kourdistoportocali.comMagazineO ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ στο Μεξικό

ΚΟΥΡΔΙΣΤΟ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ_Αποστολή

O ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ στο Μεξικό

Εκεί που οι άνθρωποι γίνονται Θεοί

Οι σοφοί της Ανατολής λένε ότι ποίηση ειναι να ανέβεις τα σκαλιά μιας πυραμίδας και να δεις τον κόσμο.
Να αυθαδιάσεις στο χρόνο. Να δεις το αινιγματικό βλέμμα των Θεών που την προστατεύουν.
Ανέβηκα στην πυραμίδα του Ηλίου. Εκεί στο Τεοτικουαν του Μεξικου. Στο Βασίλειο των Αζτέκων . Κι είμαι βέβαιος πως απο δω είχα ξαναπεράσει….Όπως τότε στην παιδική ηλικία που στις μαχες των ιθαγενών με τους κονγκισταδορες , στις μαχες του Μοκντεζουμα -βασιλιά των Αζτέκων- με τον Ισπανό κατακτητή Κορτεζ , εγώ ήμουν πάντα με την πλευρά του Μοκντεζουμα. Ας ειναι.

Γράφει ο Πέτρος Κασιμάτης

Τώρα κοιτάζω απο ψηλά ,απεναντι την πυραμίδα του Φεγγαριού. Πιο κάτω την πυραμίδα με τις πεταλούδες που εσωτερικά μοιάζει με Μινωικό ανάκτορο . Κοιτάζω τους Μεξικανούς πλανόδιους πωλητές που στιβαγμένοι με τα σομπρέρο τους σε ενα λευκό φορτηγάκι πάνε να πουλήσουν τα θαύματα των προγόνων τους….
Είμαι στο πυκνοφυλλο Μεξικο. Έκανα μια βαθειά βουτιά στο παρελθόν κι έφθασα ως εδω στην νεκρόπολη των Αζτέκων όχι ως τουρίστας,αλλα ως προσκυνητής. Ήρθα με το αεροπλάνο απο τον ωκεανό για Τρίτη φορά στη τόσο κοντινή για μας τους Έλληνες χώρα της Κ.Αμερικης. Την τόσο μακρινή όμως για να αποφασίσεις να φθάσεις και να αγγίξεις τους θησαυρούς της.
Θαύμα πρώτον. Ενας τύπος που ορμά στο αυτοκίνητο καθώς ειναι ακινητοποιημένο στο φανάρι κι ανεβαίνει στο καπω σαν Τζάγκουαρ να καθαρίσει το παρμπρίζ. Ακριβώς. Ανεβαίνει στο καπω και ψεκάζει με υγρά μαγικά και ολοκληρώνει το έργο του σκουπίζοντας με δερματα.
Θαύμα δεύτερον. Ρωτάς στο δρόμο πως θα φθάσω ως εκεί…Και σου απαντούν ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑΤΙ ΝΟΙΩΘΟΥΝ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΡΩΤΗΣΕΣ. ΚΙ ΕΣΥ ΦΥΣΙΚΑ ΠΑΣ ΛΑΘΟΣ.
Θαύμα τρίτον . Αφήνουν μια άθλια ζυγαριά σε ενα σημείο.Κρεμουν και μια αυτοσχέδια πινακίδα “Ζυγιστειτε με 10 πέσος” και ποντάρουν στην αγωνία κυρίως της νέας γενιάς -που ειναι υπέρβαρη , να μάθει το σωματικό της εκτόπισμα με αντίτιμο….
Να κάποια απ τα θαύματα .Οπως η εικόνα με τους καλοσυνάτους κοιλαράδες Μεξικανούς που πίνουν μπυρες και καταβροχθίζουν αργοψημενα θηριώδη καλαμπόκια ….Όμως, εδω σε αυτο το γεωγραφικό όριο , ιδού η ευτυχία που ξετυλίγεται στα ιερά των Μεξικανών. Που ειναι το ιστορικό τους παρελθόν. Και τα πολιτιστικά απομεινάρια ενός λαού που χάθηκε ξαφνικά ….
