kourdistoportocali.comMagazineΜία αληθινή ιστορία των Ελληνικών Mυστικών Yπηρεσιών μέσα στην Τουρκία

13 Περιστέρια

Μία αληθινή ιστορία των Ελληνικών Mυστικών Yπηρεσιών μέσα στην Τουρκία

Πρόκειται για τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες μιας επίπονης δημοσιογραφικής έρευνας του Πέτρου Κασιμάτη

Για μια πολύκροτη υπόθεση που κρατήθηκε τα τελευταία χρόνια επτασφάγιστο μυστικό!!!

Τα «13 Περιστέρια» ήταν ο μυστικός κωδικός για τη μεγαλύτερη επιχείρηση απελευθέρωσης Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων της Κυπριακής τραγωδίας οι οποίοι ακόμα και σήμερα κρατούνται σε στρατιωτικές φυλακές της Τουρκίας.

Πρόκειται για τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες μιας επίπονης δημοσιογραφικής έρευνας του Πέτρου Κασιμάτη στην Τουρκία, της Κύπρο, τη Μέση Ανατολή, τα στρατηγεία των Κούρδων ανταρτών, τα αρχεία των μυστικών υπηρεσιών…

Στο βιβλίο περιέχονται και όλα εκείνα τα αποδεικτικά στοιχεία για το σχεδιασμό της απελευθέρωσης τριών από τους Ελλαδίτες κι Ελληνοκύπριους….!! Από τις φυλακές θα τους μετέφεραν σε νοσοκομείο κι από κει με πλαστά χαρτιά στα μικρασιατικά παράλια όπου θα τους παραλάμβαναν Έλληνες κομάντος.

Να σημειωθεί ότι στο βιβλίο γίνεται ειδική αναφορά και στην περίφημη «επιχείρηση – αρχαιολόγοι»…

ta 13 peristeria-mia alitini istoria twn ellinikwn mystikwn ypiresiwn mesa stin toyrkia 3

Επιχείρηση «Αρχαιολόγοι»Τέσσερις πράκτορες της ΕΥΠ αναλαμβάνουν δράση διασταυρώνοντας πληροφορίες υψηλής αξιοπιστίας για αιχμαλώτους αγνοουμένους στην Τουρκία. Με επιστημονική ευλάβεια 4 πράκτορες της ΕΥΠ εμφανίζονται ως αρχαιολόγοι. Οι Τούρκοι τους παρακολουθούν και κάθε φορά όταν ο ένας καταφέρνει να διαφεύγει της προσοχής των Τούρκων και να ψάχνει για αιχμαλώτους, ένας άλλος έπαιρνε τη θέση του. Οπότε ο αριθμός εκείνων που παρακολουθούνταν παρέμενε ο ίδιος.

Συγκλονιστική στα όσα είπε για πρώτη φορά ήταν και η τ. υφυπουργός εξωτερικών Βιργ. Τσουδερού που έκανε μια συναρπαστική περιγραφή κι αποκάλυψε για πρώτη φορά ότι «για μια χαρακτηριστική περίπτωση (ενός επιζώντα) είχε αναλάβει κι η ίδια την οργάνωση για τη διάσωσή του (μεταφορά απ’ τις φυλακές σε νοσοκομείο κλπ)». Ο κ. Ι. Χαραλαμπόπουλος μίλησε για ένα σπάνιο βιβλίο – ντοκουμέντο όπου οι ενδείξεις γίνονται αποδείξεις!!!

Με έναν κύκλο γύρω από το κεφάλι, σαν φωτοστέφανο

«Τον έβλεπα στη φωτογραφία να σηκώνει τα χέρια μπροστά στην κάννη του Τούρκου κομάντο. Και ύστερα από τόσα χρόνια τον είχα μπροστά μου: μέσα σε έγγραφα, αναφορές, ειδικές πληροφορίες.

Τότε, στην ασπρόμαυρη φωτογραφία του ’74, είχε ένα κύκλο γύρω από το κεφάλι- εντοπισμένος αιχμάλωτος με ονοματεπώνυμο, στοιχεία και λεπτομέρειες. Το κεφάλι του είχε αυτόν τον κύκλο – ένα φωτοστέφανο – μάρτυρα για όσα πέρασε-, για όσα ακολούθησαν τα χρόνια της θύελλας.

Τα επόμενα χρόνια βρέθηκε νεταρισμένος από την κάμερα των Βρετανών συναδέλφων του Τσάνελ-4, ταλαιπωρημένος σε στρατιωτικές φυλακές υψίστης σημασίας. Γυμνός, αλλά Θεέ μου, ζωντανός στην κόλαση των Αδάνων. Τα χρόνια κύλησαν σαν αστραπή και παρά τις πληροφορίες, τις φήμες, τα έγγραφα, τις αποστολές για την επιστροφή του και πολλαπλά γραμμάτια πίκρας, εκείνος ζούσε τη δική του αργοναυτική εκστρατεία.

Είναι ένας αγνοούμενος του Αττίλα – από τους λίγους εναπομείναντες- που δεν σήκωσε άσπρη σημαία στη ζωή. Παρά το αρχικό, εύλογο ρίγος – δεν είναι λίγο να κατεβαίνεις νοερά έστω, τα σκαλιά της Κόλασης-, ξέρω πως για πάντα αυτός ο άγνωστος ανώνυμος ήρωας έχει πλεγμένο στο κεφάλι ένα στεφάνι αθωότητας. Είναι ένα ολοκάθαρο κοίτασμα από άγνωστο ορυκτό. Μη λησμονείτε ότι αυτός ο άνθρωπος έχει ήδη σηκώσει το αγγελτήριο θανάτου του από το 1974, αλλά έχει ακόμα γραμμάτια ζωής… Πίνει αργά την πιο βασανιστική βροχή.

Ένα κώνειο για έναν θάνατο που έρχεται κάθε μέρα, αλλά μόλις τον αντικρύζει, αλλάζει δρόμο! Βλέπετε, η ζωή εξυφαίνει σχέδια που η φαντασία δεν δύναται να συλλάβει…. Μέχρι στιγμής γι αυτόν και για ελάχιστους άλλους επιβεβαιώθηκαν, οι πληροφορίες έγιναν στοιχεία-σοκ και οι αδιάσειστες μαρτυρίες γεγονότα, που τα αποκάλυψα και σήμερα δεν επιδέχονται αμφισβήτηση.

Τα 13 περιστέρια – Μία αληθινή ιστορία των Ελληνικών μυστικών υπηρεσιών μέσα στην Τουρκία

kypros-agnooymenoi
Έτσι το αποκάλεσαν οι διατελέσαντες υπουργοί εξωτερικών (όλων των κομμάτων) όταν το είχαν παρουσιάσει στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ πριν περίπου είκοσι  χρόνια. Χωρίς όμως να διαψεύσουν τίποτα από τα αναγραφόμενα αντιθέτως τα επιβεβαίωσαν.

Θέμα του, όλες οι αποκαλύψεις του δημοσιογράφου Πέτρου Κασιμάτη, για την υπ’ αριθμό ένα Εθνική υπόθεση, τους επιζώντες αγνοούμενους (αιχμαλώτους) του Αττίλα.

Για μια πολύκροτη υπόθεση που κρατήθηκε επί χρόνια επτασφράγιστο μυστικό!!! Τα «13 Περιστέρια» ήταν ο μυστικός κωδικός για τη μεγαλύτερη επιχείρηση απελευθέρωσης Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων της Κυπριακής τραγωδίας οι οποίοι κρατούντο σε στρατιωτικές φυλακές της Τουρκίας.

Στο βιβλίο περιέχονται και όλα εκείνα τα αποδεικτικά στοιχεία για το σχεδιασμό της απελευθέρωσης τριών από τους Ελλαδίτες κι Ελληνοκύπριους….!!

Από τις φυλακές θα τους μετέφεραν σε νοσοκομείο κι από κει με πλαστά χαρτιά στα μικρασιατικά παράλια όπου θα τους παραλάμβαναν Έλληνες κομάντος. Στο βιβλίο τονίζονται όλες οι επιχειρήσεις σωτηρίας, αποκαλύπτονται συγκλονιστικά έγγραφα και εξηγείται πως και γιατί μπλοκαρίστηκαν οι αποστολές σωτηρίας. Για να μην διαταραχθούν οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις!!!

«Πρόκειται για ένα επικίνδυνο βιβλίο!»   Αυτό τον χαρακτηρισμό έδωσαν στο βιβλίο του Πέτρου Κασιμάτη «Αγνοούμενοι – Άκρως Απόρρητο» οι διατελέσαντες υπουργοί Εξωτερικών (όλων των κομμάτων) όταν μίλησαν γι αυτό, αναφερόμενοι στις αποκαλύψεις για την υπ. αριθμόν 1 εθνική υπόθεση, τους επιζώντες σήμερα αιχμαλώτους της κυπριακής τραγωδίας.

Η πολύκροτη υπόθεση κρατήθηκε τα τελευταία χρόνια επτασφράγιστο μυστικό, ενώ η δημοσιοποίησή της και τα αποκαλυπτικά ντοκουμέντα που τη συνόδευαν έδωσαν στην επίπονη δημοσιογραφική έρευνα του Π. Κασιμάτη το Α’ Βραβείο του ιδρύματος Μπότση.

