kourdistoportocali.comMagazineOι ΜΑΧΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ενός ΜΠΑΜΠΑ χιλιάδων παιδιών

ΚΩΣΤΑΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ_ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Oι ΜΑΧΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ενός ΜΠΑΜΠΑ χιλιάδων παιδιών

Ο Μπαμπάς του ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ μιλάει στο "Κουρδιστό Πορτοκάλι"

 Οι περισσότεροι γνωρίζουν τον Κώστα Γιαννόπουλο, τον άνθρωπο στυλοβάτη του «χαμόγελου του παιδιού». Τον άνθρωπο που δίνει την ψυχή του σε έναν καθημερινό αδιάκοπο αγώνα τα τελευταία 21 χρόνια, για να σωθούν όλο και πιο πολλά παιδιά στην Ελλάδα, από κακοποίηση, φτώχεια ή κάποια αρρώστια.

Το “Kουρδιστό Πορτοκάλι” τον συνάντησε σε κάποιο από τα γραφεία του «Χαμόγελου» στο Μαρούσι και μας μίλησε από καρδιάς. Ένας άνθρωπος με Α κεφαλαίο που ακόμα και στα δύσκολα η πρώτη σκέψη του είναι το μέλλον του χαμόγελου. Ζει και αναπνέει για αυτό που κάνει και αγαπά.

Συνέντευξη στη Μairy Ann

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή…

Κ.Γ.: «Όλα ξεκίνησαν πριν από 21 χρόνια… Μια μικρούλα έγραψε ένα παραμύθι όπως το ονόμασε η Αφροδίτη, ένα μικρό κοριτσάκι από το 1ο δημοτικό Βριλησσίων, το σχολείο που πήγαινε και ο γιός μου.

Πήρε την ιδέα ενός παιδιού και ένα χαμόγελο και έγγραψε ένα παραμύθι, που μοιάζει σαν παραμύθι αλλά είναι μια πραγματική ιστορία.

Γιατί πριν από 21 χρόνια τέτοιο καιρό ο 10 χρονος Ανδρέας, πάλευε για τη ζωή του, αλλά ταυτόχρονα πάλευε για να δημιουργηθεί και κάτι άλλο, κάτι καλό, τελείως απλοϊκό.

Το ονόμασε το ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ.

Έγγραψε στο ημερολόγιο του σε μια σελίδα την επιθυμία του που ήταν να δημιουργηθεί ένας σύλλογος για να έχουν όλα τα παιδιά αγάπη και να χαμογελούν και μου ζήτησε να εκπληρωθεί.

Εγώ τότε έπαιρνα κάποιους επώνυμους να τον πάρουν τηλέφωνο, γιατί δεν ήταν απαραίτητο να δημοσιοποιηθεί κάτι. Περισσότερο ήθελα να τον ευχαριστήσω ότι στηρίζουν την ιδέα του για να προχωρήσει το χαμόγελο του παιδιού.

p1atomu6hq1m6s1n9h1ntfej614lo4

Ο Γιώργος Παπαδάκης τότε έκανε μια εκπομπή, κόκκινη κάρτα λεγόταν, στον ΑΝΤ1 και έγινε μια επανάσταση, μια επανάσταση ανθρώπων που έβλεπαν ένα παιδί να λέει την τελευταία του επιθυμία, ένα παιδί που μέσα από τον πόνο του, γιατί πονούσε, κατάφερε να εκφράσει κάποια πολύ σημαντικά πράγματα.

Με τη βοήθεια των χεριών του σχημάτιζε ένα μεγάλο χαμόγελο στο πρόσωπό του , έτσι ήθελε το σήμα και έτσι έγινε.

Σαν σήμερα μάλιστα (30 Νοεμβρίου) τον επισκέφθηκε όλο το σχολείο στο σπίτι γιατί γιόρταζε. Με πήρε το πρωί ο γιατρός που συνεργαζόμαστε και μου είπε χρόνια πολλά. Εγώ είχα ξεχάσει τι μέρα είχαμε σήμερα, και του λέω, γιατί ποιος γιορτάζει; Και μου λέει αφού ξέρεις ποιος γιορτάζει…

Είναι ο δεύτερος άνθρωπος που έχει το θάρρος να με πάρει αυτή τη μέρα τηλέφωνο και να μου πει χρόνια πολλά. Ο πρώτος ήταν ο Παναγιώτης Γιαννάκης, ένα χρόνο αφού είχε φύγει ο Ανδρέας. Ήταν φιλαράκια, με πήρε και μου είπε χρόνια πολλά. Υπήρχε ένα αρχικό πάγωμα, αλλά ήταν ο μόνος που μπορούσε να μου πει χρόνια πολλά για τον Ανδρέα, που συνεχίζει μέσα από «το χαμόγελο του παιδιού» να ζει».

Ε: Σας λείπει;

Κ.Γ.: «Δεν έπαψα ποτέ να πονάω, δεν έπαψε ποτέ να μου λείπει, αλλά δεν έπαψε ποτέ να είναι αναμμένο αυτό το φως που μου έχει φωτίσει τη ψυχή με όλο αυτό που γίνεται.

Στις 22 Δεκεμβρίου 1995 έφυγε, πρόλαβε όμως να δει να πραγματοποιείται κατά κάποιο τρόπο το όνειρό του».

Ε: Ποια ήταν η ανταπόκριση του κόσμου τότε;

Κ.Γ.: «Παιδιά στέλνανε μηνύματα, κάποιο άλλο παιδάκι είχε στείλει 1000 δραχμές τότε μέσα σε ένα φάκελο για το χαμόγελο του Ανδρέα. Κάποια παιδιά έγιναν εθελοντές, κάποιοι άνθρωποι όμως, και εδώ αρχίζει και χαλάει και να ψυχραίνει λίγο το πράγμα, ήθελαν να προβάλουν τον εαυτό τους και το εργοστάσιο τους και να γίνουν βουλευτές.

