στο Δημόσιο ένας ανεπαρκής δημόσιος υπάλληλος, σύμφωνα με τους δημοσιοϋπαλληλικούς συνδικαλιστές…

Οι σημερινές έριδες γύρω από την αξιολόγηση – φάντασμα

Υπενθυμίζουμε όλα αυτά τα αηδιαστικά και προκλητικά, διότι τώρα επιτίθεται, δικαιολογημένα, η Νέα Δημοκρατία κατά της «αριστεροδεξιάς» κυβέρνησης για την αποτυχία της, όπως επισημαίνει σε σχετική ανακοίνωση, να εφαρμόσει την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Συγκεκριμένα, αναφέρει τα ακόλουθα:

 

“Οι προθεσμίες, που οι ίδιοι έβαλαν, έχουν παρέλθει και αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων δεν έγινε. Η Κυβέρνηση σκόνταψε στις αντιλήψεις που εξέφραζε, απέτυχε παταγωδώς και, τώρα, πελαγοδρομεί χωρίς να ξέρει τι πρόκειται να κάνει. Η Νέα Δημοκρατία έχει ξεκάθαρες θέσεις. Από τη θέση του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης, ο Πρόεδρός της κ. Κυριάκος Μητσοτάκης είχε καταθέσει συγκεκριμένη μεταρρυθμιστική πρόταση για πάγιο σύστημα αξιολόγησης που περιελάμβανε: Σύνδεση της αξιολόγησης με συγκεκριμένα και συμφωνημένα παραδοτέα, αυτοαξιολόγηση του υπαλλήλου, μόνιμο μηχανισμός κινητικότητας, επιβράβευση των καλύτερων με ταχύτερη μισθολογική και βαθμολογική προαγωγή, θεσμοθέτηση ατομικού πλάνου ανάπτυξης των αδύναμων υπαλλήλων με έμφαση στην επιμόρφωση.

Παράλληλα, η πρόταση αυτή θα αποτελέσει και τη βάση της πολιτικής που θα ακολουθήσει η αυριανή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ δεν μπορεί να ολοκληρώσει ούτε καν αυτά που η ίδια τώρα εξαγγέλλει. Δε μπορεί και δεν θέλει να προωθήσει καμιά μεταρρύθμιση, που βελτιώνει το Κράτος και υπηρετεί ολόκληρη την κοινωνία”.

Και το σημερινό υπουργείο Διοικητικής Ανασυγκρότησης απάντησε με ανακοίνωσή του υπό τον τίτλο «Ο νέος εφιάλτης Μητσοτάκη στη Δημόσια Διοίκηση θα μείνει όνειρο θερινής νυκτός”, ως εξής:

«Ο ελληνικός λαός θυμάται την απαξίωση της Δημόσιας Διοίκησης επί υπουργίας Κυρ. Μητσοτάκη.Η Δημόσια Διοίκηση θα αναβαθμιστεί και η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων θα γίνει πράξη, μετά φυσικά και την απολύτως αναγκαία διορθωτική θεσμοθέτηση κανόνων αξιοκρατίας, δικαίου και διαφάνειας. Ξεκάθαρες θέσεις της ΝΔ για την αξιολόγηση των Δημοσίων Υπαλλήλων, είναι αυτές που έκανε πράξη ο σημερινός Πρόεδρος της κ. Κυριάκος Μητσοτάκης ως υπουργός των απολύσεων της συγκυβέρνησης ΝΔ –ΠΑΣΟΚ. Χαιρόμαστε, που παρά τις προσπάθειες αναβάπτισής του σε “μεταρρυθμιστή”, ο κ. Μητσοτάκης με παρρησία ομολογεί ότι θα επαναλάβει το ίδιο “μεταρρυθμιστικό” του έργο, δηλαδή τις τυφλές απολύσεις, την καρατόμηση δημοσίων υπαλλήλων με υψηλά τυπικά προσόντα, τη διαθεσιμότητα και τόσα άλλα, με μοναδικό γνώμονα την κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους και την απαξίωση της ελληνικής Δημόσιας Διοίκησης και του ανθρώπινου δυναμικού της” προσθέτει στην ανακοίνωσή του το υπουργείο Διοικητικής Ανασυγκρότησης.

Οι πιο σιχαμερές λέξεις στην ελληνική μακάρια Δημόσια διοίκηση

Και φτάσαμε στον Σεπτέμβριο του 2017, όταν η σημερινή αρμόδια υπουργός Όλγα Γεροβασίλη προώθησε νομοθετική ρύθμιση για να «ξεπαγώσει» η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, όπως με αφοπλιστική ειλικρίνεια παραδέχθηκε μιλώντας την 1η Σεπτεμβρίου 2017 σε ραδιοφωνικό σταθμό. Δηλαδή, φιλοδοξεί να «ξεπαγώσει» μία μεταρρύθμιση, την οποία η ίδια, το κόμμα της, τα άλλα κόμματα και οι δημόσιοι υπάλληλοι την «πάγωσαν» επί χρόνια, παρουσιάζοντας τη διαδικασία αυτή ως μορμολύκειο για διαθεσιμότητες και απολύσεις, οι οποίες, μαζί με την αξιολόγηση, την παραγωγικότητα, την κινητικότητα και την αποδοτικότητα είναι οι πιο σιχαμερές λέξεις στην ελληνική «Σοβιετία».

Όλα αυτά μού θύμισαν μιαν ανακοίνωση που έκανε τον Απρίλιο του 1997 ο τότε υφυπουργός Οικονομικών Νίκος Χριστοδουλάκης σχετικά με την εισαγωγή του διπλογραφικού λογιστικού συστήματος στους επιχορηγούμενους δημόσιους οργανισμούς για τη σωστή παρακολούθηση των οικονομικών συναλλαγών. «Με το διπλογραφικό σύστημα θα είναι δυνατή η καταγραφή της περιουσιακής κατάστασης, η ανάπτυξη διαχειριστικών διαδικασιών, η παροχή πληροφόρησης στη διοίκηση σχετικά με την παραγωγικότητα και την αποδοτικότητα των οργανισμών», τόνιζε τότε ο Χριστοδουλάκης.

Κι έγινε πάλι χαλασμός ή δεν εφαρμόσθηκε ποτέ τέτοιο σωτήριο λογιστικό σύστημα, διότι θα έδινε «πληροφόρηση για παραγωγικότητα και αποδοτικότητα», για δύο «ξορκισμένες» και «σιχαμερές» λέξεις στον ελληνικό δημόσιο τομέα …

Η «αποθέωση» της παραγωγικότητας στο δημόσιο τομέα σε … σάτιρα!

Θα κλείσω το σημείωμα αυτό με ένα σπαρταριστό «ντοκουμέντο» για την «αποθέωση» της παραγωγικότητας και αποδοτικότητας στον ελληνικό δημόσιο τομέα, το οποίο δημοσιεύθηκε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» (8 Νοεμβρίου 1990). Στο βιβλίο του Παναγιώτη Παπαδούκα «Εθνικόν Απόρρητον» δημοσιεύθηκε το ακόλουθο σατιρικό ποίημα υπό τον τίτλο «Γραφείον Δημοσίας Υπηρεσίας εις ώρας εργασίας»:

«Ο Αλέκος έχει ανάψει τσιγαράκι./ Ο Χαρίλαος γλεντάει το καφεδάκι./ η Λιλή φυλλομετράει τη «Γυναίκα»./ ο Κωστής δεν ήρθε ακόμα κι είναι δέκα!

Ο Θρασύβουλος διαβάζει εφημερίδα./ Η Κική ψιλοχτενίζει μια κοτσίδα.? Ο Σταμάτης βασανίζει το μυαλό του,/ να συντάξει το δελτίο του Προ-Πό του.

Ο Κυριάκος συζητεί με τον Αντώνη./Το σταυρόλεξο ο Δημήτρης συμπληρώνει./ Η Μιμή χαμογελάει στο Βασίλη/ κι η Φωφώ τηλεφωνάει σε κάποια φίλη.

Ο Μηνάς γράμμα δικό του κάπου γράφει./ Η Σωσώ με προσοχή τα νύχια βάφει./Η Ζωζώ στο καθρεφτάκι της κοιτάζει/ κι ο Μιχάλης στο παράθυρο ρεμβάζει.

Ο Γρηγόρης ένα σάντουϊτς μασάει./ Ο Γιωργής τι μέρα έχουμε ρωτάει./ Ο Γιαννάκης χασμουριέται – και παρέκει/ένα μάλλινο καινούργιο η Λέλα πλέκει.

Μια εικόνα όλο δράση και ουσία. /Με δυό λόγια: Δημοσία Υπηρεσία./ Υ.Η – Και για όσους έχουν ίσως απορίες:/Μερικοί λαμβάνουν και υπερωρίες!