Μάλιστα ο μυστικός κωδικός για τη μεγαλύτερη επιχείρηση απελευθέρωσης Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων του Αττίλα ήταν «13 περιστέρια». Πρόκειται για τουλάχιστον 13 αιχμαλώτους, οι οποίοι σύμφωνα με την έρευνα κρατούνται σε στρατιωτικές φυλακές της Τουρκίας.

Συγκεκριμένα, όπως αποκαλύπτει και επιβεβαιώνει και ο έγκυρος Αμερικανός αναλυτής του Πενταγώνου Γκρέγκορι Κόπλεϋ, Έλληνες αιχμάλωτοι βρίσκονταν στην 2η Ταξιαρχία Καταδρομών στο Μπολού της Τουρκίας (Βόρεια της Άγκυρας) και στην 11η Ταξιαρχία Πεζικού στο Ντενιζλί (ΝΔ της Άγκυρας).

Ο γνωστός ρεπόρτερ, εξαντλώντας όλα τα περιθώρια και πριν δημοσιοποιηθεί οτιδήποτε, φρόντισε να ενημερώσει τον τότε Κύπριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας Γλαύκο Κληρίδη, ο οποίος έστειλε ειδικό απεσταλμένο τον εξ απορρήτων του πρέσβη Δώρο Πιερίδη, προκειμένου να ολοκληρώσει παράλληλη έρευνα για τη συγκλονιστική υπόθεση.

Ο Πιερίδης συγκέντρωσε το αποδεικτικό υλικό και ενημερώθηκε για την «κλειστή ομάδα» των αξιωματούχων της υπόθεσης, για τους πολιτικούς που χειρίστηκαν τις ακριβείς λεπτομέρειες του συναρπαστικού αυτού θρίλερ και όλες τις απόρρητες πτυχές των αποστολών σωτηρίας.

ta 13 peristeria-mia alitini istoria twn ellinikwn mystikwn ypiresiwn mesa stin toyrkia 1

Τα νέα στοιχεία – φωτιά του Π. Κασιμάτη συμπληρώνονται με τις αποκαλύψεις Κόπλεϋ, ο οποίος δηλώνει πως η υπόθεση κρατήθηκε απόρρητη και ότι ορισμένοι «Έλληνες πολιτικοί γνωρίζουν, αλλά δεν μιλούν για το θέμα, για να μη δημιουργηθούν περιφερειακές εντάσεις».

Ο Αμερικανός αναλυτής επιβεβαιώνει το…εξπρές του μεσονυκτίου όσον αφορά στο που κρατούνται οι Έλληνες αιχμάλωτοι (στρατιωτικές φυλακές, κλωβοί αιχμαλώτων), ενώ στα νέα ντοκουμέντα έρχονται να προστεθούν οι έγκριτες υπογραφές αξιωματικών που χειρίστηκαν το πολύκροτο θέμα και οι οποίοι για πρώτη φορά σπάνε τη σιωπή τους.

Για τη συγκλονιστική υπόθεση που καλύφθηκε με απόλυτη μυστικότητα ο Π. Κασιμάτης συγκέντρωσε έγγραφα, ντοκουμέντα από την Ελλάδα, την Κύπρο, την Τουρκία, τη Μ. Ανατολή, τα στρατηγεία Κούρδων ανταρτών, αναζήτησε αρχεία μυστικών υπηρεσιών και μίλησε με πρωταγωνιστές.Ομαδικός τάφος.

Στο βιβλίο του Πέτρου Κασιμάτη «φωτίζεται» και μια άλλη αποστολή όταν έλληνας αξιωματικός ανακαλύπτει ομαδικό τάφο στα Άδανα, πρόσφατα και στέλνει μέσα σε διπλωματικό σάκο οστά και νεκροκεφαλές για να διαπιστωθεί η χρονική στιγμή των δολοφονιών.

Σε μια συναρπαστική αποστολή στη Τουρκία κοντά στα Άδανα ο αντισυνταγματάρχης Λ. Δερμετζόγλου της ΕΥΠ εντοπίζει έναν ομαδικό τάφο με αγνοούμενους του ’74 που οι Τούρκοι αρκετά χρόνια μετά την εισβολή τους δολοφόνησαν.  Ο αποτελεσματικός αξιωματικός έβαλε μέσα στον διπλωματικό σάκο οστά και νεκροκεφαλές προκειμένου να ταξιδέψουν στην Αθήνα κι από κει σε εργαστήριο της Αυστρίας προκειμένου να διαπιστωθεί με ραδιενεργό άνθρακα 14 ο ακριβής χρόνος των δολοφονιών.

Τις επόμενες ημέρες ο Δερματζόγλου δεν πίστευε στα μάτια του. Ενώ κυκλοφορούσε στην Τουρκία με το κάλυμμα του «οδηγού», κάποιος…. αητός της ΕΥΠ έστειλε τα χαρτιά του για μια θεώρηση στις αρμόδιες Τουρκικές αρχές. Όμως αντί για μια πολιτική φωτογραφία του αντισυνταγματάρχη έστειλε μια άλλη με τη στολή του ως αξιωματικού!!! Την επομένη φυσικά ο αποτελεσματικός κι επίλεκτος αξιωματικός αναχώρησε για την Ελλάδα.

Επιχειρήσεις διάσωσης και αυτοκτονίας

Για τον εντοπισμό των αγνοούμενων της Κυπριακής τραγωδίας οργανώθηκαν πολλές αποστολές από τα γεράκια της ΕΥΠ.

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές επιχειρήσεις σωτηρίας είναι αυτή στο στρατόπεδο Μπολού. Εκεί εντοπίστηκαν 6 από τα «περιστέρια» ενώ τα άλλα 7 εντοπίστηκαν στο Ντενισλί.

Το κωδικό όνομα για τους αγνοούμενους ήταν: «Τα περιστέρια βρίσκονται μέσα στο περιστερώνα. Θα αφήσουμε να πετάξουν τα 3″.

Αλλά υπήρχε και δεύτερος κωδικός: «Ο θησαυρός είναι μέσα στο θησαυροφυλάκιο. Βρήκαμε άθικτο το θησαυρό». Η επιχείρηση σχεδιάζεται με τη συνεργασία της Μοσσάντ αλλά ματαιώνεται την τελευταία στιγμή για να μην ανέβει το θερμόμετρο της έντασης στο Αιγαίο.

ta 13 peristeria-mia alitini istoria twn ellinikwn mystikwn ypiresiwn mesa stin toyrkia 2

Μία άλλη αποστολή έλαβε χώρα στο Τσιακιρλί της επαρχίας Νεβσεχίρ

Η πυκνή ομίχλη τύλιγε εκείνο το ξημέρωμα το Τσιακιρλί της Τουρκίας, όπως η ομίχλη τυλίγει την Εθνική Υπηρεσία πληροφοριών και τους διάσημους αρχηγούς της. Μάλλον στην πιο συναρπαστική αποστολή στις εσχατιές της Ασιατικής γης, εκεί στο Τσιακιρλί της επαρχίας Νεβσεχίρ, τα «γεράκια» της ΕΥΠ – κάτι άγριοι ΚΥΠατζήδες σπάνιοι Κένταυροι μισοί καθάρματα και μισοί άγγελοι – κατάφεραν να βρουν Έλληνες αιχμαλώτους!!!

Να μάθουν ότι εκεί σε μια στρατιωτική φυλακή υψίστης ασφαλείας κρατούνταν ακόμα και σήμερα Έλληνες και Κύπριοι αιχμάλωτοι της τραγωδίας του Αττίλα από το ’74 οι διεισδυμένοι επίλεκτοι αντισυνταγματάρχες έβλεπαν από μακριά το στρατόπεδο, αλλά τα αυστηρά μέτρα ασφαλείας δεν τους επέτρεψαν να προσεγγίσουν. Ούτε κατά διάνοια δεν ρισκάρισαν να φωτογραφήσουν με τις ειδικές μίνι μηχανές τα κάτεργα του Τσιακιρλί.

Εκεί στην κορυφή του λόφου στο μυστικό στρατόπεδο. Και εδώ που είχαν φτάσει ήταν πολύ. Είχαν ξεπεράσει τα όρια!  Οι πράκτορες της ΕΥΠ εξπέρ στα Ελληνοτουρκικά με το κάλυμμα του ιχθυεμπόρου τριγυρνούσαν την Τουρκική επικράτεια, έχοντας χτενίσει μυστικές και φανερές βάσεις, άγνωστα στρατόπεδα, φυλασσόμενες περιοχές.

Ταξίδευαν στη σκιά της απόγνωσης. Πληροφοριοδότες τους ήταν και Τούρκοι δεσμοφύλακες που είχαν ανοίξει το στόμα τους… «για έναν Νίκο αιχμάλωτο απ’ την εισβολή που έφερε τατουάζ στο ένα χέρι με τη λέξη ΕΟΚΑ κι έναν άλλο Έλληνα αιχμάλωτο που ήταν τυφλός από το ένα μάτι….»!!!

Αξιωματικοί της ΕΥΠ που βρέθηκαν σε ένα δικό τους Βιετνάμ κι έκλαψαν για τους ελάχιστους Ελληνοκύπριους που ζούσαν το δικό τους «Εξπρές του Μεσονυχτίου». Μόνο που σε αυτό το Βιετνάμ οι πράκτορες της ΕΥΠ ήταν περισσότερο σιωπηλοί… Εδώ δεν γυριζόταν ταινία. Τα πλάνα ήταν αληθινά. Οι άνθρωποι δεν ήταν κομάντος, αλλά θυελλώδεις στη μυστική δράση. Και το σπουδαιότερο δεν ήταν Αμερικάνοι.