Αισθανόμουν το ψώνιο της τηλεόρασης όταν πήγαινα και τους έλεγα μετά, αυτά που βγήκατε και είπατε στην τηλεόραση δεν τα εννοούσατε; Γιατί δεν υπογράφετε; Γιατί δεν κάνετε αυτό που είπατε;

Γιατί προφανώς δεν τα εννοούσαν και ήθελαν να εκμεταλλευτούν τη δημοσιότητα. Και όταν έσβηναν τα φώτα, έσβηνε και η διάθεσή τους για το παραμικρό.

Δεν μπορούσα να το καταλάβω. Παρ’ όλο που ήμουν άνθρωπος της πιάτσας, της τεχνολογίας, είχα πολύ έντονη επιχειρηματική δραστηριότητα με 2 εταιρίες, όμως δεν είχα γνώση τι συμβαίνει σε αυτό τον τομέα. Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι κάποιος θα προσπαθήσει να προβάλει το εργοστάσιο του χρησιμοποιώντας την ιδέα ενός παιδιού ή κάποιος θα γίνει βουλευτής χρησιμοποιώντας τη δήθεν ευαισθησία του για τα παιδιά.

Αυτά τα «μάθαμε» και γι’ αυτό όλους αυτούς τους ανθρώπους τους απομακρύναμε και προσπαθήσαμε να καταλάβουν κάποιοι ότι εδώ δεν έχει προβολή, εδώ δεν έχει βήμα για να ωφεληθεί κάποιος προσωπικά.

Από τους 100 που είχαν έρθει στην αρχή οι 80-90 είχαν έρθει για να κάνουν δημόσιες σχέσεις.

Έτσι λοιπόν ξεκίνησε, με ανθρώπους που πραγματικά το πόναγαν , το νοιάζονταν και πραγματικά θέλανε να κάνουν κάτι, ο καθένας για τον δικό του λόγο.

Και μέσα από αυτό αναγκάστηκα να πάρω πάνω μου, εγώ προσωπικά την επικοινωνία για να μην την αφήσω. Πάντα αισθανόμουν εργάτης στο χαμόγελο, οποιοσδήποτε άλλος τίτλος είναι απλά για να υπάρχει».

Ε: Ο κόσμος σας έμαθε μέσα από το «χαμόγελο», πριν όμως από αυτό επαγγελματικά με τι ασχολούσασταν;

Κ.Γ.: «Εγώ σπούδασα στην Αγγλία και παράλληλα δούλευα στην ελληνική πρεσβεία. Τελείωσα και ξεκίνησα μια πολύ επιτυχημένη καριέρα, γιατί στο ξεκίνημά μου κατάφερα και έπεισα μια πολυεθνική εταιρία να ανοίξει ένα υποκατάστημα στην Ελλάδα και να αναλάβω τη Μέση Ανατολή, με εργοστάσιο στην Πάτρα, με πολύ σημαντικές επιτυχίες. Στην συνέχεια οι Εγγλέζοι αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και με βοήθησαν να συνεχίσω την δική μου καριέρα σε ένα χώρο που έχω βάλει πολλές κοτρόνες, όχι πετραδάκια της πληροφορικής. Την εποχή που ξεκινούσε η μεταβατική περίοδος της νέας τεχνολογίας με τα computers, τα software κτλ .

Όλοι οι άνθρωποι της πληροφορικής και της τεχνολογίας με γνωρίζουν πολύ καλά. Υπήρχε προηγούμενη ζωή δηλαδή. Ήμουν αυτοδημιούργητος , από μικρό παιδί εργαζόμουνα.

Λάτρευα την οικογένειά μου, την μητέρα μου. Γεννήθηκα στην Αθήνα, ο πατέρας μου Αθηναίος, η μητέρα μου από Καλαμάτα και ο παππούς μου από Σμύρνη.

Έζησα στην Αθήνα όλα μου τα χρόνια και τα παιδικά και τα σχολικά. Το μεταβατικό στάδιο που έζησα στην Αγγλία για τις σπουδές μου μου έδωσαν μια τεράστια γνώση, όχι μόνο την Πανεπιστημιακή αλλά περισσότερο μου έδωσαν την εμπειρία πως θα αντιμετωπίσω επαγγελματικά και ανθρώπινα κάποια πράγματα, γιατί κάθε χώρα έχει τα δικά της καλά και κακά.

Ας μην ακυρώνουμε την Ελλάδα γιατί εγώ ζητούσα απελπισμένα να επιστρέψω στην Ελλάδα, ενώ είχα στην Αγγλία τις ανέσεις μου, το σπίτι μου, το αυτοκίνητό μου, τα πάντα τέλεια, δεν μπορούσα να μην ζω στην Ελλάδα.

Υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν είναι πάντα υλικά.

Οι πρώην συνεργάτες μου, τώρα είναι σημαντικά στελέχη, πρόεδροι, δημοσιογράφοι που τότε ήταν μικροί αλλά δεν τους σνόμπαρα…

Ήταν πολύ σημαντικό για μένα να δίνω τη δυνατότητα στα νέα παιδιά να προχωράνε την καριέρα τους επειδή έχουν πάθος.

Ένας δημοσιογράφος είχε πει στον Bill Gates τότε να φτιάξει «τα παράθυρα» τα γνωστά windows και στην ουσία του είχε δώσει το όνομα χωρίς να είναι η δική του ονομασία.

Θέλω να πω ότι δεν πρέπει να σνομπάρεις κανέναν».

Ε: Είχατε άτομα τότε στο πλευρό σας;

Κ.Γ.: «Ο σύνδεσμος πληροφορικής με στήριξε τότε με το θέμα του Ανδρέα. Ήταν κοντά μου και μάλιστα μου είχαν στείλει και ένα δώρο κάποια χρήματα, διότι δεν γνώριζαν την οικονομική μου κατάσταση τότε, ένα δώρο για τον Ανδρέα. Αυτό λοιπόν που δίνεις, αυτό παίρνεις.

Και αυτό που εισέπραξα όταν έχασα τον γιο μου ήταν η αγάπη από όσους είχα συναναστραφεί και σήμερα ακόμα οι μεγαλύτεροι υποστηριχτές στο χαμόγελο είναι οι άνθρωποι της τεχνολογίας. Αυτοί οι πρώην συνάδελφοί μου, αυτοί που τότε με ήξεραν και συνεχίζουν και τώρα να με ξέρουν».

