kourdistoportocali.comMagazineO Πέτρος ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ στο Mexico City

Αποστολή

O Πέτρος ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ στο Mexico City

Δεν είναι πόλη, είναι μύθος!

Το Μέξικο Σίτυ δεν είναι πόλη, είναι μύθος!
Αν και ο Οκτάβιο Παζ, ο μεγάλος Νομπελίστας συγγραφέας του Μεξικού στο βιβλίο του ο Λαβύρινθος της Μοναξιάς είχε χαρακτηρίσει τους συμπατριώτες του επιφυλακτικούς, ολιγόλογους και απόμακρους, εγώ στα τρία ταξίδια μου στο Μεξικό τους βρήκα  όπως τους άφησα: Ευδιάθετους, χαρισματικούς , διαχυτικούς και πολύ ευαίσθητους.
Την πρώτη φορά ήλθα εδω απο την πολύχρωμη Γουατεμάλα επιστρέφοντας απ τον πόλεμο των Κόντρας με τους Σαντινίστας. Τη δεύτερη φορά απο τα πλουμιστά νησιά της Καραιβικής, την Τρίτη απο τον Ωκεανό….
Με ακολουθεί η κουβέντα που έκανα με τον Ρέιναλντο Ριβέρα έναν πλανόδιο που πουλούσε πολύχρωμες χειροποίητες ψάθες.“Το Μεξικο έγινε πλέον πολύ φτωχό. Εχει πηγές θησαυρών και πλούτου αλλα φαίνεται πως τίποτα δεν φτάνει σε εμάς τους φτωχούς”

      
Μου αρέσει να μιλώ με τους πλανόδιους. Με αυτούς που ο Μάρκες ονόμαζε πλανόδιους πωλητές θαυμάτων. Σε μια χώρα με αστείρευτες πηγές πολιτισμού, με μια λογοτεχνία που εκτινάσσει στα ύψη το πνευματικό στάτους ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής, σε μια χώρα με τα καλύτερα Πανεπιστήμια σε αυτο το ημισφαίριο, με την πιο σαγηνευτική μουσική και με την πλούσια βλάστηση που τη μετατρέπει σε χαμένο παράδεισο, ε, δεν μπορει παρά να αναφωνήσει ο ταξιδιώτης πως δεν ήλθε στο Μεξικό ως τουρίστας. Αλλα ως προσκυνητής του ωραίου. Του συναρπαστικού!
Μια Ινδιανα πέρασε απο μπροστά μου κρατώντας ενα χειροποίητο λευκό πουκάμισο. “Αν δεν το πουλήσω δεν θάχω να φάω σήμερα. Αν το πουλήσω θα βάλω κάτι στο στόμα μου…”
Στο ιστορικό καφέ “Ελ Χαροτσο” πίνουμε καφέ. Εγώ και η καθηγήτρια του Εθνικού Πανεπιστημίου του Μεξικού η περίφημη Ναταλία Μορελεόν. Η Ελληνίστρια που εχει μεταφράσει στα Ισπανικά όλα τα μεγάλα ονόματα της λογοτεχνίας μας τον Καβάφη, Ελύτη, τον Ρίτσο, τον Καζαντζάκη , έχει διδάξει τον Ερωτόκριτο, έχει μεταφράσει τους καλύτερους ποιητές της νέας γενιάς στο αχανές Μεξικό που κι αυτό όπως όλες οι χώρες της Λατινικής Αμερικής νιώθουν μια ακατανίκητη έλξη για την πατρίδα μας και την ιστορία της.
Το “Ελ Χαρότσο” δεν εχει τραπεζάκια έξω, αλλα χρησιμοποιούν οι θαμώνες του τα γύρω παγκάκια. Άλλη μια πρωτοτυπία Μεξικάνικη που μας αφήνει άναυδους.Ας ειναι.
Ο Βιολιστής παίζει Ραχμάνινοφ και το βαλς Νο 2 του Σοστακόβιτς. Η κουβέντα για το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Μεξικού.
Καθίστε αναπαυτικά εάν διαβάζετε το ρεπορτάζ όρθιοι. Ηρεμήστε και δείτε πως αντιμετωπίζουν σε αυτή τη χώρα τα ζητήματα Παιδείας κι επιμόρφωσης.
Οι φοιτητές του θρυλικού Πανεπιστημίου UNAM ειναι σήμερα 380.000. Δίδονται χιλιάδες διαλέξεις το χρόνο απο επισκέπτες καθηγητές.Οι σχολές και τα ερευνητικά κέντρα απλώνονται σε 2 δισεκατομμύρια τετραγωνικά μέτρα. Οι καθηγητές ειναι 49.000. Διαθέτει ραδιοφωνικό σταθμό 80 ετών. Διαθέτει τηλεοπτικό σταθμό με πολιτιστικά μορφωτικά θέματα κι είναι στελεχωμένος απο επαγγελματίες δημοσιογράφους, όχι απο φοιτητές αν εκεί πήγε το μυαλό σας.
Εχει το Πανεπιστήμιο δική του ποδοσφαιρική ομάδα Α Εθνικής επαγγελματιών και ενα στάδιο Ολυμπιακών  διαστάσεων δικό του, όπου το 1968 φιλοξενήθηκαν οι Ολυμπιακοί αγώνες.
Το Πανεπιστήμιο έχει τρεις  δικες του φιλαρμονικές ορχήστρες αλλά και προηγμένο κέντρο Αστρονομίας με ένα σούπερ τηλεσκόπιο που το ζηλεύουν ξένα ερευνητικά κέντρα.
Αυτά για το θρυλικό Εθνικό αυτόνομο Πανεπιστήμιο που η εκπρόσωπος του η Ελληνίστρια καθηγήτρια Ναταλία Μορελεόν που ανακηρύχθηκε και πρέσβειρα του Ελληνισμού κάθε φορά που την ακούμε μας καταπλήσσει….
Το ταξίδι στο Μεξικό δεν έχει τέλος. Είναι ένας χαμένος παράδεισος εκπλήξεων και ανατροπών. Αυτές θα καταγράψουμε σε αυτή την αποστολή καθώς βρεθήκαμε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Σε μια χώρα μακρινή,αλλά παράλληλα και κοντινή για μας τους Έλληνες. Μιλάς με τους Μεξικανούς και διαβάζεις στα σωθικά τους τα πιο ευανάγνωστα Ελληνικά!!!

SHARE

Περισσότερα

MORE MAGAZINE