Οι Τούρκοι πράκτορες της ΜΙΤ τους είχαν από κοντά. Κι όταν έκαναν το λάθος να πλησιάσουν περισσότερο, τα «γεράκια» της Άγκυρας άνοιξαν πυρ.

Η αποστολή σωτηρίας ματαιώθηκε, οι πληροφοριοδότες στην Κωνσταντινούπολη, την Άγκυρα και το Ντιγιαρμπακίρ έκαψαν τα χαρτιά τους, οι «σύνδεσμοι» αναγκάστηκαν να σκορπίσουν.

Ένας από τους Έλληνες πράκτορες σκοτώθηκε στην ανταλλαγή πυρών, αλλά ποτέ κανένας δεν έμαθε γι αυτόν και την προσφορά του!!!  Η συγκλονιστική υπόθεση καλύφθηκε με απόλυτη μυστικότητα. Τα άκρως απόρρητα έγγραφα κυκλοφορούσαν μόνο σε ελάχιστα αντίγραφα πριν καταστραφούν με μια θλιμμένη και αινιγματική παράγραφο:

«Αν και τα αποτελέσματα της επιχείρησης δεν ήταν τα αναμενόμενα λόγω απροβλέπτων δυσχερειών κατά την εκτέλεση της αυτά σας αποστέλλονται συνημμένα για σκοπούς ενημέρωσης….».

Είναι μια από τις τελευταίες επιχειρήσεις της ΕΥΠ σε ξένο έδαφος, της υπηρεσίας με τους ομιχλώδεις αρχηγούς, τις μυστικές αποστολές, τις υποκλοπές, τις παρακολουθήσεις, το πηχτό σκοτάδι, αλλά και τις εξαιρετικές πράξεις προς την πατρίδα. Σε έναν κόσμο που οι πράκτορες διεξάγουν άγνωστες μάχες. Σε έναν μυστικό πόλεμο με υπερόπλο της συνωμοσία και το παρασκήνιο. Σε έναν πόλεμο που δεν έχει σταματήσει μέχρι και τις ημέρες μας…

Γιατι όλοι μιλούν γι αυτο το βιβλίο?
Γιατι ξέρουν καλά πως πρόκειται για ενα απαγορευμένο βιβλίο!
Για το οποίο παρακρατικοί μηχανισμοί και παραεξουσίες φρόντισαν να το συσκοτίσουν!! Να το “θάψουν”μακριά απ τις προθήκες των βιβλιοπωλείων.
Το συγκλονιστικότερο  βιβλίο της τελευταίας 20ετιας στην Ελλάδα το “Αγνοούμενοι-Άκρως Απόρρητο” (εκδόσεις Λιβανη) του σπουδαίου ρεπόρτερ Πέτρου Κασιματη που μιλά για τα “13 Περιστέρια” την κωδική επιχείρηση απελευθέρωσης Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων του Αττιλα , κατάφερε να “επιβιώσει”.
Περνωντας απο χέρι σε χέρι , διακινούμενο σε στρατόπεδα, σε σπίτια, σε υπηρεσίες νευραλγικές και μη, σε χώρους που κανεις δεν μπορει να φανταστεί! Γιατι κάποιοι φρόντισαν να το “αφαιρέσουν” απο ράφια και προθήκες βιβλιοπωλείων ,ενώ άλλοι το “μάζεψαν” με άνωθεν εντολή προκειμένου να μην διαταραχθούν ευαίσθητες συμμαχικές υπηρεσίες!
Με συναρπαστικη γραφή και συγκλονιστικά ντοκουμέντα ο δημοσιογράφος -θρύλος που εχει στο ενεργητικό του δεκάδες διακρίσεις για το ερευνητικό και συγγραφικό του έργο, ο Πετρος Κασιματης, αποδεικνύει αυτο που επιβαίνουν σήμερα ερευνητές του Πενταγώνου, αναλυτές της CIA , “γεράκια” μυστικών υπηρεσιών, στρατιωτικοί και πολιτικοί κύρους , που χειρίστηκαν αυτη την υπ αριθμόν 1 Εθνική μας υπόθεση !
Αποδεικνύει αυτο το συγκλονιστικό βιβλίο-ντοκουμέντο (που αποτελεί ζωντανή διαφήμιση για την ερευνητική δημοσιογραφία) οτι σήμερα ζουν τουλάχιστον 13 αιχμάλωτοι απο την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο , μέσα σε ανήλιαγα κάτεργα της γειτονικής χώρας!! Ότι επι σειρά ετών αφήσαμε -παρά τις αθέατες  προσπάθειες ορισμένων – να “ζουν” στο σκοτάδι και σε άθλιες συνθήκες 13 Έλληνες αιχμάλωτοι των Τούρκων. Ενα εξπρές του Μεσονυχτίου!!!
Γι αυτο όλοι μιλούν για ενα βιβλίο-βόμβα! Που έκανε τέσσερις αλλεπάλληλες εκδόσεις παρά τον “πόλεμο” που δέχθηκε! Που σχεδόν ήταν απαγορευμένο!! Και που στις δημόσιες παρουσιάσεις του κάποιοι πολιτικοί που χειρίστηκαν το μέγα αυτο θρίλερ επιβεβαίωσαν μέχρι κεραίας όλα όσα γράφονται σε αυτές τις γραμμές. Κι ακόμα οτι οι ίδιοι (οι πολιτικοί) προσπάθησαν ώστε να επιστρέψουν κάποιοι επιζώντες που κρατούνταν αιχμάλωτοι απ τους Τούρκους σε στρατιωτικές φυλακές!!
Σήμερα, παντού μιλούν γι αυτο το βιβλίο!! Που ήταν μια απο τις πιο εντυπωσιακές εκδοτικές απόπειρες του εκδοτικού οίκου Λιβανη. Σήμερα, αρκετά χρονια απο την πρώτη του έκδοση -οι επόμενες εκδόσεις συμπληρώνονταν με νέα στοιχεία- το βιβλίο ειναι πια ένας δημοσιογραφικός θρίαμβος!!
Και κάποιοι όταν δυσκολεύονται να το βρουν αναζητούν πολύτιμες φωτοτυπίες για να το διαβάσουν!!!
Το βιβλίο του μεγάλου Έλληνα δημοσιογράφου Πέτρου Κασιματη με τα συγκλονιστικά ντοκουμέντα και τα απόρρητα έγγραφα ,θα το διαβάσετε σε συνέχειες απο αυτές τις σελίδες. Τινάζουμε  στον αέρα όλους τους αποκλεισμούς και προσφέρουμε στους αναγνώστες μας αποσπάσματα απο ενα βιβλίο-φωτιά που θα σας κόψει την ανάσα!!
Όσοι επιχείρησαν να το διαβάσουν νύχτα, έμειναν ξάγρυπνοι!!
Ιδου η αληθινή δημοσιογραφία, μακριά απ την ηγεμονία των μετρίων!!

ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟ

ΔEKATPIA ΠEPIΣTEPIA

Oι τελευταίοι επιζώντες αγνοούμενοι της Kύπρου.

Oι μυστικές αποστολές σωτηρίας τους

 

ΠETPOΣ KAΣIMATHΣ

Πρώτο Βραβείο Δημοσιογραφίας

Ιδρύματος Μπότση

4η ΕΚΔΟΣ

EKΔOTIKOΣ OPΓANIΣMOΣ ΛIBANH

AΘHNA

Σειρά: IΣTOPIA – NTOKOYMENTO

Tίτλος: ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΙ – ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟ

Συγγραφέας: ΠETPOΣ KAΣIMATHΣ

Copyright © Πέτρος Kασιμάτης

Copyright © 2009:

EKΔOTIKOΣ OPΓANIΣMOΣ ΛIBANH ABE

Σόλωνος 98 – 106 80 Aθήνα. Tηλ.: 210 3661200, Fax: 210 3617791

http://www.livanis.gr

Παραγωγή: Eκδοτικός Oργανισμός Λιβάνη

Στο ακαταμάχητο εκείνων που φώτισαν

την πιο άγρια υπόθεση του αιώνα.

Tους επιζώντες –σήμερα– αιχμαλώτους

του «Aττίλα».

Στις στρατιές των δημοσιογράφων που

έγραψαν για τις αγωνίες μιας πληροφορίας, μα κυρίως αφιερώνεται σε εκείνους

που χάθηκαν από τα τουρκικά πυρά κατά

τις μυστικές αποστολές σωτηρίας

των αγνοουμένων.