Ε: Πως πήρατε την απόφαση τότε να αφήσετε τη δουλεία σας και να ασχοληθείτε αποκλειστικά με το χαμόγελο;

Κ.Γ.: « Προσπάθησα να συνεχίσω τη δουλεία μου παράλληλα με το «χαμόγελο». Μου είχαν προτείνει και δουλειές, ν αναλάβω κάποιες εταιρίες εκτός από τη δική μου προσπάθεια.

Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να τρέχω συγχρόνως δυο παράλληλα σημαντικά πράγματα. Μια δουλειά με πολλές απαιτήσεις ο χώρος της πληροφορικής και κάτι άλλο που δεν το βλέπω ως δουλειά και είναι να στηρίζεις παιδιά και μάλιστα τη στιγμή που θα συμβεί κάτι να είσαι παρών και να δώσεις λύση.

Επειδή δεν είχα μάθει να είμαι ασυνεπής, αποφασίζω να πακετάρω τα πράγματά μου και να φύγω από τη δουλειά μου.

Αυτό δεν μου το συγχώρεσε ο πατέρας μου, γιατί την μία επιχείρηση την είχαμε μαζί. Και μέχρι που πέθανε μου το κράτησε, που άφησα τις επιχειρήσεις μου και δεν τις συνέχισα…

Ο καθένας αποφασίζει για τη ζωή του. Είναι αυτό που ήθελα να κάνω. Τα εγκατέλειψα όλα, γιατί ήθελα να μπω σε κάτι που ο γιος μου, μου άφησε. Δεν υπάρχει ηρωισμός».

Ε: Ήταν μια ριζική αλλαγή για εσάς, δεδομένου και όλων των άλλων καταστάσεων που είχαν συμβεί;

Κ.Γ.: «Αυτή ήταν η πραγματικότητα για μένα. Η ζωή μου άλλαξε ριζικά. Ζω σε ένα δανεικό διαμέρισμα, επιβιώνω μέσα από τα έξοδα του «χαμόγελου», της διαδικασίας που έχει οριστεί , αλλά πλέον δεν έχω την οικονομική επιφάνεια.

Δυστυχώς στο ξεκίνημα ειδικά, πολλοί προσπάθησαν να με προπηλακίσουν, λέγοντας πράγματα που δεν ξέρανε, γιατί γενικά επικρατεί ότι όλοι αυτοί που ασχολούνται με αυτά πρέπει να είναι και απατεώνες. Δεν ισχύει αυτό.

Το έχω αποδείξει στα 21 αυτά χρόνια και από τον τρόπο που ζω. Βέβαια αναγκάζομαι να ζω σε κάποια πράγματα πολύ περιορισμένα για να μην μπορεί κανείς να πει τίποτε. Γιατί ο Γιαννόπουλος είναι εκεί, γιατί τον κάλεσαν στο τάδε ξενοδοχείο, όπως με κάλεσαν τώρα για ρεβεγιόν σε ένα ξενοδοχείο και επειδή το ξενοδοχείο είναι ακριβό θα πουν:

Α! τον Γιαννόπουλο τον είδα σε ένα ακριβό ξενοδοχείο!

Δεν πάω σε ξενοδοχεία, δεν πήγαινα ποτέ σε ακριβά ξενοδοχεία , δεν είχα κανένα λόγο, ούτε ταξίδευα με Business class ποτέ.

Λες και επειδή είμαι στο «χαμόγελο», θα πρέπει να είμαι μίζερος και φτωχός.

Αλλά αυτή είναι η νοοτροπία κάποιων ανθρώπων και η νοοτροπία αυτή μου στέρησε την ελευθερία μου ως άνθρωπος να κάνω αυτό που θέλω, να πάω όπου θέλω και αυτό που θέλω δεν ήταν ποτέ και τίποτα τρομερό.

Αυτές είναι οι παθογένειες που υπάρχουνε και καμιά φορά απαξιώνουν ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν πράγματα.

Ε: Σκεφθήκατε ποτέ να τα παρατήσετε; Να πείτε ως εδώ ήταν;

Κ..Γ.: «Κανονικά θα έπρεπε να τα είχα εγκαταλείψει όλα, να τα είχα παρατήσει. Δεν μπορείς να κάνεις ότι κάνεις και στο τέλος να τα ακούς και από πάνω, σαν άνθρωπος, σαν φορέας, γενικότερα.

Το «χαμόγελο» κάνει πράγματα που πολλοί δεν φαντάζονται.

Είμαι εδώ 24 ώρες το 24ωρο. Είμαι μέσα στο «χαμόγελο», λειτουργώ σαν εργάτης, σαν εργαζόμενος, σαν πρόεδρος, κάνω λάντζα και δεν πέφτει η μούρη μου να κάνω λάντζα.

Όλα τα παιδιά με γνωρίζουνε, είμαι στην καθημερινότητά τους, για να τα κάνεις όλα αυτά θέλει χρόνο, θέλει αφοσίωση, δεν είναι αναγκαίο να κάνει κάποιος την τρέλα που κάνω εγώ, αλλά μην με κατηγορείς κιόλας».

Ε.: Υπήρξαν ποτέ σχόλια που μάθατε, σας είπαν και στενοχωρηθήκατε ή νευριάσατε;

Κ.Γ.: «Κάποια στιγμή ήρθε ένας γνωστός δημοσιογράφος και μου είπε ότι άκουσε για μένα ότι κάνουμε εμπόριο οργάνων. Του λέω έλα εδώ να σου δείξω, (είχαμε μια κινητή μονάδα και μέσα υπήρχε ένα ψυγείο για το αίμα και την αιμοδοσία που κάνουν) που βάζουμε τα όργανα και τα πουλάμε σε πολύ καλές τιμές.

Μα είσαι καλά, είσαι φτασμένος δημοσιογράφος, είσαι άνθρωπος με σκέψη και έρχεσαι και μου λες ότι λένε ότι κάνουμε εμπόριο οργάνων;!