Διάβασα ότι η τρίτη αξιολόγηση από τους «σκληρούς» δανειστές μας περιλαμβάνει και τον «απογαλακτισμό των δημόσιων επιχειρήσεων από την εκάστοτε κυβέρνηση και τον εκάστοτε αρμόδιο ή αρμόδιους υπουργούς , αφού οι εταιρείες, οι διοικήσεις τους, οι αποφάσεις τους, η υλοποίηση των business plan αλλά και η στρατηγική τοποθέτηση στην αγορά, όπως και η ευρύτερη στελέχωσή τους θα παρακολουθούνται από το «υπερταμείο» στο οποίο έχουν τοποθετηθεί και ξένοι παρατηρητές από τους πιστωτές που επιπλέον διαθέτουν βέτο.

Αυτό σημαίνει, όπως διάβασα, ότι δεν θα μπορεί ο εκάστοτε υπουργός ή η εκάστοτε κυβέρνηση να τις χρησιμοποιεί για ίδιον πολιτικό όφελος, όπως η τακτοποίηση ημετέρων στη διοίκησή τους, αλλά και οι πελατειακές προσλήψεις γενικώς.

Απίστευτη σπατάλη στο δημόσιο τομέα σα να είναι … πλατανόφυλλα…

Ένας ζεύγος παπουτσιών που εξήχθη στις ΗΠΑ μέσω ΟΠΕ κόστισε 50.000 δραχμές και δεκάδες άλλα εξοργιστικά ντοκουμέντα λεηλασίας της Ελλάδος. Μπορεί, μπορεί και παραμπορεί. Στην Ελλάδα, τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας ζούμε και, όπως γνωρίζουν και οι πέτρες, τέτοιες αποφάσεις ή μεταρρυθμίσεις έρχονται σε «αντιπαράθεση με την παραδοσιακή κουλτούρα, η οποία δεν θέλει ανοιχτούς ορίζοντες, φοβάται το καινούργιο, θέλει το κεκτημένο και την προστασία του κράτους, και της μεταρρυθμιστικής κουλτούρας, η οποία είναι οι κοινωνικές δυνάμεις που έχουν αποδεχτεί ότι ο τόπος πρέπει να αλλάξει», όπως είχε επισημάνει κατά την παρουσίαση του βιβλίου μου «Η μεγάλη φούσκα της οικονομίας 1981-2001» στην Στοά του Βιβλίου το 2002 ο Γεράσιμος Αρσένης. Έτσι, λέξεις, όπως «αξιολόγηση», «παραγωγικότητα», «ανταγωνιστικότητα», «βαθμολογία», «διαγωγή», «αριστεία» και άλλες δεν είναι μόνο λυσσαλέα ξορκισμένες από την αθάνατη παραδοσιακή κουλτούρα, αλλά λοιδορούν και όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις, προμνημονιακές και μνημονιακές, για το εκάστοτε «στρίβειν» δια της «δημιουργικής ασάφειας», η «δημιουργικής ακινησίας» ή «δημιουργικής αναβολής» ή «δημιουργικής εμπλοκής» με την Ευρωπαϊκής Ένωση παλιότερα και τους δανειστές μας μετά το 2010.

Ο πίνακας της ντροπής και της οργής και επί Μνημονίων

Τα λέμε όλα αυτά, διότι για τον «απογαλακτισμό» ή τον «οργανωτικό εκσυγχρονισμό» των δημόσιων επιχειρήσεων έχουν ανακοινωθεί με βαρύγδουπο τρόπο και με νόμους πολλές φορές στον παρελθόν, αλλά στο τέλος κυριαρχούσε η παραδοσιακή κουλτούρα, η οποία λοιδορώντας έριχνε όλα αυτά στον κάλαθον των αχρήστων ή ανικάνων κυβερνήσεων και αρμόδιων υπουργών.

Αναφέρω μόνο τούτο το πρόσφατο ευτράπελο της πολυετούς φαιδρής ιστορίας των «ελέγχου» τάχα των επιχορηγούμενων από τους φορολογούμενος δημόσιων οργανισμών. Στα μέσα Οκτωβρίου του 2016, δηλαδή επί του Μνημονίου που θα «έσκιζε» ο κ. Τσίπρας, όπως υποσχόταν προεκλογικά, με νέα του εγκύκλιο το υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης (ουφ!) υπενθύμιζε ότι όσοι φορείς του Δημοσίου επιχορηγούνται από το Κράτος πρέπει να καταθέσουν τα απολογιστικά τους στοιχεία δαπανών έως την 31η Οκτωβρίου 2016, ειδάλλως, «… η μη δημοσίευση των απολογιστικών στοιχείων δαπανών έως την καταληκτική ημερομηνία έχει ως συνέπεια τον αποκλεισμό του υπόχρεου φορέα από κάθε επιχορήγηση στο μέλλον», όπως χαρακτηριστικά επισημαινόταν στην ίδια εγκύκλιο. Αλλά, ματαίως. Διότι, 22 χρόνια από τότε που ψηφίστηκε ο Νόμος 2271/1994 για το ίδιο σχεδόν θέμα και είκοσι χρόνια από τότε που ψηφίστηκε ο Νόμο 2414/96 για τον «οργανωτικό εκσυγχρονισμό», τάχα, των αμέτρητων δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών που επιχορηγούνται από το κράτος, δηλαδή για το … ίδιο θέμα, έχουν σταλεί κι άλλες, πολλές, τέτοιες «παρακλητικές» εγκύκλιοι και έχουν ψηφιστεί κι άλλοι, ίδιοι, νόμοι, οι οποίοι μάλιστα είχαν προκαλέσει και κομματικές αναταράξεις, φαιδρά και ευτράπελα.

Τον Ιανουάριο του 1998, μετά το «γράψιμο» των δύο παραπάνω Νόμων «στα παλιά τα παπούτσια» των κυβερνήσεων και των αρμόδιων υπουργών», επιχειρήθηκε από την τότε κυβέρνηση του κ. Κώστα Σημίτη αλλαγή γενικών κανονισμών προσωπικού στις ζημιογόνες δημόσιες επιχειρήσεις, η οποία προκάλεσε αναταράξεις και μείζονα εσωκομματική κρίση στη Νέα Δημοκρατία. Ο τότε πρόεδρος του κόμματος Κώστας Καραμανλής αποφάσισε να διαγράψει τρία επιφανή στελέχη της παράταξης, τους Γιώργο Σουφλιά, Στέφανο Μάνο και Βασίλη Κοντογιαννόπουλο, διότι οι τρεις και ο πρώην πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχαν απουσιάσει από την ψηφοφορία επί μιας ρύθμισης, την οποία είχε φέρει στη Βουλή ο τότε υπουργός Εθνικής Οικονομίας Γιάννος Παπαντωνίου και η οποία προέβλεπε την αλλαγή των γενικών κανονισμών προσωπικού στις ζημιογόνες δημόσιες επιχειρήσεις, είτε ύστερα από διαπραγματεύσεις μεταξύ των διοικήσεων είτε με νόμο, εάν εντός έξι μηνών οι διαπραγματεύσεις δεν κατέληγαν σε αποτέλεσμα. Δηλαδή, ζητούνταν να ψηφισθεί νέος Νόμος, ενώ υπήρχε ο … ανεφάρμοστος Νόμος 2271/1994!

Ο τότε πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κώστας Καραμανλής είχε χαρακτηρίσει τη διάταξη ανούσια και κενή περιεχομένου, επειδή με νόμο προανήγγελλε νόμο και προχώρησε στη διαγραφή των τριών στελεχών που είχαν εκφρασθεί υπέρ της ρύθμισης και κατά την ημέρα της ψηφοφορίας απουσίασαν και κατέθεσε στη Βουλή πρόταση για άμεση εφαρμογή, με τα ακόλουθα κυριότερα σημεία: Ταχεία διαδικασία αποκρατικοποίησης, κατάργηση των μονοπωλιακών προνομίων και άνοιγμα στον ανταγωνισμό, αξιοκρατική επιλογή των διοικήσεων με τις διαδικασίες του Νόμου 2414/96, «τον οποίο η ίδια κυβέρνηση ψήφισε και τον οποίο η ίδια έκτοτε παραβιάζει κατάφωρα», τόνισε ο Κώστας Καραμανλής, υποχρεωτική δημοσίευση ισολογισμών, που πιστοποιούνται από αξιόπιστους ελεγκτικούς φορείς έως τις 30 Ιουνίου του 1998, τριετή επιχειρησιακά προγράμματα μείωσης των ελλειμμάτων, Κανονισμός προμηθειών, που να εξασφαλίζουν τη διαφάνεια, οριστική κατάρτιση των γενικών κανονισμών προσωπικού με τη σύμφωνη γνώμη των δύο μερών (επιχείρηση – εργαζόμενοι) και του αρμόδιου υπουργού. Δηλαδή, οι κυβερνήσεις και τα κόμματα αγνοούσαν νόμους που είχαν ψηφίσει κι έφερναν νέους νόμους που ήταν οι … παλιοί! Κι όλα αυτά γίνονταν σε μια περίοδο κατά την οποία η Τράπεζα της Ελλάδος στις ετήσιες εκθέσεις συνεχώς επεσήμαινε ότι ενώ απειράριθμες δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμοί επιχορηγούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό δεν ελέγχονται από το Δημόσιο Λογιστικό

Μετά τις προτάσεις που κατέθεσε στις 18 Ιανουαρίου 1998, ο τότε πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κώστας Καραμανλής και που όλες σχεδόν περιλαμβάνονταν σε … προηγούμενους νόμους, ο τότε υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Γιάννος Παπαντωνίου σε σχετικές δηλώσεις του υπογράμμισε ότι «οι προτάσεις της Νέας Δημοκρατίας είναι άνευ ουσιαστικής σημασίας, καθότι ήδη όλα αυτά εφαρμόζονται δια των υφισταμένων νόμων»!