ΠEPIEXOMENA

Εισαγωγή στην 4η έκδοση…………………………………….. 11

Πρόλογος………………………………………………………….. 45

«O θησαυρός είναι μέσα στο θησαυροφυλάκιο»…….. 49

«Έχουμε βρει ζωντανούς»…………………………………… 61

O νόμος της σιωπής για… το «άλλο»……………………….. 75

Tο «άλλο» αρχίζει να παίρνει μορφή: έξι

ζωντανοί στο Mπολού, εφτά στο Nτενιζλί… ……………. 85

Aποστολές στην τουρκική απόγνωση……………………. 97

Tα «περιστέρια» δραπετεύουν… ………………………….. 115

Oι επιχειρήσεις σωτηρίας…………………………………… 133

H στάση της πολιτικής ηγεσίας……………………………. 155

H συνάντηση με τον Πρόεδρο της Eλληνικής

Δημοκρατίας Kωστή Στεφανόπουλο…………………… 165

Tα δημοσιεύματα………………………………………………. 169

Στα διεθνή ύδατα……………………………………………… 189

Παράρτημα εγγράφων………………………………………. 193

Παράρτημα φωτογραφιών………………………………… 227

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

ΣΤΗΝ 4η ΕΚΔΟΣΗ

Τον έβλεπα στη φωτογραφία να σηκώνει τα χέρια μπροστά στην κάννη του Τούρκου κομάντο. Και ύστερα από τόσα χρόνια τον είχα μπροστά μου: μέσα σε έγγραφα, αναφορές, ειδικές πληροφορίες.

Τότε, στην ασπρόμαυρη φωτογραφία του ’74, είχε έναν κύκλο γύρω από το κεφάλι –εντοπισμένος αιχμάλωτος– με ονοματεπώνυμο, στοιχεία και λεπτομέρειες. Το κεφάλι του είχε αυτό τον κύκλο – ένα φωτοστέφανο-μάρτυρα για όσα πέρασε, για όσα ακολούθησαν τα χρόνια της θύελλας.

Τα επόμενα χρόνια βρέθηκε νεταρισμένος απ’ την κάμερα των Βρετανών συναδέλφων του Τσάνελ-4, ταλαιπωρημένος σε στρατιωτικές φυλακές υψίστης ασφαλείας. Γυμνός, αλλά, Θεέ μου, ζωντανός στην κόλαση των Αδάνων.

Τα χρόνια κύλησαν σαν αστραπή και παρά τις πληροφορίες, τις φήμες, τα έγγραφα, τις αποστολές για την επιστροφή του και τα πολλαπλά γραμμάτια πίκρας εκείνος ζούσε τη δική του Αργοναυτική εκστρατεία.

Είναι ένας αγνοούμενος του «Αττίλα» –απ’ τους λίγους εναπομείναντες– που δε σήκωσε άσπρη σημαία στη ζωή. Παρά το αρχικό, εύλογο ρίγος –δεν είναι λίγο να κατεβαίνεις, νοερά έστω, τα σκαλιά της Κόλασης– ξέρω πως για πάντα αυτός ο άγνωστος ανώνυμος ήρωας έχει πλεγμένο στο κεφάλι ένα στεφάνι αθωότητας. Είναι ένα ολοκάθαρο κοίτασμα από άγνωστο ορυκτό. Μη λησμονείτε ότι αυτός ο άνθρωπος έχει ήδη εκδώσει το αγγελτήριο θανάτου του από το 1974, αλλά έχει ακόμα γραμμάτια ζωής… Πίνει αργά την πιο βασανιστική βροχή. Ένα κώνειο για ένα θάνατο που έρχεται κάθε μέρα, αλλά, μόλις τον αντικρίζει, αλλάζει δρόμο! Βλέπετε, η ζωή εξυφαίνει σχέδια που η φαντασία δε δύναται να συλλάβει…

Μέχρι που οι φήμες γι’ αυτόν και για ελάχιστους άλλους επιβεβαιώθηκαν, οι πληροφορίες έγιναν στοιχεία-σοκ κι οι αδιάσειστες μαρτυρίες γεγονότα, που τα αποκάλυψα και σήμερα δεν επιδέχονται την παραμικρή αμφισβήτηση.

Σήμερα, τριάντα πέντε χρόνια μετά την εισβολή του «Αττίλα», η πολύχρονη δημοσιογραφική έρευνα για τους ελάχιστους επιζώντες αιχμαλώτους της κυπριακής τραγωδίας επιβεβαιώνεται με τον πλέον επίσημο τρόπο. Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών –σύμφωνα και με όσα δήλωσε ο αξιωματούχος Gregory Copley– ανασύρουν απ’ τους φακέλους τους ό,τι στοιχεία διαθέτουν για την τουρκική θηριωδία. Η αποκάλυψη των νέων σημαντικών αυτών στοιχείων συνδέεται με τις ανησυχίες των Αμερικανών ότι η Τουρκία κατασκευάζει μυστικά βιοχημικά όπλα. Κι αν δεν «αυθαδίαζε» η Άγκυρα απέναντι στα νέα αμερικανικά σχέδια για δημιουργία στο Βόρειο Ιράκ ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, ακόμα θα περιμέναμε την επιβεβαίωση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών. Αυτή τη φορά η ειδική πληροφόρηση ήρθε από το Αμερικανικό Πεντάγωνο και τις ειδικές πηγές πληροφόρησης που διαθέτει μέσα από εκμυστηρεύσεις Τούρκων αξιωματούχων που χειρίστηκαν την κρίσιμη υπόθεση.

Αυτός ο τρομακτικός ισχυρισμός επιβεβαίωσε όσα υποστήριζα τόσα χρόνια. Και απέδειξε ακόμα και στους πιο δύσπιστους ότι η πολύχρονη, μεθοδική και σύνθετη δημοσιογραφική έρευνα μπορεί να καρποφορήσει, να έχει αποτελεσματικό έργο, να δώσει την ελπίδα στους ανθρώπους και να διακόψει τον ύπνο εκείνων που συστηματικά υπονόμευαν την αλήθεια.

Η ανατριχιαστική πληροφορία ήρθε στο φως μέσα από μια έκθεση της Defense and Foreign Affairs Strategic Policy, ότι οι Τούρκοι χρησιμοποίησαν Έλληνες και Ελληνοκύπριους αγνοουμένους από την εισβολή του «Αττίλα» ως πειραματόζωα στα χημικά εργοστάσια που διαθέτουν σε περιοχή έξω απ’ την Άγκυρα.

Τα συγκεκριμένα μυστικά βιοχημικά εργοστάσια ελέγχονται απόλυτα από την ηγεσία των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων και υπάγονται στην GMMA (Gulhane Military Medical Academy). Στις προηγούμενες εκδόσεις του βιβλίου μου –Δεκατρία Περιστέρια – Οι τελευταίοι επιζώντες αγνοούμενοι της Κύπρου. Οι μυστικές αποστολές σωτηρίας τους– είχα παραθέσει σειρά απόρρητων εγγράφων για τον εγκλωβισμό των αγνοουμένων σε κέντρο εκπαίδευσης της ΜΙΤ, για τη συχνή μεταφορά τους σε στρατιωτικές φυλακές, σε συγκεκριμένες περιοχές που βρίσκονται υπό διαρκή στρατιωτικό έλεγχο. Τα απόρρητα έγγραφα και οι αποστολές που πραγματοποιήθηκαν από ελληνικές και ξένες μυστικές υπηρεσίες επιβεβαιώνονται τώρα με τη συγκλονιστική έκθεση της Εταιρείας Στρατηγικών Αναλύσεων.

Την πολύκροτη έκθεση υπογράφει ένας άνθρωπος που δύσκολα αμφισβητείται. Ο Αμερικανός αναλυτής Gregory Copley, ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του Κέντρου Αμυντικών Αναλύσεων των ΗΠΑ (με έδρα την Αλεξάνδρεια της πολιτείας Βιρτζίνια).

Εκεί, στην ίδια πολιτεία που βρίσκεται και η έδρα της CIA, ο Copley συγκεντρώνει όλα τα στοιχεία που διαθέτει και μιλά στους έκπληκτους Έλληνες ανταποκριτές στην Ουάσινγκτον για συγκλονιστικά στοιχεία που έχει στη διάθεσή του (και μαζί με αυτόν οι στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών του Αμερικανικού Πενταγώνου), ότι δηλαδή οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν τους αιχμαλώτους απ’ την εισβολή του 1974 –τουλάχιστον μέχρι το 1988– ως πειραματόζωα σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις της ΜΙΤ. Κι ακόμα, όπως δηλώνει ο ίδιος σε συνεντεύξεις του, ότι «οι Τούρκοι δεν είχαν πρόθεση να επιστρέψουν αυτούς τους αιχμαλώτους ή να παραδεχτούν ότι τους έχουν».

Το συνταρακτικό είναι ότι τα στοιχεία-σοκ του Αμερικανού αναλυτή (που είναι υψηλόβαθμος αξιωματούχος σε κέντρα ειδικής πληροφόρησης για θέματα μείζονος σημασίας) προέρχονται, όπως δηλώνει ο ίδιος, «από ανθρώπινες πηγές σχετιζόμενες με υπηρεσίες πληροφοριών που βρίσκονται μέσα στην Τουρκία («it’s coming from human intelligence sources inside Turkey»). Και παραθέτει φυσικά τα ελάχιστα από όσα γνωρίζει και από όσα χειρίζονται τα γεράκια των υπηρεσιών πληροφοριών με τα οποία ο Αμερικανός αναλυτής φαίνεται να έχει ειδική σχέση!