Ή το άλλο που έλεγαν πολλοί στο ξεκίνημα, ότι εκμεταλλεύτηκα το πρόβλημα του παιδιού μου. Είχα καμία ανάγκη να προβληθώ; Ήμουν ένας άνθρωπος που είχε τις επιχειρήσεις του, δεν φαινόταν καν η φωτογραφία μου, ούτε καν το όνομά μου, ήμουν κατά της προσωπικής μου εμφάνισης και ξαφνικά εκεί που ήμουν στο ένα άκρο πήγα στο άλλο για το «χαμόγελο» και για το παιδί μου».

Ū䞫�顠�䯳破ﵠ䥽��鴩⦆֩믮孟Რ᰼ �ᬼ㥫ﵠС餩⦆ ±﷟�ǫ埡 Ӝ⢡�9 ɯ��014. (EUROKINISSI/ILIALIVE.GR/ÉM͇ӠӐՑϕ͇ө

Ε: Η πιο δύσκολη στιγμή αυτά τα 21 χρόνια για εσάς και το «χαμόγελο» ποια ήταν;

Κ.Γ.: «Υπάρχουν πολλές δύσκολες στιγμές από τη στιγμή που ένα παιδί κινδυνεύει να χάσει τη ζωή του. Για εμάς είναι πολύ δύσκολη στιγμή και για μένα είναι πολύ δύσκολη στιγμή.

Όταν τελείωσαν σε όλους τα χρήματα στην Ελλάδα, τελείωσαν και σε εμάς, αλλά εμείς είχαμε κι άλλο πλάνο, το πλάνο ωμέγα, για τα παιδιά μας και τους ανθρώπους που είναι κοντά μας. Το πλάνο ωμέγα ήταν τα αγροκτήματα που έχουμε και να ζούμε όλοι σε αυτά μέχρι να δούμε τι θα γίνει. Φτάσαμε στο άλλο άκρο , αλλά αυτό στα παιδιά έδωσε μια δύναμη. Γιατί είπαν με τίποτα ο κύριος Κώστας και το «χαμόγελο» δεν θα μας αφήσει, δεν θα μας προδώσει. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Θέλω να πω ότι φτάσαμε πολλές φορές σε ακραίες καταστάσεις να αποφασίσουμε να κλείσουμε κάποιες δράσεις τις οποίες ο κόσμος δεν μας άφησε να τις κλείσουμε, αλλά σας είπα το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουμε είναι οι στιγμές που κινδυνεύουν οι ζωές παιδιών μας. Κάθε τέτοια στιγμή είναι πολύ δύσκολη και έντονη.

Κάποια στιγμή κάποιος είχε δώσει εντολή να κλείσει το «χαμόγελο» γιατί τον ενοχλήσαμε, κάποιος υφυπουργός, το μάθαμε μετά, δεν τα κατάφερε, γιατί πως θα το έκλεινε; Είχε δώσει εντολή στην νομαρχία τότε.

Κάποια άλλη κυρία προσπάθησε να κλείσει τα σπίτια, όχι μόνο τα δικά μας αλλά και αυτά που είναι σαν χώροι φιλοξενίας, γιατί ήθελε να κάνει το δικό της κρατικό «χωριό» με το ΕΣΠΑ. Για να μην φαίνεται η διαφορά στην ποιότητα. Εμείς έχουμε τη διεθνή αναγνώριση, δουλεύουμε με ανθρώπους της δημόσιας διοίκησης αλλά το κράτος το απρόσωπο, το διαχρονικό, το πελατειακό, το κομματικό είτε πάντα δεν άκουγε καλά-ήταν κουφό, είτε προσπαθούσε, ήθελε να σου κόψει τα πόδια. Αντί να σε βοηθήσουνε, να σε διαλύσουνε.

Έχουμε περάσει πολλά και δύσκολα και οικονομικά και άλλα, αλλά πάντα μια θεία δύναμη έρχεται και μας δίνει ένα φιλί ζωής. Είτε στα παιδιά, είτε στο προσωπικό μου θέμα υγείας.

Με το θέμα υγείας που μου παρουσιάστηκε πριν από 6 μήνες, όταν έμαθα ότι έχω καρκίνο, να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους , γιατί δεν έκανα προληπτικές εξετάσεις όπως όλοι θα έπρεπε να κάναμε, θα το είχα ανακαλύψει πολύ πιο πριν και θα είχα γλιτώσει πολλές διαδικασίες.

Φοβήθηκα και αισθάνθηκα ότι χάνω ότι αγαπάω και ότι αγαπάω είναι οι άνθρωποί μου και «το χαμόγελο του παιδιού» που το αγαπάω όπως το παιδί μου.

Έτσι αποφάσισα να δημοσιοποιήσω ένα βίντεο, έγραψα ένα βίντεο που ξέρεις συνήθως στα βίντεο σταματάς, γράφεις, δεν σταμάτησα καθόλου. Από τη στιγμή που άρχισε να γράφει μέχρι να τελειώσει.

Ο γιός μου μάλιστα το έγραψε στην κάμερα και το κοινοποίησα, ότι το χαμόγελο του παιδιού δεν μου ανήκει, δεν ανήκει σε κανέναν και επειδή φοβάμαι αύριο αν θα βγω ή όχι από το χειρουργείο θέλω όλοι σας να το αγκαλιάσετε είτε υπάρχω, είτε δεν υπάρχω. Να το στηρίξετε γιατί ανήκει στα παιδιά.

Έγινε χαμός, δεν θα το ξεχάσω ποτέ γιατί ήταν η κινητήριος μου δύναμη για να το αντιμετωπίσω.

Με πήρανε άνθρωποι απλοί καθημερινοί, είχα 2μιση εκατομμύρια μηνύματα στο facebook, με πήρε ο πρόεδρος της δημοκρατίας 12:30 η ώρα το βράδυ – την ημέρα της εγχείρησης. Με πήρε ο τότε υπουργός παιδείας κύριος Φίλης (γιατί τα καλά πρέπει να τα λέμε) και με ρώτησε αν χρειάζονται κάτι οι άνθρωποί μου να τον πάρουν τηλέφωνο, εγώ να μην νοιάζομαι, να κοιτάξω την υγεία μου.