Όμως η αλήθεια ήταν ότι δεν είχαν εφαρμοστεί σχεδόν ποτέ οι Νόμοι αυτοί, όπως και η παραπάνω ρύθμιση που προκάλεσε εσωκομματικές αναταράξεις. Διότι, παρά τη νέα επιταγή του νέου Νόμου, οι γενικοί κανονισμοί δεν … άλλαξαν και οι δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμοί συνέχισαν να βουλιάζουν στα χρέη τους, καθώς διοικήσεις και εποπτεύοντες υπουργοί συνέχισαν τη σπατάλη, εγκρίνοντας δαπάνες για αυξήσεις μεγαλύτερες της εισοδηματικής πολιτικής, για επιδόματα, πλασματικές υπερωρίες και άλλες έκτακτες αμοιβές, που αύξαιναν τις συνολικές αποδοχές τους κατά 30%, 40% και 50%!

Ένα περίπου μήνα αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1998, διαπιστώθηκε ότι μάς κορόιδευαν κιόλας για το ίδιο θέμα. Ανακοινώθηκε ότι το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους θα πραγματοποιήσει «εξονυχιστικούς», τάχα, ελέγχους σε επιχορηγούμενους δημόσιους φορείς για να διαπιστωθεί κατά πόσον έχουν κάνει προσλήψεις και έχουν δικαιολογήσει τις δαπάνες τους, ενώ οι έλεγχοι προβλέπονταν από τους δύο Νόμους που αναφέρθηκαν κι από έναν άλλο, στη συνέχεια, το Νόμο 2469/1997! Προφανώς, να … αγνοούσε το υπουργείο Οικονομικών ότι υπήρχε … τέτοιος Νόμος!

Λίγους μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 1998, ανακοινώθηκε ότι στελέχη του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) θα συντάξουν ειδική έκθεση για την εξυγίανση και την ιδιωτικοποίηση δημόσιων επιχειρήσεων, αλλά η ελληνική οικονομία και οι ελληνικές κυβερνήσεις είχαν τους δικούς τους «νόμους» και τη δική τους νομοτέλεια: κατασπατάληση δανειακών κεφαλαίων, προγράμματα «εξυγίανσης» εκατοντάδων δισ. δραχμών για κοροϊδία, Οργανισμός Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων με κόστος τρισ. δραχμών για «πλάκα»!

Και κάτι άλλο ακόμα πιο προκλητικό: Στην παραπάνω έκθεσή της η Τράπεζα της Ελλάδος επεσήμαινε ότι αν εφαρμοζόταν ο Νόμος 2414/1996 «για τον «οργανωτικό και διοικητικό εκσυγχρονισμό» των δημόσιων αυτών επιχειρήσεων θα μειωνόταν δραστικά το δημόσιο έλλειμμα και, φυσικά, το χρέος. Αμ δε! Ίνα πληρωθεί ξανά το υπό του Εμμανουήλ Ροίδη ρηθέν: «Εις νόμος απαιτείται εις αυτήν την χώραν, ο οποίος να επιτάσσει την εφαρμογήν όλων των υπολοίπων»…

Όλα αυτά τα φαιδρά και ευτράπελα συνεχίσθηκαν και συνεχίζονται και κατά την περίοδο των σκληρών και ατέλειωτων Μνημονίων. Κι έτσι, το πολιτικό και οικονομικό δράμα της χώρας από τη συνέχιση της ίδιας τακτικής στο θέμα της διαχείρισης και συντήρησης πάμπολλων και πολυπληθών δημόσιων φορέων και υπηρεσιών συνεχίζεται. Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών, το 2015 βρέθηκαν εκτός στόχων 31 από τους 55 φορείς της γενικής κυβέρνησης, με προϋπολογισμό άνω των 10 εκατ. ευρώ. Πρόκειται για ένα διαρκές οικονομικό έγκλημα όλων των κυβερνήσεων, οι οποίες, παρά τη συνεχή απειλή χρεοκοπίας και την ένταξη τελικά της χώρας μας σε τρία έως τώρα Μνημόνια, μετά το 2010, θεωρούσαν ως φέουδο τις δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς ή κρατικοποιούσαν ιδιωτικές επιχειρήσεις για να τις παραδίδουν στη συνέχεια στο δικό τους «Στρατό Κατοχής» που αποτελούνταν από κομματικά στελέχη τους, ενώ υποκριτικά προωθούσαν τάχα θεσμικά μέτρα για … εξυγίανσή τους, που δεν εφαρμόσθηκαν ποτέ…

Κι άλλα εξοργιστικά ντοκουμέντα «στρίβειν» για τη μη εφαρμογή μεταρρυθμιστικών νόμων!

Διαβάστε μερικά ακόμα εξοργιστικά ντοκουμέντα:

  1. Ο Κώστας Σημίτης (πρωθυπουργός από το 1996 έως το 2004) προσπάθησε, εξαιτίας των πιέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Μάαστριχτ και του εθνικού στόχου ένταξης της χώρας μας στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση (Ζώνη Ευρώ) το 2000, να προωθήσει μερικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις στο χώρο των δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών, αλλά στα … χαρτιά!. Απλώς υπενθυμίζουμε ξανά το Νόμο 2469/97 με τον οποίο δημιουργούνταν ένα πλαίσιο εξορθολογισμού και ελέγχου δημόσιων δαπανών και ιδιαίτερα των δαπανών των πολυπληθών δημόσιων φορέων, οι οποίοι χρηματοδοτούνταν μεν από τον κρατικό προϋπολογισμό, δεν ήταν όμως υποχρεωμένοι να ακολουθούν το Δημόσιο Λογιστικό! Πλήρης, λοιπόν, ασυδοσία! Τελικά, όπως ήδη αναφέρθηκε δεν είχε συνέχεια ούτε ο νόμος αυτός…
  2. 2. Σχεδόν επτά χρόνια αργότερα, τον Δεκέμβριο του 2005, ο τότε υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών της κυβέρνησης Καραμανλή Γιώργος Αλογοσκούφης έφερε προς ψήφιση στη Βουλή ένα νομοσχέδιο για τις δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς , το οποίο περιείχε σχεδόν αυτούσια την ανενεργή ρύθμιση Παπαντωνίου του 1998. Ψηφίστηκε από τη Ν. Δ. (που προφανώς δεν θυμόταν τι έλεγε το 1998) και καταψηφίστηκε από το ΠΑΣΟΚ (που προφανώς δεν θυμόταν τι είχε ψηφίσει επτά χρόνια νωρίτερα). Τη ρύθμιση ψήφισε και ο Στέφανος Μάνος, ο οποίος προφητικά είχε πει ότι θα είναι μεταρρύθμιση, εάν εφαρμοστεί. Φυσικά, δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Η ρύθμιση είχε ως εξής:

«Οι αλλαγές του προηγούμενου εδαφίου, με τη σύναψη συλλογικών συμβάσεων κατά τη διαγραφόμενη σ’ αυτό διαδικασία, πρέπει, ως προς Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμούς που εμφανίζουν αρνητικά οικονομικά αποτελέσματα ή βρίσκονται στη φάση εξυγίανσης, να ολοκληρωθούν εντός αποκλειστικής προθεσμίας έξι (6) μηνών από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Η ως άνω διαδικασία ακολουθείται και για τους Κανονισμούς Εργασίας της παρ. 2 του άρθρου 4 του N. 2271/1994 και ολοκληρώνεται εντός αποκλειστικής προθεσμίας δύο (2) μηνών από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Αν, για οποιονδήποτε λόγο, οι παραπάνω προθεσμίες παρέλθουν άπρακτες, οι ως άνω αλλαγές γίνονται με το νόμο».