Aσχέτως αν οι Τούρκοι μέχρι το 1988 κρατούσαν εν ζωή πολλούς από τους αγνοουμένους του «Αττίλα» χρησιμοποιώντας τους είτε ως πειραματόζωα για τα χημικά τους εναντίον των Κούρδων είτε για να κρατούν ένα διαπραγματευτικό χαρτί το οποίο μπορεί κάποια στιγμή να χρησιμοποιούσαν, είτε γιατί είναι πάγια στρατιωτική αρχή να κρατείται εν ζωή ένας αριθμός αιχμαλώτων, σαφέστατα επιβεβαιώνονται τα έγγραφα-φωτιά των ελληνικών και κυπριακών υπηρεσιών που δημοσιεύονται σε αυτό το βιβλίο. Έγγραφα ειδικού χειρισμού που αποκαλύπτουν τις μυστικές επιχειρήσεις που διενεργήθηκαν, τα μυστικά στρατόπεδα όπου κρατούνται οι αιχμάλωτοι Ελλαδίτες κι Ελληνοκύπριοι, τις αγωνιώδεις προσπάθειες που κατέβαλαν αξιωματούχοι ελληνικών υπηρεσιών, πολιτικά πρόσωπα και στρατιωτικοί που δεν ήθελαν να συσκοτιστεί η μεγάλη αυτή εθνική προτεραιότητα.

Ιδού τι εκμυστηρεύτηκε ο κ. Copley, ο αξιωματούχος που δε διαψεύδεται ποτέ, σε συνέντευξή του στον εξαίρετο Λάμπρο Παπαντωνίου, ανταποκριτή της εφημερίδας Ελεύθερος Τύπος στην Ουάσινγκτον:

Ελεύθερος Τύπος: Κ. Copley, διαβάσαμε πολύ προσεκτικά την τελευταία έκθεσή σας που υποστηρίζει ότι Έλληνες και Ελληνοκύπριοι αγνοούμενοι χρησιμοποιήθηκαν ως πειραματόζωα σε μυστικά τουρκικά εργοστάσια παραγωγής χημικών όπλων. Θα σχολιάσετε αυτό το καίριο σημείο;

Gregory R. Copley: Έχουμε πολλές πληροφορίες για τη χρησιμοποίηση Κύπριων αιχμαλώτων από το 1974, ως πειραματόζωων, για την κατασκευή χημικών και βιολογικών όπλων από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Προσπαθώ να συγκεντρώσω ακόμη περισσότερες πληροφορίες. Πρόκειται για ένα πολύ καυτό ζήτημα για τις τουρκικές στρατιωτικές Αρχές, οι οποίες έκαναν συστηματική παραπληροφόρηση για πάρα πολλά χρόνια. Και καθημερινώς φτάνουν όλο και περισσότερες πληροφορίες για το τουρκικό πρόγραμμα κατασκευής χημικών και βιολογικών όπλων μαζικής καταστροφής, το οποίο παρακολουθούμε πολύ στενά, όσο το δυνατόν καλύτερα.

Ε.Τ.: Πότε εσείς, για πρώτη φορά, λάβατε γνώση ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο μέσα στην Τουρκία;

G.C.: Εμείς για ένα χρονικό διάστημα ακούγαμε φήμες, αλλά τους τελευταίους μήνες αρχίσαμε να συλλέγουμε συγκεκριμένες πληροφορίες, τις οποίες ήδη δημοσιεύσαμε. Και τώρα, όμως, ψάχνουμε για πιο εξειδικευμένες πληροφορίες.

Ε.Τ.: Για τα όσα γράφετε στο δελτίο σας, γι’ αυτό το σοβαρό θέμα, από πού εξασφαλίσατε τις πληροφορίες αυτές;

G.C.: Προέρχονται από ανθρώπινες πηγές, σχετιζόμενες με υπηρεσίες πληροφοριών που βρίσκονται μέσα στην Τουρκία («it’s coming from human intelligence sources inside Turkey»!).

Ε.Τ.: Μήπως γνωρίζετε πόσοι έχουν εξαφανιστεί με αυτόν τον τρόπο των πειραμάτων;

G.C.: Όχι! Σε αυτή τη φάση δεν έχω καμία ιδέα γύρω από τους αριθμούς.

Ε.Τ.: Πώς εσείς καταλήξατε στην απόφαση να φέρετε σήμερα στη δημοσιότητα αυτό το θέμα ύστερα από 32 χρόνια;

G.C.: Οι πληροφορίες αυτές είχαν αγνοηθεί. Πιστεύω ότι από τη στιγμή που είχαν αυτούς τους αιχμαλώτους μετά την εισβολή στην Κύπρο ήταν ξεκάθαρο ότι οι Τούρκοι δεν είχαν πρόθεση να επιστρέψουν αυτούς τους αιχμαλώτους ή να παραδεχθούν ότι τους έχουν. Έτσι, ήσαν ελεύθεροι να τους χρησιμοποιήσουν όπως αυτοί επιθυμούσαν. Όπως σας είπα, εμείς δεν συλλέξαμε ακόμη τις συγκεκριμένες νέες πληροφορίες που θα θέλαμε. Αλλά εκείνο που εμείς έχουμε είναι πολλές πληροφορίες, από διάφορες πηγές, μέσα στην Τουρκία.

Ε.Τ.: Δηλαδή, ό,τι έχετε σήμερα στη δική σας κατοχή προέρχεται από ανθρώπινες πηγές, προσκείμενες στο Intelligence.

G.C.: Έτσι ακριβώς. Και εμείς πληροφορούμεθα, όλο και περισσότερο, κάθε εβδομάδα που περνάει, για το τουρκικό πρόγραμμα χημικών όπλων. Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να δουν το φως της δημοσιότητας οι πληροφορίες αυτές. Και νομίζω ότι θα υπάρξουν ακόμη πιο συγκεκριμένες πληροφορίες διαθέσιμες γι’ αυτό το θέμα.

Ε.Τ.: Νομίζετε ότι η αμερικανική κυβέρνηση ανησυχεί για το χημικό και βιολογικό αυτό πρόγραμμα της Τουρκίας κατασκευής όπλων μαζικής καταστροφής, στο οποίο αναφέρεσθε;

G.C.: Νομίζω ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ανησυχούν για το πρόγραμμα κατασκευής χημικών και βιολογικών όπλων από την Τουρκία και το Ιράν. Και τώρα μάλιστα οι ΗΠΑ άρχισαν να ανησυχούν πάρα πολύ και για το πρόγραμμα του Ιράν κατασκευής πυρηνικών όπλων. Το Ιράν έχει ήδη αναπτυγμένα 12-15 πυρηνικά όπλα που απέκτησε από το Καζακστάν, την Ουκρανία και τη Βόρειο Κορέα. Και όλα αυτά τα όπλα μαζικής καταστροφής, βιολογικά και χημικά και σε ελάχιστο βαθμό τα πυρηνικά, παρουσιάζουν πάρα πολύ ενδιαφέρον. Ειδικότερα, όταν έλθουν σε αντιπαράθεση αμερικανικά και τουρκικά στρατεύματα στο εγγύς μέλλον.

Ε.Τ.: Συζητήσατε τις πληροφορίες αυτές, που έχετε στην κατοχή σας, με οποιονδήποτε επίσημο της αμερικανικής κυβέρνησης ή το Πεντάγωνο; Διαπιστώσατε να δείχνουν ενδιαφέρον;

G.C.: Mάλιστα! Η αμερικανική κυβέρνηση είναι μία από αυτές που χρησιμοποιούν το δικό μας σύστημα συλλογής πληροφοριών και συγκεκριμένα άτομα που πρόσκεινται στην Υπηρεσία Πληροφοριών του Πενταγώνου (Defense Intelligence Agency), η οποία έχει αυτήν την πληροφορία τώρα και θα κάνει αυτό που πρέπει να κάνει.

Ε.Τ.: Ποια ήταν η αντίδρασή τους όταν τους δώσατε τις πληροφορίες αυτές;

G.C.: Δεν είχαν άμεση αντίδραση και ούτε αναμένουμε να έχουν άμεση αντίδραση. Απλώς πήραν την πληροφορία αυτή, την οποία και θα χρησιμοποιήσουν όπως αυτοί κρίνουν. Έχουν δώσει σημασία σε αυτήν την πληροφορία.

Ε.Τ.: Γνωρίζετε ότι οι Τούρκοι χρησιμοποίησαν την ίδια ακριβώς μέθοδο και εναντίον Κούρδων της οργάνωσης ΡΚΚ;

G.C.: Αυτή είναι η άποψή μου. Και φυσικά αυτή τη στιγμή οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις είναι έτοιμες να αναλάβουν μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση εναντίον Κούρδων του ΡΚΚ, καθώς και εναντίον άλλων κουρδικών ομάδων που έχουν σχέση με το ΡΚΚ, που κάνουν επιχειρήσεις κατά της Τουρκίας μέσα από το Βόρειο Ιράκ.

Ε.Τ.: Για να καταλάβουμε καλύτερα, μιλάτε για τις βάσεις των Κούρδων του ΡΚΚ που βρίσκονται μέσα στο Βόρειο Ιράκ;

G.C.: Ακριβώς!