Και το κυριότερο απ’ όλα ήταν όταν βγήκα έξω, με περίμεναν τα παιδιά μας, τα παιδιά μου, με περίμεναν γιατί είχαν ανησυχήσει όπως μου είπανε να μην με χάσουνε, γιατί με θεωρούσαν δεδομένο. Ανά πάσα στιγμή με παίρνουν τηλέφωνο, ακόμα και για τον πιο χαζό λόγο. Χαζό λένε εκείνα, για εμένα δεν είναι χαζό τίποτε από όσα θέλουν να μου πουν.

Και το άλλο που μου έδωσε δύναμη ήταν ότι όλοι οι τοίχοι του δωματίου στο νοσοκομείο που ήμουν ήταν καλυμμένοι με ζωγραφιές και ευχές παιδιών και ένα μπαλκόνι που είχε μετατραπεί σε ανθόκηπο.

Λειτούργησε ο οργανισμός μου αμέσως, ήρθε και μου είπε ο χειρούργος ότι κανονικά θα έπρεπε να λειτουργήσει σε 3 μέρες ο οργανισμός σου, εσύ πως το κατάφερες αυτό αμέσως;

Και του έδειξα το λόγο…

Αμέσως λειτούργησα, έκανα χημειοθεραπείες και η τελευταία έγινε την περασμένη εβδομάδα. Και τώρα νοιώθω ότι έχω άλλα 100 χρόνια μπροστά μου για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε αυτό το έργο, να καταλάβει ο κόσμος τι ακριβώς κάνουμε.

Γι’ αυτό κάναμε και μια εκδήλωση, έτσι ώστε να ευαισθητοποιήσουμε όσους περισσότερους μπορούμε, βραβεύσαμε πολλούς θεσμούς, κρατικούς, που κανείς δεν αναγνωρίζει το έργο που κάνουν κάποιοι λιμενικοί, κάποιοι αστυνομικοί, κάποιοι στρατιωτικοί, που έκαναν τεράστιες προσπάθειες στο προσφυγικό».

Ε:Υπάρχει βοήθεια από το κράτος;

Κ.Γ.: «Καμία. Δεν υπήρχε ποτέ. Γιατί δεν είχαμε πελατειακές σχέσεις. Γιατί κάποιοι γραμματείς είχαν την δική τους ΜΚΟ, είχαν το δικό τους πελατειακό σύστημα, όπου μέσα από εκεί διοχετεύονταν τεράστια κονδύλια και εμείς δεν συμπεριλαμβανόμασταν, γιατί στην αρχή δεν μας έδιναν, μετά για άλλοθι πήγαν να μας δώσουν και είπαμε όχι, γιατί δεν υπήρχε σωστός έλεγχος, δεν ελεγχόταν το σύστημα σωστά. Εμείς έχουμε εξωτερικούς ελέγχους και εσωτερικούς από τους διεθνείς οργανισμούς, πιστοποιήσεις από το εξωτερικό για την δουλειά που κάνουμε σε σχέση με τα παιδιά, όχι μόνο οικονομικοί έλεγχοι.

Ρώτησε ποτέ κανένας κάποιο παιδί πως περνάει στο «χαμόγελο»;

Δεν το ρώτησε, έρχονται και ελέγχουν μόνο χαρτιά και διαδικασίες. Παλαιολιθική νοοτροπία, που δεν είναι ανθρωποκεντρικό, είναι διαδικασίες.

Αν για παράδειγμα έχει χώρο να σιδερώνει λέει η σιδερώστρα, όχι βέβαια, στο σπίτι σας έχετε ξεχωριστό χώρο για να σιδερώνετε; Αν έχετε ιατρείο ξεχωριστό, όχι δεν έχουμε γιατί τα παιδιά μας είναι παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα σπίτι, δεν είναι ιατρικός χώρος εδώ. Έχουμε βέβαια τη νοσηλεύτρια, έχουμε τους γιατρούς μας και πάνε στο ιατρείο, έρχεται το ΕΚΑΒ, όπως γίνεται σε κάθε σπίτι. Εμείς εδώ γιατί να έχουμε χώρο ξεχωριστό.

Γιατί δεν έχετε υπάλληλο διοικητικό στο σπίτι λέει. Μα τι να τον κάνουμε; Υπάρχουν κοινωνικοί λειτουργοί, παιδαγωγοί και χειρίζονται τα θέματα αυτά. Γιατί να αυξήσουμε τα έξοδα μας με αποτέλεσμα να δυσκολευόμαστε μετά να τα βγάλουμε πέρα;

Είναι όλες αυτές οι παθογένειες που σου δυσκολεύουν τη ζωή και να μπορέσεις να κάνεις κάτι με ανιδιοτέλεια. Αν είσαι στο εξωτερικό σου στρώνουν χαλιά και σε χρηματοδοτούν 100% εφόσον το έργο που κάνεις είναι σημαντικό.

Ο Δεκέμβριος είναι πολύ δύσκολος μήνας για εμάς, χρειαζόμαστε πολλά χρήματα για να καλύψουμε τις ανάγκες μας και πρέπει να τα βρούμε, οπότε η «ζητιανιά» μας συνεχίζεται.

Μέχρι τέλος του μήνα θέλουμε 1μιση εκατομμύριο ευρώ. Για να καλύψουμε όλες αυτές τις ανάγκες που έχουμε.

Χρειαζόμαστε τρόφιμα, πολλά τρόφιμα , γιατί τα ράφια μας στερεύουνε και δεν μπορούμε να πούμε στις οικογένειες ότι σήμερα δεν έχουμε να τους δώσουμε φαγητό.

Και χρήματα για βενζίνες, τα ασθενοφόρα πρέπει να πληρώνονται, οι επιστήμονες που απαντούν στα τηλέφωνα. Ποτέ δεν έχουμε καθυστερήσει τις πληρωμές μας. Σεβόμαστε τους εργαζόμενους που είναι κοντά στα παιδιά και το πρώτο που κάνουμε να τους πληρώνουμε για να είναι καλά τα παιδιά».