  1. Το τέλος Δεκεμβρίου του 1996, το μοιραίον για το Νόμο 1414/97 δεν απεφεύχθη, όπως είχαμε προβλέψει. Με Προεδρικό Διάταγμα, παρατάθηκε, τελικά, η εφαρμογή του … για ένα εξάμηνο! Τότε, είχε ανακοινωθεί ότι αναβλήθηκε για το 1997 η προσαρμογή των καταστατικών ορισμένων δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών στις διατάξεις του σημαντικού Νόμου 2414/96. Δηλαδή, ψηφίζονταν νόμοι από τους ίδιους που δεν τους εφάρμοζαν ή ανέβαλλαν την εφαρμογή τους με … Προεδρικό Διάταγμα, όπως ήδη αναφέρθηκε!!!
  2. Τον Φεβρουάριο του 1998, διαβάσαμε ότι η τότε κυβέρνηση ασκούσε τάχα ισχυρή πίεση προς τις διοικήσεις των κυριότερων δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών να εκπονήσουν και να υποβάλουν το γρηγορότερο τα επιχειρησιακά τους σχέδια, ενώ έπρεπε να είχε απολύσει τις διοικήσεις των ζημιογόνων δημόσιων επιχειρήσεων, οι οποίες δεν μπόρεσαν, σε διάστημα … 19 μηνών από τη δημοσίευση του Νόμου 2414/96, να καταρτίσουν και να υποβάλουν τα επιχειρησιακά αυτά σχέδια. Αλλά, κόρακας βγάζει μάτι κόρακα; Αφού οι διοικήσεις των επιχειρήσεων αυτών ήταν διορισμένες και προέρχονταν από τον κατάλογο των κομματικών φίλων… Σημειώνεται ότι τα σχέδια αυτά προβλέπονταν από το άρθρο 3, παρ. 1β του παραπάνω νόμου, ήταν τριετή ή πενταετή και εξειδίκευαν τους στόχους των στρατηγικών σχεδίων και τις μεθόδους πραγματοποίησής τους για κάθε έτος. Επρόκειτο προφανώς παράλειψη εφαρμογής νόμου, που είναι ποινικό αδίκημα. Πάρε αυγό και κούρευτο …
  3. Στις 11 Φεβρουαρίου του 1998, ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης σε ομιλία του στην πανελλήνια συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ έδωσε τάχα αυστηρές εντολές στους αρμόδιους υπουργούς και κομματικά στελέχη για την «εξυγίανση» ή το κλείσιμο προβληματικών επιχειρήσεων και δημόσιων οργανισμών με την υλοποίηση, επιτέλους, των Νόμων 2414/96 και 2469/97.Τότε, οι εντολές αυτές χαρακτηρίσθηκαν ως «μαχαίρι στο κόκαλο» και ως μέτρα που θα «αναποδογύριζαν» ολόκληρο το δημόσιο τομέα, αφού θα καλούνταν να πληρώσουν «μαζεμένα» όλοι αυτοί που νόμιζαν ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι ο ένας μήνας που τρέφεται από τους υπόλοιπους ένδεκα. Είδατε εσείς να «μπήκε μαχαίρι στο κόκαλο»! Όχι βέβαια! Γίνονται τέτοια πράματα στην τελευταία χώρα του υπαρκτού σοσιαλισμού…
  4. Και ο «πόλεμος» μεταξύ «κρατιστών» και «νεοφιλελεύθερων» για το μέγεθος του ελληνικού δημόσιου τομέα συνεχίζεται επί δεκαετίες με έναν προκλητικό αλληθωρισμό προς την πραγματικότητα, που είναι η αναποτελεσματικότητα και η χαμηλή ποιότητα της προσφοράς υπηρεσιών προς τον πολίτη. Στις αρχές Ιουνίου του 2016, το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης κυκλοφόρησε μιαν «αριστερή» έκδοση, η οποία, όπως επισημαινόταν, είχε ως στόχο «την κατάρριψη των μύθων και την αποκατάσταση της αλήθειας», με την παράθεση στοιχείων, για τα «πραγματικά μεγέθη» του ελληνικού δημόσιου τομέα, αναφερόμενος ευθέως σε ανάλογη μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο εβδομαδιαίο Δελτίο του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών (ΣΕΒ) στις 5 Μαϊου 2016. Στη μελέτη αυτή, ο ΣΕΒ χαρακτήριζε τον ελληνικό δημόσιο τομέα ως «υπερτροφικό» και το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης τη διαπίστωση αυτή ως «νεοφιλελεύθερη», σημειώνοντας ότι «κάνει επιλεκτική χρήση ανόμοιων και μη συγκρίσιμων μεταξύ τους στοιχείων, αλλά και παραποιεί δεδομένα και πηγές». Και επισημαίνονται όλα αυτά στην έκθεση του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης, ενώ αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι «βασίζεται σε δημοσιευμένα στοιχεία της Eurostat για τη μισθολογική δαπάνη το 2015», ότι «ο τρόπος υπολογισμού ανά χώρα διαφέρει και μπορεί να βασίζεται σε αναλογιστικές μελέτες ή σε πιο απλές μεθόδους που δεν υπάρχουν στην Ελλάδα»! Κι έτσι, το αριστερό υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης ισχυρίζεται ότι δεν είναι μεγάλο το μέγεθος του ελληνικού δημόσιου τομέα, ενώ ο «νεοφιλελεύθερος» ΣΕΒ ότι είναι «υπερτροφικός».

Αλλά, αυτή η διαμάχη σε «ανεμομύλους» δεν είναι σημερινή. Θυμήθηκα ότι πριν από 22 χρόνια ο ελληνικός δημόσιος τομέας εμφανιζόταν να κατέχει τη δεύτερη θέση στον παγκόσμιο πίνακα με βάση τις δαπάνες ως ποσοστό του ΑΕΠ, που είναι ένας αξιόπιστος τρόπος μέτρησης του μεγέθους του δημόσιου τομέα. Τότε, από πίνακα που είχε δημοσιευθεί στο Οικονομικό Δελτίο της Τράπεζας Πίστεως, της σημερινής AlphaBank (το 1995) , ο δημόσιος τομέας στην Ελλάδα αντιπροσώπευε το 58,2 % του ΑΕΠ, με πρώτη τη Σουηδία (68,8% του ΑΕΠ), έναντι μέσου παγκόσμιου 47% του ΑΕΠ. Είναι αξιοσημείωτο ότι από τον πίνακα αυτό καταδεικνυόταν ότι η Ελλάδα και το 1870 είχε το μεγαλύτερο μέγεθος δημόσιου τομέα (14,8% του ΑΕΠ), έναντι μέσου παγκόσμιου (τότε) όρου 8,3%. Το παγκόσμιο αυτό ρεκόρ η χώρα μας το «έχασε» λίγο μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, γύρω στο 1920, (25,2% του ΑΕΠ), έναντι 27,6% του ΑΕΠ της Γαλλίας, λίγο πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1937, με 26% του ΑΕΠ, έναντι 42,4% του ΑΕΠ της Γερμανίας, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1960, με 26,2%, έναντι 35,7% του ΑΕΠ της Αυστρίας, το 1980 με 39,8% του ΑΕΠ έναντι της πρώτης Σουηδίας 60,1% του ΑΕΠ και το 1990 με 54,6% του ΑΕΠ, έναντι της πρώτης Σουηδίας με 59,1% του ΑΕΠ.

Υπενθυμίζεται ότι τον Απρίλιο του 1998, από στοιχεία της βρετανικής Στατιστικής Υπηρεσίας προέκυπτε ότι η Ελλάδα είναι «πρωταθλήτρια» σε απεργίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης. Τότε, διαπιστωνόταν από τα στοιχεία αυτά ότι το 1996 ο συνολικός αριθμός απεργιών (ανά 1.000 εργαζομένους) ανερχόταν στη χώρα μας σε 364, έναντι … 59, κατά μέσον όρο, στην Ευρωπαϊκή Ένωση και 54 στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης. Και τα στοιχεία αυτά αφορούσαν το 1996, όταν το ελληνικό (δημοσιοϋπαλληλικό κυρίως ) συνδικαλιστικό κίνημα βρισκόταν σε … κρίση. Αντιλαμβάνεσθε το ρεκόρ απεργιών παγκοσμίως κατά την περίοδο διακυβέρνησης της χώρας από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη…

Σημειώνεται ότι σε συνέντευξή του στο ραδιοσταθμό «Αlpha 98,9», στις 6 Αυγούστου 2012, ο τότε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα ευρωβουλευτής του Δ. Παπαδημούλης είπε για τις προωθούμενες ιδιωτικοποιήσεις : “Είμαστε αντίθετοι με το γενικό πωλητήριο, διότι ο δημόσιος- κρατικός τομέας στην Ελλάδα είναι ήδη ο μικρότερος στην ευρωζώνη , δεν έχουμε μεγάλο δημόσιο τομέα…».