Γι αυτο έρχομαι εδω ως προσκυνητής. Να μελετήσω τα θαύματα. Να διαπιστώσω το σεβασμό αυτών των ανθρώπων στη γη τους , να μονολόγησω για τη φτώχεια τους και την εσχάτη ενσάρκωση -όπως λένε οι Ανατολικοί-  που ειναι η εμφάνιση αυτών των πάμφτωχων Μεξικανών που πουλούν οτιδήποτε για λίγα πέσος.
Όχι ότι δεν ειναι υπερήφανοι. Όχι ότι δεν ξέρουν το συναρπαστικό παρελθόν τους. Αλλα αναζητούν το εν ανθρωποις ευδοκια σε απλά , αυθεντικά πράγματα.
Και διαπιστώνεις  πως έτσι ,ενα σύνθημα να ρίξει ο αρχαίος Θεός τους που καραδοκεί μέσα στα χαλάσματα , τούτοι δω , ειναι έτοιμοι να ανοίξουν βωμούς, να γονατίσουν ευλαβικά σε κάθε υπερβολή και να υπηρετήσουν άδολα εκείνο που δεν γνωρίζουν….
Το Τεοτιουακαν στη γλώσσα των Ινδιάνων Νουατλ σημαίνει “Εκεί που οι άνθρωποι γίνονται Θεοί”. Απ αυτή και μόνο τη φράση καταλαβαίνεις πως το μυαλό του ανθρώπου δεν θέλει και πολύ να την ψωνίσει….Όμως,εδω συναντάς και ανθρώπους που σέβονται αυτή την ιστορία. Οπως η επιφανής καθηγήτρια τη; έδρας Ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο του Μεξικου η διάσημη για το έργο της Ναταλια Μορελεον. Μου εξηγεί πως εδω ειναι η σπουδαιότερη προκολομβιανό πόλη του Μεξικου και πιθανόν ολοκλήρου του Νεου Κόσμου.
Σε αυτή την κοιλάδα την εποχή της Ισπανικής κατάκτησης ήταν πρωτεύουσα ενός μικρού κράτους υποτελούς των Αζτέκων ενώ απο το 100μ.χ έως το 750 μ.χ ήταν ενα τεράστιο αστικό κέντρο.Τον 8ο αιώνα καταστράφηκε και τελικά κατέρρευσε.
Οι μελετητές γνωρίζουν ελάχιστα γι αυτή την υπέροχη πόλη που οι άνθρωποι της την εγκατέλειψαν μυστηριωδώς…
Διασχίζω την κεντρική λεωφόρο -τη λεωφόρο των νεκρών-στρωμένη με ηφαιστειακή πέτρα και σχεδιασμένη με βάση αστρονομικές παρατηρήσεις. Πλανόδιοι πωλητές πουλάνε θεούς και δαίμονες στην κυριολεξία και μας δείχνουν τη μεγαλύτερη πυραμίδα αυτή του Ηλίου και τις άλλες της Σελήνης, το σπήλαιο του τετράφυλλου τριφυλλιού κάτω απ την πυραμίδα του Ηλίου όπου οι ντόπιοι το είχαν για τελετουργική χρήση και θεωρούσαν πως απο δω μιουργηθηκε ο κόσμος.
Ολόγυρα μου οι Θεοί της βροχής, ο Τλαλοκ,ο Κετσαλκοστλ, ο θεός του φτερωτού ερπετού κι ακόμα άλλες πτηνό μορφές θεότητες που όπως λένε οι ντόπιοι Ινδιάνοι , περιμένουν!!!
Προς το παρόν οι Μεξικανοι της φυλής Νουατλ που περιμένουν στους ναούς των κατερχομένων Θεών , απλώνουν την πολύχρωμη πραμάτεια τους στο γόνιμο χώμα αυτής της γης , χύνουν δάκρυα , ελπίζουν και νοιωθουν πως στους ήχους της νύχτας οι θεότητες τους προςτατευουν.
Έρχονται βέβαια ώρες που κι απελπισία χοροπηδα μέσα στην πραμάτεια τους και τότε…..Μαζευουν ενα-ενα τα σπασμένα κομμάτια του ψυχικού τους καθρέπτη !!

SHARE

Περισσότερα

MORE MAGAZINE