Ε: Καλείστε τώρα να πληρώσετε τα τέλη κυκλοφορίας των αυτοκινήτων του «χαμόγελου» όπως κληθήκατε πριν λίγο καιρό να καταβάλετε και τον ΕΝΦΙΑ

Κ.Γ. : «Μπορούσε το κράτος να εξαιρέσει κάποιους.

Διαχρονικά και πάλι δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει κάποιος να προσφέρει, ακόμα και ανταποδοτικά. Μόνο τα ασθενοφόρα, αφήστε όλα τα άλλα , που έχουν ενταχθεί στο ΕΚΑΒ είναι κάποια εκατομμύρια και η αγορά τους και η χρήση τους.

Βρε κουτέ άνθρωπε , η εφορία της Ολλανδίας μας έλεγξε και μας απάλλαξε από φορολογικές διαδικασίες, γιατί κάποιο ίδρυμα ήθελε να μας στηρίξει, θεωρώντας μας κοινωνικό οργανισμό που προσφέρει κοινωνική εργασία και έργο, άρα απαλλασσόμαστε. Και μάλιστα μας έστειλαν και μας είπαν σας παρακαλούμε αν αλλάξετε το στάτους και αυτό που κάνετε να μας ενημερώσετε για να αλλάξουμε και τη διαδικασία αυτή. Μας εμπιστεύτηκαν.

Από την άλλη μεριά τώρα καλούμαστε να πληρώσουμε τα τέλη κυκλοφορίας. 100 οχήματα που το κράτος μας ζητάει να χρησιμοποιούμε μέρα νύχτα. Δεν είναι αυτοκίνητα δικά μου. Είναι αυτοκίνητα που έχουν φάρους, έχουν σήματα. Αυτά τα αυτοκίνητα είναι στη διάθεση της κοινωνίας και του κράτους και έρχεσαι και μου βάζεις τέλη;

Βρήκαμε κάποια άκρη για να είμαστε δίκαιοι, ο κύριος Αλεξιάδης προχώρησε σε κάποιες διαδικασίες. Άλλαξε, αλλά έχουμε κάποια ελπίδα, είδαμε τον υπουργό παιδείας, που είναι άσχετο, αλλά σχετικό γιατί θα πάμε να υπογράψουμε το μνημόνιο συνεργασίας, το οποίο ήταν να υπογράψουμε με τον κύριο Φίλη και με το που άλλαξε αμέσως μας δέχθηκε και υπογράψαμε το καινούριο.

Το πρώτο πράγμα που με ρώτησε είναι τι έγινε με τον ΕΝΦΙΑ και κατευθείαν προσπάθησε να βρει τη λύση για τον ΕΝΦΙΑ και μου έκανε εντύπωση γιατί δεν μας έχουν συνηθίσει να μας αντιμετωπίζουν έτσι τη στιγμή μάλιστα που είναι και «άσχετος» θεσμικά με αυτή τη διαδικασία.

Μέχρι τέλος του χρόνου θα πρέπει να έχουμε βρει λύση. Δεν έχουμε να πληρώσουμε τέλη κυκλοφορίας.

Είναι άδικο αυτή τη στιγμή να μας δίνει κάποιος για παράδειγμα στη Θεσσαλονίκη ένα κτήριο που μπορούμε να στεγάσουμε 50 παιδιά και επειδή δεν θέλει να πληρώσει φόρους, ενώ είναι για συγκεκριμένο σκοπό, να χάνουν 50 παιδιά τη δυνατότητα να σωθούν.

Είναι άδικο λοιπόν σε ένα κράτος που έχει διαλύσει την πρόνοια διαχρονικά να σου κόβει τα πόδια.

Μας κάλυψε τον ΕΝΦΙΑ η κυρία Χατζηιωάννου και την ευχαριστούμε πολύ, αλλά πονάει. 57.000ευρώ που ήταν ο ΕΝΦΙΑ, πονάει αν αναλογιστείς πόσες εξετάσεις, πόσες ινσουλίνες, πόσα παιδιά θα είχαμε σώσει.

Μετά από αυτό εμφανίστηκαν άλλοι φορείς με 1μιση εκατομμύριο ΕΝΦΙΑ και δεν μιλούσε κανένας, δεν υπάρχει συνεργασία. Δεν είπε κανένας έλα ρε παιδιά να συνεργαστούμε για ένα κοινό σκοπό. Τι φοβούνται; Μήπως τους ψάξουνε; γιατί εμείς δεν φοβόμαστε, λέμε στην εφορία, εδώ είμαστε και δικαιούμαστε».

Ε: Ο Κωσταντίνος Μαλάμος, ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου Τιτάνια, άφησε το 47% των μετοχών του στο «χαμόγελο του παιδιού». Πόσο σημαντική είναι αυτή η βοήθεια και τι σημαίνει για εσάς;

Κ.Γ.: «Τι κακό μας έγινε με αυτό το πράγμα. Κακό φυσικά γιατί το καλό που έκανε αυτός ο άνθρωπος να μας αφήσει κάποιες μετοχές, βγήκαν και είπαν κάποιοι πως πλέον είναι τεράστια η περιουσία του «χαμόγελου». Ότι σώθηκε το «χαμόγελο» και δεν χρειάζεται πια βοήθεια.

Το χαμόγελο δεν είναι πλούσιο, νοικοκυρεμένο είναι και κάνει νοικοκυρεμένη δουλειά.

Πήραμε μετοχές, οι οποίες οι μετοχές είναι μειοψηφικές, δεν ταΐζεις με τις μετοχές τα παιδιά. Τις αποφάσεις δεν τις παίρνει η μειοψηφία.

Έχουμε 47% μετοχές, οι οποίες οι μετοχές δεν μπορούν να κόβονται και να γίνονται φαγητό για τα παιδιά.

Πήραμε κάποια χρήματα από τα μερίσματα, αλλά δεν σώθηκε το «χαμόγελο». Γιατί εάν πάρεις 300.000 ευρώ μέσα σε όλο αυτό το διάστημα από μέρισμα, δεν καλύπτεις ούτε τον μήνα.