Ο κόσμος το’ χει τούμπανο και ο Παπαδημούλης κρυφό καμάρι…

  1. Και το πολιτικό και οικονομικό δράματα της χώρας μας συνεχίζεται με διεθνή διασυρμό, με διεθνείς οικονομικούς ελέγχους, με Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, με Eurostat να πιέζουν και να απειλούν. Δώδεκα χρόνια μετά τη ρύθμιση Παπαντωνίου και πέντε μετά τη διάταξη Αλογοσκούφη, η μνημονιακή κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου προχώρησε το 2010 στην αλλαγή των κανονισμών προσωπικού των δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών στα … «χαρτιά» και πάλι….

Ιδού πώς γινόταν και γίνεται η απίστευτη σπατάλη στο χώρο των δημόσιων επιχειρήσεων

Αλλά, όλα δικαιολογούνται σε αυτή τη χώρα των βολεμένων και της εγκληματικής σπατάλης εθνικών πόρων για κομματικούς λόγους και σκοπιμότητες. Από το αρχείο μου (βιβλίο μου «540 ιστορίες οικονομικής τρέλας, 1094-2013») παραθέτω δεκάδες περιπτώσεις σπατάλης εθνικών κεφαλαίων με στόχο την αρπαγή μόνο της εξουσίας:

  1. Κοινωνικοποιημένες επιχειρήσεις λειτουργούσαν … παράνομα! Τον Ιούλιο του 1986, σε μια μεγάλη έρευνά μου στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» (24 Ιουλίου 1986) τόνιζα ως εισαγωγή τα εξής: «Δεν μας σώζει τίποτε. Δεν πρόκειται να σώσουν την ελληνική οικονομία ούτε τα γνωστά μέτρα λιτότητας και ούτε άλλα ενδεχομένως πιο σκληρά που αναγκαστικά θα ληφθούν, αν οι αρμόδιοι θα εξακολουθήσουν σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης να σπαταλάνε τα εθνικά κεφάλαια για προκλητικές σκοπιμότητες ή να κλείνουν τα μάτια τους μπροστά σε αδίστακτες παραβάσεις διατάξεων της ελληνικής νομοθεσίας περί ανωνύμων εταιρειών…». Τότε, από την ανάλυση ισολογισμών κοινωνικοποιημένων ή προβληματικών επιχειρήσεων (ΛΑΡΚΟ, ΠΥΡΚΑΛ, Ελληνικά Ναυπηγεία, «Ηρακλής», «Μιχαηλίδης, ΕΡΤ) και από τις σημειώσεις των ορκωτών λογιστών προέκυπτε ότι όλες αυτές οι αντίστοιχες οικονομικές καταστάσεις χαρακτηρίζονταν για ανακρίβειες και παράνομες εγγραφές! Δηλαδή διαπιστωνόταν ότι καταβαλλόταν προσπάθεια για ωραιοποίηση των ισολογισμών (συρρίκνωση κυρίως των ζημιών) με ενίσχυση των εσόδων με … ανείσπρακτα ή προβλεπόμενα για είσπραξη ποσά ή με την αποφυγή επιβάρυνσης των αποτελεσμάτων με διάφορα άλλα ποσά ή αποσβέσεις κατά παράβαση βασικών λογιστικών αρχών! Τότε, πολλές από τις κοινωνικοποιημένες ή προβληματικές (κρατικές) επιχειρήσεις λειτουργούσαν … παράνομα, αφού συνέτρεχε η περίπτωση ανάκλησης της άδειας λειτουργίας τους λόγω των υψηλών ζημιών. Κι όμως, μερικές από αυτές … λειτουργούν έτσι και σήμερα!
  2. Η «αυτοδιαχείριση» του Α. Παπανδρέου και οι σπατάλες: Πριν από 31 χρόνια, συνέβαιναν πράματα και θάματα σε μια από αυτές τις «κοινωνικοποιημένες» επιχειρήσεις, δηλαδή είχε και πλεονάζον προσωπικό και … υπερωρίες! Την περίοδο κατά την οποία επιζητούνταν μείωση του πλεονάζοντος προσωπικού στη ΛΑΡΚΟ, τότε, κατά την περίοδο 1.1.1984 – 31.7.1986, η εταιρεία πλήρωσε για υπερωρίες και υπερεργασίες … 215.606.333 δραχμές! Μόνο για τους πρώτους εννιά μήνες του 1986 πληρώθηκαν 89.967 ώρες πρόσθετης υπερωριακής εργασίας που αντιστοιχούσαν σε … 12.000 ημερομίσθια! Σημειώνεται ότι τότ η ΛΑΡΚΟ χρωστούσε στη ΔΕΗ 21.263.174.240 δραχμές! («Οικονομικός Ταχυδρόμος», 20 Νοεμβρίου 1986). Κι όμως, τότε, ο τότε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου σε ομιλία του στη γιορτή της Νεολαίας του ΠΑΣΟΚ («Βήμα» 21.9.1986) εμφανιζόταν ακόμα, παρά τις σπατάλες και τη σκληρή λιτότητα, υπέρμαχος της … «αυτοδιαχείρισης»: «Η Ελλάδα του 2000 οφείλει και πρέπει να είναι η Ελλάδα της Αυτοδιαχείρισης», τόνισε!
  3. Προκλητική σπατάλη σε περίοδο σκληρής λιτότητας: Πριν από 31 χρόνια , το 1986, βρισκόταν σε εξέλιξη ένα σκληρό πρόγραμμα λιτότητας για να πάρει η χώρα μας τη δεύτερη δόση του δανείου από την τότε ΕΟΚ και για να «εξυγιανθεί» η βαριά, όπως πάντοτε, άρρωστη ελληνική οικονομία. Κι ενώ θα περίμενε κανείς να γινόταν η ίδια λιτότητα και για το κράτος, η τότε κυβέρνηση έκανε τα ακριβώς αντίθετα. Ιδού μερικά παραδείγματα:
  • Σε έτος λιτότητας, δηλαδή καθήλωσης μισθών και ημερομισθίων, και με μηδενικό σχεδόν ρυθμό ανάπτυξης, ο κρατικός προϋπολογισμός πρόβλεπε για το 1986 αύξηση εσόδων κατά 32,5%!
  • Σε έτος λιτότητας και με συρρίκνωση του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος, ο κρατικός προϋπολογισμός πρόβλεπε για το 1986 αύξηση των άμεσων φόρων κατά 53,4%
  • Σε έτος λιτότητας και με στόχο πληθωρισμού 16%, ο κρατικός προϋπολογισμός πρόβλεπε για το 1986 αύξηση δαπανών κατά 22,1%!
  • Σε περίοδο λιτότητας, ο τότε υπουργός Οικονομικών Δημήτρης Τσοβόλας με «περισσή εθνική υπερηφάνεια και λαϊκή ευαισθησία» ανακοίνωσε ότι κατά την περίοδο 1981 – 1988, η μέση ετήσια αύξηση των κοινωνικών δαπανών για την ενίσχυση του «κοινωνικού μισθού», με την επιχορήγηση των ελλειμμάτων του … ΙΚΑ κατά 137 δις. δραχμές, του … ΟΓΑ κατά 100 δις. δραχμές, των … συγκοινωνιακών φορέων κατά 36 δις. δραχμές, της διαχείρισης … λιπασμάτων κατά και … καπνού κατά 8 δις. δραχμές και άλλων πολλών, ήταν 34,7% %, δηλαδή πολλαπλάσια της αύξησης του τιμαρίθμου κατά την ίδια περίοδο!!!
  • Σε περίοδο λιτότητας και με γνωστό πρόβλημα της υπερχρέωσης της οικονομίας, προϋπολογίσθηκε να διατεθούν για τις προβληματικές επιχειρήσεις 30 δις. δραχμές που αργότερα ενισχύθηκαν με άλλα 18 δις. δραχμές!
  • Σε περίοδο λιτότητας και με γνωστό το πρόβλημα των πληθωριστικών ελλειμμάτων του Δημοσίου, πλακοστρώθηκαν όλα σχεδόν τα πεζοδρόμια και ανακατασκευάσθηκαν οι πλατείες μεγαλουπόλεων, κωμοπόλεων και χωριών!
  • Σε περίοδο λιτότητας και με γνωστή την προσπάθεια κάλυψης των ελλειμμάτων του Δημοσίου με χρήματα των καταθετών, οι προσλήψεις στο Δημόσιο με τους υπεράριθμους και αργόμισθους πήγαινε σύννεφο!
  • Σε περίοδο λιτότητας και με στόχο το σημαντικό περιορισμό της ρευστότητας και του πληθωρισμού (16%), η χρηματοδότηση των δημόσιων επιχειρήσεων παρουσίαζε το τέλος Μαρτίου του 1986 αύξηση κατά 20,3% και των δημόσιων οργανισμών κατά 56%!
  • Σε περίοδο λιτότητας και με γνωστό το πρόβλημα της χαμηλής παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και του υψηλού κόστους ανά μονάδα προϊόντος, διατηρούνται οι υπερωρίες εκεί όπου υπήρχε … πλεονάζον προσωπικό και ωράριο κάτω των 40 ωρών!
  1. Απουσίαζαν μετ΄αποδοχών 1.000 υπάλληλοι της ΔΕΗ κάθε ημέρα! Πριν από 31χρόνια, το 1986, σε περίοδο λιτότητας και με εκρηκτικό το πρόβλημα της χαμηλής παραγωγικότητας και του επιπέδου παροχής υπηρεσιών από τις δημόσιες επιχειρήσεις, η ΔΕΗ λειτουργούσε σε άλλη χώρα. Τότε, διαπιστώθηκε ότι απουσίαζαν μετ΄ αποδοχών 1.000 περίπου υπάλληλοι κάθε ημέρα (οι δε 800 και πλέον συνδικαλιστές της χωρίς να εργάζονται να εισπράττουν τις «υπερωρίες» («Βήμα» 12.10.1986).
  2. Αναπτυξιακοί πόροι για τις … «κοινωνικοποιημένες αμαρτίες»: Πριν από 31 χρόνια, κυριαρχούσε μια «μαγική» εικόνα: Οι «κοινωνικές» δαπάνες του Προγράμματος Δημόσιων Επενδύσεων «βαπτίζονταν» … αναπτυξιακές! Από τον προϋπολογισμό του 1987, που είχε κατατεθεί στη Βουλή το Δεκέμβριο του 1986 προέκυπτε ότι το 35,5% των πόρων του Προγράμματος Δημόσιων Επενδύσεων, που είναι κατ΄ εξοχήν αναπτυξιακό, θα διετίθετο με τη μορφή … «κοινωνικών δαπανών» για κάλυψη ζημιών … προβληματικών επιχειρήσεων και άλλων δημόσιων οργανισμών! Σημειώνεται ότι τότε, το σύνολο σχεδόν των εσόδων του Προγράμματος Δημόσιων Επενδύσεων προερχόταν από κοινοτικούς πόρους (21,1%), από εσωτερικό δανεισμό (έντοκα γραμμάτια) κατά 27,5% και από εξωτερικό δανεισμό κατά … 58,8%!
  3. Απολύσεις για … κομματικούς λόγους σε δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς…Πριν από 31 χρόνια, διαπιστωνόταν, με αποφάσεις δικαστηρίων, ότι γίνονταν απολύσεις για πολιτικούς – κομματικούς λόγους! Από έρευνα του «Οικονομικού Ταχυδρόμου» (4 Δεκεμβρίου 1986) προέκυπταν τα εξής:
  • Με την υπ΄αριθμόν 886/1986 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών ακυρώθηκε απόλυση του προϊσταμένου του ηλεκτρολογικού κλάδου του εργοστασίου της ΛΑΡΚΟ στη Λάρυμνα ως «πολιτική: «Δεν δεχόταν να λειτουργεί στο πόστο του αρχιμηχανικού με βάση τις κομματικές επιλογές τοπικών κομματικών παραγόντων, αλλά με τεχνικοοικονομικά κριτήρια… Γι΄ αυτό, η καταγγελία της σύμβασης εργασίας έγινε όχι για υπηρεσιακούς αλλά για πολιτικούς λόγους…»
  • Με την υπ΄αριθμόν 2598/1986 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών ακυρώθηκε η απόλυση πρώην προέδρου του σωματείου «Τρίαινα» των Ελληνικών Ναυπηγείων ως «πολιτική»!
  • Με την υπ΄ αριθμόν 163/1986 (Τμήμα Β΄) απόφασή του ο Άρειος Πάγος έκρινε άκυρη την απόλυση υπαλλήλου του ΟΤΕ επειδή δεν ήταν «αρεστή στη διοίκηση η πολιτική του δραστηριότητα, η οποία όμως εκδηλωνόταν έξω από το χώρο της εργασίας χωρίς να θίγονται τα συμφέροντα της υπηρεσίας».
  • Με την υπ΄ αριθμόν 886/1986 απόφασή του το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών έκρινε άκυρη την απόλυση στελέχους της ΛΑΡΚΟ. Το δικαστήριο έκρινε ότι ο απολυμένος «δεν δέχθηκε να κάνει εισηγήσεις για προαγωγές στελεχών με βάση τις κομματικές επιλογές των τοπικών οργανώσεων του κυβερνώντος κόμματος. Αντίθετα, πρότεινε την προαγωγή προσώπων από άλλους πολιτικούς χώρους, τις οποίες όμως αγνόησε ο διευθυντής της εταιρείας, που προώθησε όσους ανήκαν στο κυβερνητικό κόμμα».
  1. Η προκλητική εκδοχή της ιαχής «Νόμος είναι το δίκιο του … εργάτη»: Πριν από 28 χρόνια, στο περιοδικό «Αντί» (13 Ιανουαρίου 1989) δημοσιεύθηκε υπό τον τίτλο «Το συντεχνιακό σκάνδαλο της Ολυμπιακής» άρθρο του Ν. Μαυρομμάτη, το οποίο, όπως σχολιάζαμε τότε στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο», παρουσίαζε «μια εκλεπτυσμένη εκδοχή του «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, το οποίο συνιστά δόγμα για όλους τους μαρξιστές – λενινιστές». Τότε, το «Αντί» στο άρθρο αυτό αποκάλυπτε, μεταξύ άλλων, τα εξής:
  • «Κορυφαίο δείγμα αυτής «ιδιοποιητικής τακτικής» ήταν η απόφαση της συντεχνίας των μελών της Ολυμπιακής Αεροπορίας να χρησιμοποιήσουν τα αεροσκάφη της εταιρείας για προσωπικές και συγγενικές μετακινήσεις κατά την περίοδο των εορτών (εφημερίδες 20 Δεκεμβρίου 1988. Όλοι όσοι δεν συνδέονται με πρώτο βαθμό συγγενείας με τα μέλη της συντεχνίας θα μπορούν να ελπίζουν μόνο σε κάποια θέση που θα έμεινε αζήτητη, πληρώνοντας φυσικά τα κανονικό εισιτήριο επαυξημένο κατά την πολλαπλή ταλαιπωρία αναμονής και εξασφάλισης θέσης. Σε αντίθεση με τους πληβείους, τα μέλη της συντεχνίας θα καταβάλουν μόνο 10% του ναύλου δεύτερης θέσης, απολαμβάνοντας όμως μεταχείριση επιβάτη πρώτης θέσης με τις απαραίτητες συναδελφικές σαμπάνιες κατά πτήση…»
  • «Πρόκειται για μιαν απροκάλυπτη μέχρι σήμερα απαλλοτρίωση δημόσιου πλούτου από μια συντεχνία που πληρώνεται για να τον διαχειρίζεται…»
  • «Παρά την προφανή αντισυνταγματικότητά τους, έχουν πλέον καθιερωθεί οι δωρεάν χρήσεις των υπηρεσιών και των περιουσιακών στοιχείων του οργανισμού όπου ανήκει η κάθε συντεχνία (δωρεάν τηλέφωνα, στον ΟΤΕ, δωρεάν ρεύμα στη ΔΕΗ, οικογενειακές εκδρομές με κρατικά αυτοκίνητα κλπ)… Όμως με την ενέργειά τους οι υπάλληλοι της Ολυμπιακής Αεροπορίας σηματοδοτούν μια νέα περίοδο μετεξέλιξης των συντεχνιών του δημόσιου τομέα ως συνεταιρισμών ιδιοκτησίας και αποκλειστικής χρήσης μέσων παραγωγής και υπηρεσιών που ανήκουν στο σύνολο της κοινωνίας…».
  • «Παράλληλα, με την επέκταση των προνομίων αυξήθηκε υπέρογκα και ο αριθμός των μελών της συντεχνίας, με αποτέλεσμα σήμερα η Ολυμπιακή Αεροπορία να πληρώνει διπλάσιο προσωπικό από την British Airways, η οποία έχει πολλαπλάσιο κύκλο εργασιών σε παγκόσμιο επίπεδο…»

Κι όμως, οι συντεχνίες αυτές ζουν και βασιλεύουν και με μνημόνια και χωρίς μνημόνια.