Ε.Τ.: Μια και αναφέρεστε σε αυτό το θέμα, φοβάστε την ανάληψη από πλευράς Τουρκίας οποιασδήποτε στρατιωτικής επιχείρησης, τώρα, εναντίον βάσεων του ΡΚΚ μέσα στο Βόρειο Ιράκ;

G.C.: Μάλιστα! Εμείς γνωρίζουμε ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και το Τουρκικό Γενικό Μικτό Επιτελείο (ΓΕΕΘΑ) το έχουν σχεδιάσει αυτό διεξοδικά και ήδη κάνουν αυτού του είδους τις επιχειρήσεις, για αρκετό καιρό τώρα, μέσα στο Βόρειο Ιράκ. Και εκείνο που μπορώ να σας πω σήμερα είναι ότι η αμερικανική κυβέρνηση πιέζει πάρα πολύ σκληρά προκειμένου να αποτρέψει την Τουρκία να επέμβει στο Ιράκ, γνωρίζοντας πως κάτι τέτοιο θα αποσταθεροποιούσε τελείως το Ιράκ αυτή τη συγκεκριμένη περίοδο. Αλλά το ενδιαφέρον σημείο είναι ότι η τουρκική κυβέρνηση τώρα όλο και ακούει λιγότερο την Ουάσιγκτον, διότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις γνωρίζουν ότι το παιχνίδι με την Ευρωπαϊκή Ένωση έχει τελειώσει. Και έτσι δεν υπάρχει πλέον μοχλός πίεσης ούτε από πλευράς Ηνωμένων Πολιτειών ούτε από πλευράς Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να συγκρατηθεί η τουρκική κυβέρνηση.

Στις μέρες μας η καλή εφημερίδα Το Παρόν μιλά για τη δικαίωση του συγγραφέα αυτού του βιβλίου.

Απόσπασμα από Το Παρόν:

Δικαιώνεται ο Π. Κασιμάτης

Συγκλονιστικές οι αποκαλύψεις από την έκθεση του αμερικανικού Ινστιτούτου Αμυντικών Αναλύσεων για τους αγνοούμενους της Κύπρου με στοιχεία-σοκ που επιβεβαιώνουν περίτρανα τη συναρπαστική, πολύχρονη δημοσιογραφική έρευνα του δημοσιογράφου του Ελεύθερου Τύπου, Πέτρου Κασιμάτη.

Ο Κασιμάτης, «βαρύ πυροβολικό» στα μεγάλα θέματα της εφημερίδας του, κατάφερε πριν από μερικά χρόνια να φέρει στο φως με έγγραφα-ντοκουμέντα ότι υπάρχει ένας μικρός αριθμός επιζώντων αιχμαλώτων του «Αττίλα» σε φυλακές της Τουρκίας, μια πολύκροτη υπόθεση την οποία συνέχισε να ερευνά και καρπός της ήταν το βιβλίο Δεκατρία Περιστέρια από τις εκδόσεις Λιβάνη, που σημείωσε επανεκδόσεις κι οι αποκαλύψεις του έκαναν τον γύρο του κόσμου.

Σήμερα, ο γνωστός ρεπόρτερ επιβεβαιώνεται πανηγυρικά από όσα εξομολογείται στις συνεντεύξεις του ο συντάκτης της πολύκροτης έκθεσης, ο Αμερικανός Gregory Copley, ο οποίος τονίζει πως πηγές του ήταν και οι τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών, αλλά και αμερικανικές υπηρεσίες. Ήδη στην Κύπρο έχει προκληθεί σάλος και ξεκίνησε έρευνα που θα εξετάσει και πολλά από τα στοιχεία του Κασιμάτη. Τον καλό ρεπόρτερ τον επιβεβαιώνει και ο πρέσβης εξ απορρήτων του Γλ. Κληρίδη, Δώρος Πιερίδης. Ένα μεγάλο μπράβο!

Το βιβλίο έκανε επανεκδόσεις, έκανε το γύρο του κόσμου, προκάλεσε διεθνή σάλο, πήρε το Πρώτο Βραβείο Δημοσιογραφίας του Ιδρύματος Μπότση, όσο κι αν κάποιοι προσπάθησαν συστηματικά να συσκοτίσουν αυτό το μείζον ζήτημα των επιζώντων αγνοουμένων: Δεν έδιναν συνέχεια στα αποκαλυπτικά ρεπορτάζ που δημοσιεύονταν στον Ελεύθερο Τύπο, δεν απαντούσαν μετά τα νέα στοιχεία που αναφέρονταν σε τηλεοπτικές εκπομπές. Ήθελαν να κλείσουν ξανά ερμητικά την υπόθεση σε σκονισμένα συρτάρια γραφείων. Και παρά τις φήμες, τις πληροφορίες που δε θέλω να πιστέψω και που έφταναν στα αφτιά μου ότι… στην Κύπρο σε κάποια αποστολή, σε κάποιο ταξίδι, εκεί θα ήταν εύκολη η εξόντωσή μου… Μπούρδες! Αν σε στοχοποιήσουν σοβαρές υπηρεσίες, τότε το τέλος σου δε θα το μάθεις ποτέ.

Παρά τα νέα αποκαλυπτικά ντοκουμέντα που έβλεπαν κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας και το σάλο που είχε ξεσπάσει στην παρουσίαση του βιβλίου στη Νέα Υόρκη και στο Μόντρεαλ του Καναδά, όπου υπάρχει σοβαρή παρουσία του κυπριακού ελληνισμού, στην Αθήνα… κάποιοι περίμεναν να στείλουν οι ίδιοι οι επιζώντες υπεύθυνη δήλωση ότι βρίσκονται εν ζωή… Ας είναι…

Θυμάμαι την ασφυκτική –δημοσιογραφικά– πίεση που ασκήθηκε στην τότε υφυπουργό Εξωτερικών, αρμόδια για θέματα Κύπρου, κυρία Βιργινία Τσουδερού, κατά την παρουσίαση του βιβλίου στην κατάμεστη αίθουσα της Ένωσης Συντακτών. Και η οποία αποκάλυψε σε όλους τους παρευρισκομένους ότι επί των ημερών της στο ΥΠΕΞ βρέθηκε εν ζωή ένας μικρός αριθμός αιχμαλώτων που ήταν σε φυλακές της Τουρκίας και ότι η ίδια έκανε συστηματική προσπάθεια για έναν τριαντάχρονο –τότε– αιχμάλωτο (για τον οποίο είχαν ενδιαφερθεί και Γερμανοί αξιωματούχοι) προκειμένου να επιστρέψει πίσω στην Ελλάδα. Oι μυστικές επαφές είχαν δρομολογηθεί προς το τέλος της κυβέρνησης Μητσοτάκη και χρονικά δεν κατέστη δυνατό να ολοκληρωθεί ευνοϊκά αυτή η Αργοναυτική εκστρατεία για τη δραστήρια υφυπουργό. Ήταν μια εκμυστήρευση-βόμβα μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, μπροστά στους έκπληκτους συγγενείς των αγνοουμένων, μπροστά στην πολιτική ηγεσία και στους διατελέσαντες υπουργούς Εξωτερικών που παρουσίασαν το βιβλίο.

Κάποιοι από αυτούς που βρίσκονταν στην αίθουσα γνώριζαν κι ορισμένες άλλες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Ο ειδικός απεσταλμένος του τότε Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο πρέσβης Δώρος Πιερίδης, είχε συντάξει μιαν άκρως απόρρητη αναφορά για την ύπαρξη επιζώντων κι είχε πείσει τον Πρόεδρο Γλαύκο Κληρίδη ότι υπήρχαν ζωντανοί αιχμάλωτοι στο Μπολού και στο Ντενιζλί της Τουρκίας. Μάλιστα, στην παράλληλη έρευνα που κάναμε με το δραστήριο διπλωμάτη και εξ απορρήτων του Προέδρου Κληρίδη, είχε συγκεντρώσει κι ο ίδιος στοιχεία-σοκ που αργότερα δυστυχώς δε βρέθηκαν σε κανένα επίσημο αρχείο!!! Εκείνοι που ήθελαν να αποσιωπηθεί αυτή η εθνική προτεραιότητα είχαν κάνει καλά τη δουλειά τους…

Ο πρέσβης Δώρος Πιερίδης ύστερα από εντολή του κ. Κληρίδη είχε αναλάβει μυστική αποστολή να ερευνήσει την υπόθεση, παίρνοντας άδεια άνευ αποδοχών για να μη γνωρίζει κανείς τι στοιχεία θα αναζητούσε και πού θα βρισκόταν. Αλλάξαμε αυτοκίνητα, δρομολόγια, πραγματοποιήσαμε επαφές, είδαμε αξιωματούχους, πολιτικούς, στρατηγούς, συνταγματάρχες, συνδέσμους μεταξύ υπηρεσιών, που ήταν όλοι τους χειριστές της συγκλονιστικής αυτής υπόθεσης, χωρίς να μας περιμένει κανείς. Χωρίς να έχουμε κάνει την παραμικρή συνεννόηση. Ο πρέσβης Δώρος Πιερίδης συνέταξε απόρρητα σημειώματα και εμπιστευτικές εκθέσεις. Στην πρώτη του συνέντευξη σε εφημερίδα (στον Ελεύθερο Τύπο) ο Δώρος Πιερίδης έσπασε την πολύχρονη σιωπή του και αποκάλυψε πώς πείστηκε ο κ. Γλαύκος Κληρίδης ότι υπάρχουν ακόμα και σήμερα ζωντανοί αιχμάλωτοι του «Αττίλα». Κι ακόμα, μίλησε για την ενημέρωση που είχε σχετικά με τον πανίσχυρο πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερμανικής Βουλής και τις αποκαλύψεις των Γερμανών για ύπαρξη αιχμαλώτων σε φυλακές έξω απ’ την Άγκυρα.