Άρα πως γίναμε πλούσιοι; Φυσικά τιμάμε τον άνθρωπο που μας τίμησε, αλλά με ένα μειοψηφικό πακέτο δεν έχεις κανένα λόγο.

Ε: Γράφτηκε ότι δώρισε στο «χαμόγελο» το σπίτι της και η Μαίρη Χρονοπούλου;

Κ.Γ.: «Η Μαίρη Χρονοπούλου είναι ένας αξιόλογος άνθρωπος με τον οποίο γνωριζόμαστε πάρα πολλά χρόνια και κάποτε ήταν να μας δώσει χρήματα από αυτό που δεν είχε κιόλας. Και δεν τα δέχθηκα όλα τα χρήματα, γιατί έμαθα και ήξερα ότι δεν είχε τη δυνατότητα επιβίωσης.

Κάποια στιγμή ήρθε και μου είπε, εγώ από θέμα παρουσίας μου σε αυτή τη γη, θέλω να κάνω κάτι πριν πεθάνω, πριν φύγω. Το «χαμόγελο» το αγαπάω και το εκτιμάω και θέλω να αφήσω το σπίτι μου.

Το οποίο σπίτι της είναι μικρό, ένα όμορφο μικρό σπιτάκι, το οποίο θα μείνει σαν μαυσωλείο. Η περιουσία της Μαίρης Χρονοπούλου δεν είναι υλική, είναι πολιτισμική. Από εκεί έχουν περάσει πολύ σημαντικοί άνθρωποι. Θα παραμείνει όπως είναι και θα κάνουμε μόνο κάτι καλλιέργειες για να υπάρχουν για τα παιδιά. Άρα ούτε και εδώ πλουτίσαμε.

Θέλησε μόνη της να το δημοσιοποιήσει, θεωρώντας ότι μπορεί να βοηθήσει και κάποιοι άλλοι να πάρουν το παράδειγμά της.

Και μου έχει ορίσει και χρήματα και πως θα φύγει από τη ζωή, τα πάντα τα έχει προγραμματισμένα. Δεν τον φοβάται το θάνατο. Δεν γνώρισα την κούκλα που θαυμάζαμε τότε όλοι, αλλά εγώ γνώρισα την ψυχή της. Ποτέ δεν αισθάνθηκε σταρ, έκανε τη ζωή της όπως ήθελε.

Πλουτίζεις γνωρίζοντας τους ανθρώπους, κάνοντας παρέα μαζί τους, γνωρίζεις σημαντικούς ανθρώπους.

Ανθρώπους με σύνεση ψυχής τους γνώρισα μέσα στο «χαμόγελο» και αυτοί οι άνθρωποι είναι πολύ σημαντικοί για εμένα και αυτοί οι άνθρωποι είναι που στιγματίζουν τη παρουσία μου στο «χαμόγελο».

Ε: Από το υστέρημά τους υπάρχουν άνθρωποι που σας δίνουν;

Κ.Γ.: «Η γιαγιά που από 400-500 ευρώ που παίρνει σύνταξη το μήνα και θέλει να δίνει τα 100 ευρώ το μήνα στο «χαμόγελο» και της είπαμε, γιαγιά πρέπει να ζήσεις. Και μας απάντησε ότι δεν έχω εγώ ανάγκη, με μια σουπίτσα την βγάζω, ένα παιδί πρέπει να ζήσει και να ξεκινήσει τη ζωή του. Εγώ τελειώνω από αυτή τη ζωή και δεν έχω τέτοιες απαιτήσεις.

Τα διαμερισματάκια που έχουμε είναι από τέτοιους ανθρώπους είναι. Που δούλευαν σκληρά σε όλη τους τη ζωή και με κόπους αγόρασαν ένα μικρό σπιτάκι, συνήθως από εκείνους που δεν έχουν παιδιά.

Δεν θα ξεχάσω το πρώτο διαμέρισμα που μας δόθηκε στην Κυψέλη, ήταν 15 τετραγωνικά και αυτός ο άνθρωπος πριν φύγει μου είχε πιάσει το χέρι και με ρωτούσε αν θα πιάσει τόπο και του έλεγα, φυσικά θα πιάσει και έπιασε, γιατί το πρώτο μας παιδί που έβγαινε στη ζωή, πήγε και έμεινε εκεί.

Άρα έχουμε μόνο απλούς ανθρώπους που μας στηρίζουν από το υστέρημά τους. Γι’ αυτό και το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας μας είναι μικρά διαμερίσματα, ένα δυο καλά ακίνητα που θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν κάποια στιγμή.

Το χαμόγελο έχει μια τράπεζα δική του και οι καταθέσεις είναι σε ψυχή.

Πλέον έχω το ρόλο να τα κρατήσω όλα καλά και μετά τη δική μου παρουσία. Το χαμόγελο έχει απλωθεί σε όλη την Ελλάδα και έχει απλωθεί έτσι ώστε αν πάθει κάτι ένα κομμάτι να μην καταρρεύσει σαν τζένκα και επηρεάσει όλα τα άλλα και διαλύσει.

Κάνουμε μια ριζική ανανέωση των πάντων γιατί θέλουμε όλα να υποπτεύονται όλα από πολλαπλά συστήματα, από πολλαπλές διαδικασίες.

Από τον Ιανουάριο κάνουμε αναδιάρθρωση σε όλες τις δομές μας».

Ε: Οι δράσεις του «χαμόγελου» είναι πάρα πολλές

Κ.Γ.: «Οι δράσεις μας έχουν γίνει με γνώμονα το συμφέρον του παιδιού και της οικογένειας, σε θέματα υγείας, ασθενοφόρα, κινητές μονάδες, νοσοκομεία, ήταν και θα προχωρήσει περισσότερο η νοσηλεία κατ’ οίκον για παιδιά με σοβαρά προβλήματα, δημιουργική απασχόληση στα νοσοκομεία, δημιουργήσαμε το επιχειρησιακό κέντρο- 3 γραμμές απαντούν το 1056 εθνική γραμμή, το 116000 η ευρωπαϊκή γραμμή για τις εξαφανίσεις, το 111 η ευρωπαϊκή γραμμή , συμβουλευτική για τα παιδιά.