  1. Ζημιές 282,6 δις. δραχμών μόνο σε 11 δημόσιες επιχειρήσεις! Πριν από 28 χρόνια, τον Αύγουστο του 1989, διαπιστωνόταν από έρευνά μου («Οικονομικός Ταχυδρόμος», 10 Αυγούστου 1989) ότι οι συσσωρευμένες ζημιές μόνο 11 κρατικών επιχειρήσεων, δημόσιων προβληματικών εταιρειών και άλλων δημόσιων οργανισμών έφταναν το 1988 τα 282,6 δις. δραχμές. Από την ίδια έρευνα προέκυπτε ότι οι ζημιές αυτές εξανέμισαν μετοχικά κεφάλαια, αποθεματικά, υπεραξία ακινήτων και κρατικές επιχορηγήσεις 223,9 δις. δραχμών και είχαν και αρνητικά κεφάλαια 52,2 δις. δραχμών…
  2. «Ωκεανός» ελλειμμάτων στις δημόσιες επιχειρήσεις: Πριν από 28 χρόνια, τον Αύγουστο του 1989, διαπιστωνόταν από έρευνά μου («Οικονομικός Ταχυδρόμος», 17 Αυγούστου 1989) ότι στη Βουλή παρουσιάσθηκε μια γενική εικόνα της θλιβερής πραγματικότητας, η οποία μπορεί να συνοψιζόταν στις ακόλουθες διαπιστώσεις:
  • Το συνολικό χρέος των δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών (ΔΕΚΟ) υπολογιζόταν ότι θα έφθανε το 1988 στα 840 δις. δραχμές, έναντι μόλις 78,3 δις. δραχμών το 1980.
  • Οι συνολικές υποχρεώσεις των γεωργικών συνεταιρισμών (που δεν δημοσίευαν ποτέ ισολογισμούς και απολογισμούς!!!) υπολογιζόταν ότι θα έφθαναν το 1988 τα 360 δις. δραχμές, από τα οποία 160 δις. δραχμές είχαν γίνει ληξιπρόθεσμα και τα οποία ρυθμίσθηκαν με απόφαση της προηγούμενης κυβέρνησης (ΠΑΣΟΚ).
  • Το 1988 η Τράπεζα της Ελλάδος χορήγησε στο Δημόσιο το αστρονομικό ποσό των 2,3 τρις. δραχμών, έναντι 2 τρις. δραχμών το 1987.
  • Οι κρατικές τράπεζες είχαν μεταβληθεί σε δημόσιο θησαυροφυλάκιο για την άντληση πόρων με σκοπό τη χρηματοδότηση των τεράστιων ελλειμμάτων του Δημοσίου και των δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών, όχι βέβαια για επενδύσεις, αλλά για την εξόφληση προηγούμενων δανείων!
  • Τότε, τις ημέρες του Αυγούστου του 1989, δηλαδή, η Τράπεζα της Ελλάδος ενέκρινε τη χρηματοδότηση του ΙΚΑ με 125 δις. δραχμές από τα οποία 115 δις. δραχμές θα διετίθεντο για την εξόφληση υποχρεώσεων από τοκοχρεολύσια!
  • Το υπουργείο Εθνικής Οικονομίας επέτρεψε στον ΟΣΕ να προσφύγει στην τραπεζική αγορά για άμεση άντληση κεφαλαίων ποσού 9,2 δις. δραχμών για να εξοφλήσει … υποχρεώσεις του!
  • Η ΕΥΔΑΠ δανείσθηκε 13,5 δις. δραχμές για τον ίδιο λόγο.
  • Με Πράξη του υπουργικού συμβουλίου της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ επετράπη στη ΔΕΗ να συνάψει μακροπρόθεσμο δάνειο 16 δις. δραχμών από το τραπεζικό σύστημα!
  • Το 1988, τα χρέη του περιβόητου ΟΑΕ και των 23 επιχειρήσεών του ανέρχονταν το 1988 στα 390 δις. δραχμές με άγνωστο τότε το ποσό για το 1989!
  • Ο τότε διευθύνων σύμβουλος της ΔΕΗ Θεμιστοκλής Ξανθόπουλος είπε στους δημοσιογράφος ότι η προηγούμενη κυβέρνηση (ΠΑΣΟΚ) είχε προβλέψει ότι το 1989 θα είχε πλεόνασμα 25 δις. δραχμών, ενώ θα κλείσει με ζημία 13 δις. δραχμών! Δηλαδή, σπαταλούσαν πολλά δισεκατομμύρια, σα να ήταν πλατανόφυλλα…
  1. Έλεγχος των κρατικών εγγυήσεων προς δημόσιες επιχειρήσεις από την ΕΕ, αλλά…: Πριν από 28 χρόνια, ο τότε υπουργός Οικονομικών Αντώνης Σαμαράς αποκάλυψε ότι οι καταπτώσεις εγγυήσεων του Δημοσίου για τη χρηματοδότηση δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών αποτελούν «ένα μείζον πρόβλημα». Την ίδια ημέρα η Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, κατά ευτυχή σύμπτωση, τον διευκόλυνε για να το αντιμετωπίσει! Με απόφαση την οποία κοινοποίησε και στην ελληνική κυβέρνηση, ο τότε αρμόδιος επίτροπος Μπρίτταν , σε σχετική επιστολή του προειδοποιούσε ότι η Κοινότητα θα εξέταζε κρατικές εγγυήσεις υπό ορισμένες προϋποθέσεις που παρέθετε λεπτομερώς. Σιγά το πράμα! Οι κρατικές εγγυήσεις δίδονταν αφειδώς και οι καταπτώσεις εγγυήσεων, τις οποίες πλήρωναν οι Έλληνες φορολογούμενοι, πήγαιναν … «σύννεφο» …Και μετά φταίει η Ευρωπαϊκή Ένωση…
  2. Σπατάλη δις. δραχμών σε ζημιογόνες κρατικές επιχειρήσεις σα να ήταν … τάληρα! Πριν από 24 χρόνια, στις 5 Σεπτεμβρίου 1989, πραγματοποιήθηκε στη Βουλή συζήτηση για την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Από τις ομιλίες των αρμόδιων υπουργών και άλλων ομιλητών προέκυψαν τα εξής:
  • Η Ολυμπιακή Αεροπορία χορήγησε 31.000 δωρεάν εισιτήρια μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 1989, όταν βούλιαζε από τα χρέη!
  • Το ΙΚΑ προσέλαβε λίγους μήνες πριν από τις εκλογές 1.500 νέους υπαλλήλους και ολόκληρο το Δημόσιο 100.000 υπαλλήλους!
  • Ο υπεύθυνος της ΠΡΟΜΕΤ (κρατικής εταιρείας) εξαφανίσθηκε στο εξωτερικό μαζί με ένα σεβαστό ποσό από τα ταμεία της εταιρείας κι ακόμα αναζητούνταν!
  • Ένα δημόσιο χρέος στο 117% του ΑΕΠ σήμαινε ότι θα έπρεπε όλοι οι Έλληνες να δουλεύουν τζάμπα παραπάνω από ένα χρόνο για να μπορέσουμε να εξοφλήσουμε αυτό το έλλειμμα!
  • Οι έως τότε μετοχοποιήσεις των ζημιών δημόσιων επιχειρήσεων είχαν φθάσει στα 204 δις. δραχμές. «Μιλάμε για δισεκατομμύρια σα να πρόκειται για τάληρα», είπε ο αρμόδιος υπουργός!
  • Μεθοδεύονταν πωλήσεις στο εξωτερικό σε τιμές κάτω του κόστους. Αλλά, δεν τους ενδιέφερε το κόστος ή το κέρδος της δημόσιας επιχείρησης, αλλά πώς να εισπράξουν το 3% του ειδικού λογαριασμού προώθησης εξαγωγών!!! Για παράδειγμα, ο διευθύνων σύμβουλος μιας ζημιογόνας (προβληματικής) κρατικής επιχείρησης εισέπραξε με δική του πρωτοβουλία 10 εκατ. δραχμές και με έγκριση του Διοικητικού Συμβουλίου άλλα 7,5 εκατ. δραχμές, δηλαδή σύνολο 17,5 εκατ. δραχμών από … ζημιογόνες εξαγωγές!!!
  • Σε άλλη προβληματική (κρατική) επιχείρηση γίνονταν προμήθειες χωρίς διαφανείς διαδικασίες, δίδονταν μεγάλες εκπτώσεις κατά σύστημα σε συγκεκριμένους πελάτες, χρησιμοποιούνταν υπεργολάβοι που πληρώνονταν χωρίς να … εκτελούν έργο!
  • Υπάρχουν και περιπτώσεις που διοικητικά στελέχη έπαιρναν χρήματα από προβληματικές επιχειρήσεις χωρίς να … επιστραφούν! Για παράδειγμα, τέως πρόεδρος προβληματικής κρατικής εταιρείας πήρε το 1987 περίπου 1,9 εκατ. δραχμές, τα οποία, σύμφωνα με αίτηση ορκωτού λογιστή, δεν είχαν επιστραφείς έως το τέλος Ιουλίου του 1989!
  • Σε προβληματική κρατική επιχείρηση (σημείωση: όλες αυτές οι επιχειρήσεις κατονομάζονται στη Βουλή), στις 26 Ιουνίου 1989, δηλαδή σε ημερομηνία μεταξύ της διεξαγωγής των εκλογών και του σχηματισμού της νέας κυβέρνησης, απολύθηκε μεγάλο διευθυντικό στέλεχος, το οποίο πήρε αποζημίωση 8.300.000 δραχμών και την επομένη επαναπροσλήφθηκε με σύμβαση έργου! «Απορώ, τηλεφωνώ και ζητώ εξηγήσεις», τόνιζε με αγανάκτηση ο αρμόδιος υπουργός. «Μου απαντάνε: Μα, αυτή είναι η συνήθης τακτική της επιχείρησης». «Δηλαδή, ρωτώ, πόσους φιλοδωρήσατε έτσι με 8.500.000 δραχμές»! Σημειώνεται ότι την επιχείρηση αυτή ο ελληνικός λαός πλήρωνε με 1,2 δις. δραχμές το μήνα!!!
  • Σε άλλη προβληματική, ζημιογόνα κρατική επιχείρηση, το 1988 οι εργαζόμενοι εισέπραξαν όλη την αποζημίωσή τους, 366 εκατ. δραχμών, η οποία πληρώθηκε από τον σφόδρα ζημιογόνο Οργανισμό … Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων! Σε λίγες ημέρες … επαναπροσλαμβάνονται όλοι με δίμηνες συνεχώς ανανεούμενες συμβάσεις, στο πλαίσιο της τακτικής των προεκλογικών παροχών και ομηρείας! Περιττό να αναφερθεί ότι ο κατάλογος τέτοιων περιπτώσεων ζημιογόνων κρατικών επιχειρήσεων σπατάλης που παρουσιάσθηκε στη Βουλή είναι ατέλειωτος.