Ο πρέσβης Δώρος Πιερίδης, που αυτή η πρώτη συνέντευξή του δημιούργησε αίσθηση σε ανώτατο επίπεδο στο αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ, στο Πεντάγωνο και στις υπηρεσίες του Λευκού Οίκου, άνοιξε τα χαρτιά του στο συγγραφέα και μίλησε για πρώτη φορά:

Ο κ. Γκρ. Κόπλεϊ φέρνει στο φως ντοκουμέντα όχι από έγγραφα, αλλά από πρόσωπα, από πηγές που δεν αμφισβητούνται μέσα από τον τουρκικό στρατό και τις παντοδύναμες μυστικές υπηρεσίες του…

Ναι, όλα όσα υπογραμμίζει για τους αιχμαλώτους του «Αττίλα» –που τους κρατούσαν ως πειραματόζωα σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις– είναι φανερό πως συμπλέουν με αυτά που μου είχαν εκμυστηρευτεί Έλληνες αξιωματούχοι και πολιτικοί για την τύχη των αιχμαλώτων. Χειριστές αυτών των αποκαλύψεων ήταν στρατηγοί και συνταγματάρχες του ελληνικού στρατού, στελέχη της ΕΥΠ, αλλά και πολιτικά πρόσωπα σε κρίσιμα πόστα. Γι’ αυτό που είχα πειστεί ήταν πως βρίσκονταν εν ζωή κάποιοι, λίγοι, από τους αγνοουμένους. Αλλά αυτό που δεν γνώριζα και το μαθαίνω τώρα από τις αποκαλύψεις των Αμερικανών ήταν πως τους είχαν ως πειραματόζωα, για να δοκιμάζουν τα χημικά που προόριζαν κατά των Κούρδων ανταρτών.

Κύριε πρέσβη, ένα μέρος των ερωτημάτων σας απαντήθηκε με τις αποκαλύψεις του κ. Γκρ. Κόπλεϊ…

Είχα επιπλέον και μια άλλη απάντηση από την κυρία Βιργινία Τσουδερού – αρμόδια τότε υφυπουργό Εξωτερικών για θέματα Κύπρου. Είχε ζητήσει να μείνουμε οι δυο μας μόνοι στο γραφείο της. Βρισκόμουν εκεί ως ειδικός απεσταλμένος του Κύπριου Προέδρου κ. Γλ. Κληρίδη για τη διερεύνηση αυτού του σκοτεινού θέματος. Είχα την εξουσιοδότηση του Προέδρου γι’ αυτή τη λεπτή και φυσικά άκρως απόρρητη αποστολή. Συνεπώς, οι πληροφορίες που θα μου έδιδε θα διαβιβάζονταν απευθείας στον Κύπριο ηγέτη, ο οποίος είχε δείξει τεράστιο ενδιαφέρον.

Ο κ. Γλ. Κληρίδης σάς προέτρεψε να εμπλακείτε στην υπόθεση με ένα σχεδόν συνωμοτικό τρόπο…

Πείστηκε ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και μου ζήτησε να ξεκινήσω ένα οδοιπορικό έρευνας γι’ αυτό το θέμα χωρίς να το γνωρίζει κανείς άλλος εκτός από τον ίδιο και τον υφυπουργό παρά τω Προέδρω κ. Παντελή Κούρο. Πράγματι για να μην αντιληφθεί κανείς στο Yπουργείο Εξωτερικών –κατόπιν εγκρίσεως του κ. Γλ. Κληρίδη– έλαβα άδεια άνευ αποδοχών από το ΥΠΕΞ και ξεκίνησα παράλληλη έρευνα μαζί με τη δική σας, κ. Κασιμάτη. Όπως θυμάστε, χρησιμοποιήσαμε πλοία, αυτοκίνητα και άλλα μεταφορικά μέσα, για να υπάρχει ασφάλεια στην υπόθεση που διερευνούσαμε. Μάλιστα, αλλάξαμε και αυτοκίνητα στη διαδρομή για ευνόητους λόγους.

Οι συναντήσεις αφορούσαν πρόσωπα υψηλού κύρους και εγνωσμένης αξίας στο αντικείμενό τους –χειριστές αυτής της πολύκροτης υπόθεσης– οι οποίοι ούτε βρίσκονταν στην ίδια περιοχή ούτε γνώριζε ο ένας τον άλλον. Ούτε φυσικά γνώριζαν εκ των προτέρων την άφιξή μας. Απλούστατα είχαν χειριστεί ένα άκρως απόρρητο ζήτημα, αγγίζοντας ο καθένας τις διαφορετικές πτυχές του. Μάλιστα, μας είπαν ορισμένα από αυτά που περιγράφετε στο βιβλίο σας, ότι δηλαδή βρίσκονταν 7 Ελλαδίτες ή Ελληνοκύπριοι στο Ντενιζλί κοντά στο σιδηροδρομικό κόμβο της πόλης της νοτιοδυτικής Τουρκίας και 6 στο Μπολού βορείως της Άγκυρας, όπου είναι εγκατεστημένη η περίφημη Ταξιαρχία Καταδρομών του τουρκικού στρατού. Οι αιχμάλωτοι βρίσκονταν σε στρατιωτικούς κλωβούς, σε στρατιωτικές φυλακές υψίστης ασφαλείας. Μάλιστα, είχαν τονίσει ότι βρίσκονται στη διάθεση της κυπριακής κυβέρνησης προκειμένου να καταθέσουν αρμοδίως και να αποκαλύψουν και άλλες συνταρακτικές λεπτομέρειες, για να μη συσκοτιστεί αυτή η υπόθεση.

Ποιοι άλλοι γνώριζαν αυτές τις εξελίξεις;

Είπαν, ακόμη, πως είχε ενημερωθεί προφορικά ο αρχηγός του ελληνικού ΓΕΣ για την ύπαρξη επιζώντων κι ότι απέφευγαν τα έγγραφα, γιατί η υπόθεση, αν αποκαλυπτόταν, θα δημιουργούσε εντάσεις στο Αιγαίο, και αλλού.

Τόνισαν τη συνεργασία με την Ισραηλινή Μοσάντ για τον απεγκλωβισμό τριών αιχμαλώτων από τις φυλακές της Τουρκίας με πλαστά διαβατήρια και τη μεταφορά τους σε νοσοκομείο, αλλά και την παραλαβή των αιχμαλώτων αγνοουμένων από ελληνικές δυνάμεις από τα μικρασιατικά παράλια.

Η υφυπουργός Εξωτερικών κυρία Βιργινία Τσουδερού με ενημέρωσε πως είχε ειδική πληροφόρηση από τον πανίσχυρο πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερμανικής Βουλής, ότι είχαν επισημάνει οι μυστικές υπηρεσίες της Γερμανίας Ελλαδίτη ή Ελληνοκύπριο κρατούμενο εν ζωή στις φυλακές της Άγκυρας. Οι Γερμανοί είχαν εξαιρετικά σημαντικά στοιχεία και πρόσβαση σε αυτά τα ακριβά μυστικά. Η ίδια μού είχε πει να το αναφέρω αυτό το συγκλονιστικό στοιχείο μόνον στον Πρόεδρο Κληρίδη και σε κανέναν άλλον υπουργό. Ο κ. Γλ. Κληρίδης έμεινε κατάπληκτος όταν το άκουσε. Πείστηκε απόλυτα πως υπάρχουν ζωντανοί.

Η υπόθεση, όμως, δεν προχώρησε παρά τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις…

Μετά χάθηκε πολύτιμος χρόνος, συνέπεσε και το γεγονός ότι ήταν ασθενής ο εκλιπών πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος ενημερώθηκε με απόρρητη συνοπτική έκθεση που στείλαμε μέσω του κ. Τηλέμαχου Χυτήρη.

Αυτό το θέμα με συντάραξε και μου κόστισε. Κι ο ίδιος ο κ. Γλ. Κληρίδης πείστηκε απόλυτα. Στην Κύπρο και στην Αθήνα κάποιοι προσπάθησαν να συσκοτίσουν την υπόθεση. Τώρα, που επιβεβαιώνεται πανηγυρικά με έναν αξιωματούχο όπως ο κ. Γκρ. Κόπλεϊ, ο οποίος δεν αμφισβητείται, τι έχουν να πουν…

Επιπλέον επιβεβαιώνεται η εφημερίδα σας και εσείς προσωπικά με το βιβλίο σας Δεκατρία Περιστέρια.

«Δωρεάν η όραση, δωρεάν η τυφλότητα», είπε κάποτε εύστοχα ο ποιητής Νίκος Καρούζος. Στους καιρούς της καταιγίδας ας αφουγκραστούμε τις κραυγές αυτών των ανθρώπων. Κι ας αφήσουμε στην άκρη την αιώνια σιωπή της σκοπιμότητας.

Όσοι πολέμησαν αυτό το βιβλίο ας ξεφυλλίσουν αργά αργά τις σελίδες με την πλημμυρίδα των αποκαλύψεων. Σπάνια μια τέτοια υπόθεση είχε τόσους διάσημους εχθρούς.