Όπου δέχονται γύρω στις 300.000 κλήσεις το χρόνο. Σε όλο αυτό το διάστημα στηρίξαμε πάνω από 1. 200.000 παιδιά. Το πρώτο εξάμηνο του 2016 στηρίξαμε 52.000 παιδιά και το 2015 95.000 παιδιά.

Πίσω από κάθε παιδί όμως κρύβεται ένα δράμα, ένας κίνδυνος, ένα παιδί που εξαφανίστηκε. Πρέπει να κινητοποιηθούν μονάδες , η εθελοντική μας ομάδα με τα σκυλιά, το amber alert, ο μοναδικός ελληνικός οργανισμός που δουλεύει 24 ώρες το 24ωρο και δίνει λύσεις σε οποιοδήποτε πρόβλημα παιδιού που βρίσκεται σε κίνδυνο ή οτιδήποτε άλλο.

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε μας κάλεσε ο εισαγγελέας για να βρούμε λύση σε μια περίπτωση ενός 13χρονου παιδιού που βρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής λόγο ότι οι γονείς του είναι μπλεγμένοι με ναρκωτικά και άλλα.

Δεχόμαστε κλήσεις από την αστυνομία, από εισαγγελία, από νοσοκομεία και τρέχουμε καθημερινά.

Το ασθενοφόρο μας είναι ταγμένο στο ΕΚΑΒ με δικό μας προσωπικό που το πληρώνουμε, αλλά ταυτόχρονα δεν φαίνεται γιατί είναι ταγμένο στο ΕΚΑΒ και δεν φαίνεται αυτή η δράση.

Τα περισσότερα που κάνουμε δεν φαίνονται, ο κόσμος δεν τα γνωρίζει και από αυτά που ξέρει ο κόσμος ότι κάτι καλό κάνουμε μας στηρίζει. Από τον κόσμο επιβιώνουμε και από εταιρίες.

Όλο αυτό το κέντρο που βλέπετε, ο εξοπλισμός του δεν υπάρχει τίποτα που να έχει πληρωθεί σε μετρητά, είναι όλα σε είδος. Τα γραφεία, οι υπολογιστές, το τηλεφωνικό κέντρο.

Δεν είναι μόνο καθημερινή δουλειά αλλά και ποιοτική δουλειά.

Το «χαμόγελο του παιδιού» έχει συμβουλευτικό ρόλο στα Ηνωμένα έθνη , στα διοικητικά συμβούλια διεθνών οργανισμών.

Έχουμε δημιουργήσει έναν φορέα που πλέον έχει επιστημονική βάση, έχει δημιουργήσει υποδομές και όχι ευκαιριακά προγράμματα. Σταθερά υπάρχουν οι πυλώνες που λειτουργούμε, της υγείας , της φροντίδας, τα παιδιά μας που μεγαλώνουμε στα σπίτια μόνιμης διαβίωσης, σε αυτά γίνεται τεράστιο έργο.

Εγώ γνωρίζω όλα τα παιδιά, όχι μόνο με το όνομά τους αλλά και με το πρόβλημά τους, ζήτημα είναι αν υπάρχουν 2-3 παιδιά που ξέφυγαν στα 21 χρόνια, γιατί τα εκμεταλλεύτηκαν και πάλι οι γονείς, αυτοί οι γονείς που κάποτε τα παραμελούσαν και τα κακοποιούσαν.

Πέρα από αυτό, τα πανεπιστήμια έχουν γεμίσει από παιδιά μας και αυτό είναι πολύ σημαντικό, το ότι περνάει ένα παιδί μας στο πανεπιστήμιο δείχνει την φροντίδα και την εκπαιδευτική θωράκιση που λαμβάνει, σε συνεργασία των δασκάλων και των καθηγητών μαζί μας. Έτσι ώστε να δημιουργήσουμε παιδιά με δυνατότητες!

Γι’ αυτό έχουμε δημιουργήσει και τα σπίτια ημερήσιας φροντίδας, γιατί δεν θα έπρεπε να απομακρυνθεί ένα παιδί από την οικογένειά του επειδή έχουν πρόβλημα επιβίωσης , είναι απαράδεκτο αυτό και συμβαίνει, πηγαίνουν στα ιδρύματα τα παιδιά χωρίς τους γονείς τους. Γι’ αυτό δημιουργήσαμε τα σπίτια στήριξης σε όλη την Ελλάδα.

Δεν είναι μόνο μια σακούλα τρόφιμα για να επιβιώσεις, είναι ψυχολογική, είναι ιατρική, είναι κοινωνική γενικότερα, είναι πως θα σταθείς με αξιοπρέπεια στην κοινωνία όταν έχεις χάσει τη δουλειά σου, όταν έχουν χάσει και οι δυο γονείς τη δουλειά τους. Το παιδί θα χάσει τα αγγλικά του, το φροντιστήριο. όχι να μην τα χάσει. Φιλανθρωπία δεν είναι μόνο να δώσεις να τρώνε. Έτσι λοιπόν με διακριτικότητα παίρνουμε τα φροντιστήρια, μας δίνουνε χορηγίες. Θέλω να πω ότι τα περισσότερα δεν έχουν οικονομικό παράγοντα, βάλε χρήματα για να γίνει κάτι».

Ε:Όταν γυρνάτε σπίτι σας πριν κοιμηθείτε τι σκέφτεστε;

Κ.Γ.: «Τρέχουν όλες οι σκέψεις της ημέρας, κυριαρχεί τι δεν έχω κάνει καλά και πρέπει να το αλλάξουμε.

Μπορεί ενδιάμεσα μέσα στη νύχτα να ξυπνήσω, ξυπνάει και η σύζυγος και συζητάμε μήπως βρούμε λύση και το πρωί ξεκινάμε πάλι. Το «χαμόγελο» είναι για μένα 24 ώρες το 24ωρο.

Η ζωή μου για ακόμα 100 χρόνια».

SHARE
MORE MAGAZINE