Σημειώνεται τότε που γίνονταν όλα αυτά τα σημεία και τέρατα στον δημόσιο τομέα, το δημόσιο χρέος βρισκόταν στο 117% του ΑΕΠ, όπερ σήμαινε ότι θα έπρεπε όλοι οι Έλληνες να δουλεύουν τζάμπα παραπάνω από ένα χρόνο…

  1. Η ΕΡΤ των 100 κηπουρών … Πριν από 28 χρόνια, δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» (12 Σεπτεμβρίου 1989) το ακόλουθο σχόλιο: «Το ερώτημα που θα πρέπει να απασχολήσει την κοινή γνώμη είναι με ποιο δικαίωμα η ΠΡΟΣΠΕΡΤ (συνδικαλιστική οργάνωση της ΕΡΤ) των 100 κηπουρών, των απειράριθμων φυλάκων, θυρωρών και δακτυλογράφων που δεν ξέρουν να γράφουν στη γραφομηχανή, αποστερεί από μας, τον ελληνικό λαό το δικαίωμά του να παρακολουθούμε τηλεοπτικές εκπομπές για τις οποίες πληρώνουμε αδρά και υποχρεωτικά την ΕΡΤ με τους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Μήπως έφθασε επιτέλους η στιγμή να πάψουμε να ανεχόμαστε τους εκβιασμούς των κάθε είδους συντεχνιών». Ένα εύλογο ερώτημα στο οποίο, ύστερα από 2 χρόνια, δεν έχει δοθεί ακόμα… απάντηση!
  2. Ένα ζεύγος παπουτσιών κόστισε … 50.000 δραχμές! Πριν από 28 χρόνια, σε μια συνέντευξή του στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» (28 Σεπτεμβρίου 1989) ο τότε πρόεδρος του Συνδέσμου Προώθησης Εξαγωγών Γιώργος Κασιμάτης ματαίως επεσήμαινε ότι ο οργανισμός αυτός δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Συγκεκριμένα, αποκάλυπτε, για του λόγου το αληθές, ότι ο Οργανισμός Προώθησης Εξαγωγών δαπάνησε 20 εκατ. δραχμές για να εξαχθούν στις ΗΠΑ 400 ζεύγη παπουτσιών! Δηλαδή, το κάθε ζεύγος παπουτσιών που εξήχθη κόστισε … 50.000 δραχμές! Απίστευτα πράματα…
  3. Το 2% του προσωπικού σε δημόσιες επιχειρήσεις δεν εργαζόταν λόγω … συνδικαλιστικής ιδιότητας! Πριν από 24 χρόνια, τον Δεκέμβριο του 1989, δύο δειγματοληπτικοί έλεγχοι διαπίστωσαν ότι το 2% του προσωπικού σε κάθε δημόσιο οργανισμό δεν εργαζόταν διότι είχε… συνδικαλιστική ιδιότητα! Τότε, εφαρμοζόταν ο γνωστός συνδικαλιστικός νόμος 1264/1982, ο οποίος, πρόβλεπε όλες αυτές τις υπερβολές, τις οποίες αδυνατούσαν να αποτρέψουν οι διοικήσεις των δημόσιων οργανισμών από το φόβο … συνδικαλιστικών αντιδράσεων…
  4. Δάνεια 131 δις. σε ζημιογόνες δημόσιες επιχειρήσεις μέσα σε δύο εβδομάδες! Πριν από 28 χρόνια, τον Οκτώβριο του 1989 δημοσιεύθηκαν στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως δεκάδες περιπτώσεις παροχής εγγυήσεων για τη χρηματοδότηση ζημιογόνων δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών, γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια τη γνωστή απόφαση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας για έλεγχο των εγγυήσεων αυτών, όπως ήδη αναφέραμε πιο πάνω! Μέσα σε δύο εβδομάδες δόθηκαν δάνεια 131 δις. δραχμών σε δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμούς με την εγγύηση, φυσικά, του Δημοσίου και εις βάρος, φυσικά, των φορολογουμένων, αφού αυτοί πληρώνουν τις καταπτώσεις των εγγυήσεων αυτών…

Τα ίδια και τα ίδια μέχρι και μετά την κρίση και σήμερα

Η συνέχιση της παράθεσης κι άλλων τέτοιων εξοργιστικών ντοκουμέντων θα απαιτούσε τόμους! Διότι, συνεχίσθηκε αδιαλείπτως η ίδια τακτική και η ίδια λεηλασία της Ελλάδος μέσω των δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών και σε όλα τα επόμενα χρόνια. Πεταγόμαστε, για παράδειγμα, στο 2013, επί δεύτερου Μνημονίου, δηλαδή ύστερα από … 25 χρόνια, όταν στην Εισηγητική Έκθεση επί του Προϋπολογισμού του 2013 δημοσιευόταν ο … ίδιος και χειρότερος πίνακας . Συγκεκριμένα στις σελίδες 148 και 149 δημοσιεύονταν δύο πίνακες με ένα γαλαξία δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών , οι οποίοι εκπλήσσουν τόσο για την αποτύπωση (κεφαλαία γράμματα ) των τίτλων τους (αρχικά τους) όσο και για τα προκλητικά τους οικονομικά αποτελέσματα και την επιβάρυνση των φορολογουμένων με την επιχορήγησή τους από τον κρατικό προϋπολογισμό. Στις δύο αυτές σελίδες της Εισηγητικής Έκθεσης παρουσιάζονται 128 διάφορες δημόσιες επιχειρήσεις με τα χαρακτηριστικά κεφαλαία γράμματά τους από τις οποίες 69 το 2011 παρουσίαζαν αρνητικό αποτέλεσμα λειτουργίας τους. Από τις δημόσιες αυτές επιχειρήσεις το υψηλότερο αρνητικό αποτέλεσμα παρουσίαζαν το 2011 ο ΟΣΕ (581 εκατ. ευρώ), η Αττικό Μετρό (342 εκατ. ευρώ, ο ΟΣΥ (139,8 εκατ. ευρώ, η ΕΑΣ (84,4 εκατ. ευρώ και πολλές άλλες. Το αρνητικό οικονομικό αποτέλεσμα της πληθώρας αυτής δημόσιων επιχειρήσεων το 2011 διαμορφώθηκε σε 1,2 δις. ευρώ, ενώ οι επιχορηγήσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό σε 506 εκατ. ευρώ.

 

SHARE

Περισσότερα

MORE NEWS DESK