Όμως κι ο κατάλογος των φίλων είναι εξίσου μακρύς και ισχυρός. Σε αυτή την καταιγίδα των γεγονότων που επιβεβαιώνουν το συγγραφέα ας σταθούμε στο ξεχωριστό ένστικτο δύο ανθρώπων οι οποίοι τίμησαν με μια αδιατίμητη ευαισθησία το πνεύμα αυτού του βιβλίου. Aναφέρομαι στον Ηλία και στη Γιώτα Λιβάνη, που κατάφεραν να φτάσει αυτό το βιβλίο ως το Λευκό Οίκο, να ξεσηκώσει θύελλα, να προκαλέσει σάλο στο Ευρωκοινοβούλιο, να τιμηθεί με βραβεία, όχι για να δρέψει εύκολες δημοσιογραφικές δάφνες ο συγγραφέας, αλλά για να τονίσει ξανά και ξανά το πόσο συναρπαστικό γίνεται το ρεπορτάζ όταν βρίσκει κανείς κλειστές πόρτες και σιγά σιγά συνθέτει τον ιστό μιας συγκλονιστικής περιπέτειας· που μοιάζει με εκδοχή παραμυθιού, αλλά είναι πέρα για πέρα μια αληθινή πολιτική ιστορία αγγέλων που παλεύουν με δυνάμεις ανθρώπων.

Αλλά και στην εφημερίδα Tο Παρόν έγινε εκτενής αναφορά σε ορισμένα από τα στοιχεία-σοκ που αποκάλυψε ο Κόπλεϊ προς το συγγραφέα:

Συνταρακτικές νέες αποκαλύψεις περιλαμβάνονται στην επανέκδοση του βιβλίου του καλού δημοσιογράφου Πέτρου Κασιμάτη Αγνοούμενοι – Άκρως Απόρρητο, Δεκατρία Περιστέρια, το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες από τις εκδόσεις Λιβάνη. Ο δημοσιογράφος, που έχει τιμηθεί και με το βραβείο Μπότση για τις αποκαλύψεις του, περιλαμβάνει στο βιβλίο νέα ντοκουμέντα-φωτιά (απόρρητες εκθέσεις για επιζώντες αιχμαλώτους του «Αττίλα», πληροφορίες, καθώς και μια πολύκροτη συνέντευξη του Αμερικανού αναλυτή Γκρ. Κόπλεϊ). Σε αυτή τη συνέντευξη ο διεθνούς φήμης αναλυτής του Πενταγώνου μιλά για ορισμένους επιζώντες που κρατήθηκαν στην Τουρκία για διαπραγματεύσεις, επιβεβαιώνει τον Έλληνα ρεπόρτερ για τις φυλακές κράτησης των Ελλήνων αιχμαλώτων κι αποκαλύπτει ότι οι ελάχιστοι Έλληνες πολιτικοί που γνωρίζουν για το ζήτημα των αγνοουμένων δε μιλούν για να μην πυροδοτηθούν περιφερειακές εντάσεις!!!

Ο Αμερικανός έγκριτος αναλυτής, που είναι εγνωσμένης αξίας και κύρους και δε διαψεύδεται, απαντά σε όλες τις ερωτήσεις.

«Όλες οι αναφορές από τις πηγές μας υποδεικνύουν ότι στα 1976-1977 οι αγνοούμενοι Έλληνες και Ελληνοκύπριοι που συνελήφθησαν αιχμάλωτοι το 1974 χωρίστηκαν σε ομάδες και μεταφέρθηκαν απ’ τη μια άκρη της Τουρκίας στην άλλη με μεγάλη μυστικότητα» – λέει ο κ. Κόπλεϊ.

«Οι περισσότεροι μεταφέρθηκαν σε μια τοποθεσία κοντά στην πόλη Ερζερούμ, στην ανατολική Τουρκία, για πολλούς λόγους –στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν η πιθανότητα δραπέτευσης ή οι προσπάθειες διάσωσης–, αυτή η τοποθεσία ήταν όσο το δυνατόν πιο μακριά από την Ελλάδα.

»Από τους σχεδόν 1.500 αγνοουμένους Κυπρίους πιστεύουμε ότι στην Τουρκία κρατήθηκαν περίπου μόνο 200, το πολύ. Οι υπόλοιποι πιστεύεται ότι θανατώθηκαν τόσο στη βόρεια Κύπρο όσο και στην Τουρκία, πολλοί δε από αυτούς σκοτώθηκαν στο πεδίο της μάχης και δε βρέθηκαν. Δεν είναι γνωστός ο ακριβής αριθμός των αιχμαλώτων που μεταφέρθηκαν στην Τουρκία και είναι δύσκολο να βρεθεί. Μπορούμε απλώς να μιλούμε με πιθανότητες. Το πιθανότερο είναι ότι εκείνοι που μεταφέρθηκαν στην Τουρκία μυστικά επιλέχθηκαν για το ενδεχόμενο που θα χρειάζονταν σε διαπραγματεύσεις ή για να ανταλλαγούν με κάποιους Τούρκους αιχμαλώτους. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι εκείνη την περίοδο θα μπορούσε εύκολα να αρχίσει ένας νέος πόλεμος μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας. Αλλά με την πάροδο των ετών και καθώς δε συνέβη τίποτε, πολλοί αιχμάλωτοι πρέπει να πέθαναν λόγω των αντίξοων συνθηκών της ζωής στη φυλακή. Οι εναπομείναντες ζωντανοί χρησιμοποιήθηκαν από την Τουρκία προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων της ή δολοφονήθηκαν».

Oλόκληρη η συνέντευξη-φωτιά του Kόπλεϊ που ακολουθεί είναι ανατριχιαστική:

Στο βιβλίο μου Δεκατρία Περιστέρια. Οι τελευταίοι επιζώντες αγνοούμενοι της Κύπρου – Οι μυστικές αποστολές σωτηρίας τους παρέθεσα κάποια ντοκουμέντα για τους φυλακισμένους Ελληνοκύπριους και Έλληνες στη στρατιωτική φυλακή της Ταξιαρχίας Καταδρομών στο Μπολού της Τουρκίας.

Η 2η Ταξιαρχία Καταδρομών του τουρκικού στρατού βρίσκεται κοντά στο Μπολού. Εκεί βρίσκονται επίσης στρατιωτικές φυλακές υψίστης ασφαλείας μαζί με τη στρατιωτική βάση και συνήθως σ’ αυτές τις εγκαταστάσεις εγκλείονται υψηλόβαθμοι Κούρδοι κρατούμενοι. Έχουμε πληροφορίες ότι σ’ αυτή τη φυλακή κρατήθηκαν Ελληνοκύπριοι και Έλληνες.

Τα ντοκουμέντα αναφέρουν επίσης τη δολοφονία φυλακισμένων υπό κράτηση σε εγκαταστάσεις κοντά στο Ντενιζλί, της δυτικής Τουρκίας.

Στην περιοχή της πόλης Ντενιζλί της Τουρκίας, όπου είναι εγκατεστημένη η 11η Ταξιαρχία Πεζικού, υπάρχει ένας αριθμός στρατιωτικών φυλακών, αλλά δεν είναι υψίστης ασφαλείας. Ωστόσο, η τουρκική κυβέρνηση κρατά εκεί Κούρδους. Πράγματι, εκεί μεταφέρθηκαν Ελληνοκύπριοι και Έλληνες.

Στο βιβλίο μου μιλώ για τις προσπάθειες που έγιναν προκειμένου να απελευθερωθούν οι αιχμάλωτοι. Ένα συγκεκριμένο ντοκουμέντο (σελίδα 201) αναφέρεται στην αποστολή «Τσιακιρλί». Επίσης αναφέρω ότι οι Έλληνες είχαν ζητήσει βοήθεια από τους Ισραηλινούς, που έχουν πολύ μεγάλη εμπειρία στην απελευθέρωση κρατουμένων. Έγινε μια αποστολή, χωρίς αποτέλεσμα.

Είναι εις γνώσιν μου ότι η Ελλάδα ζήτησε βοήθεια για μια αποστολή διάσωσης από τους Ισραηλινούς, αλλά δε δόθηκε.

Σε ένα άλλο εμπιστευτικό ντοκουμέντο (σελίδα 197) αναφέρεται ότι στο Μπαλικεσίρ και στο Σιντιργκί ιδίως υπάρχει ένα αγρόκτημα 100 στρεμμάτων που χρησιμοποιούνταν συνήθως ως κέντρο εκπαίδευσης της ΜΙΤ και ότι κρατήθηκαν εκεί Έλληνες αιχμάλωτοι.

Η ΜΙΤ έχει τέσσερα κέντρα εκπαίδευσης σε όλη την Τουρκία, στα οποία συμπεριλαμβάνονται οι εγκαταστάσεις στο Μπαλικεσίρ και στο Σιντιργκί. Είναι πιο πιθανό οι υψηλόβαθμοι αξιωματικοί –αιχμάλωτοι του ελληνικού και κυπριακού στρατού– να μεταφέρθηκαν εκεί για ανάκριση. Αλλά είναι γνωστό ότι, κατά τη διάρκεια της εισβολής, συνελήφθησαν από τους Τούρκους Έλληνες και Κύπριοι αξιωματικοί των υπηρεσιών πληροφοριών και ότι υποβλήθηκαν σε ανάκριση από αξιωματικούς της ΜΙΤ. Κατά τη γνώμη μας όμως οι αγνοούμενοι Ελληνοκύπριοι και Έλληνες δε μεταφέρθηκαν σε αυτές τις εγκαταστάσεις εκπαίδευσης της ΜΙΤ.

Η πρώην υφυπουργός Εξωτερικών, αρμόδια για τις κυπριακές υποθέσεις, κ. Βιργινία Τσουδερού, μου αποκάλυψε ότι υπάρχει ένας μικρός αριθμός αιχμαλώτων που είτε δέχτηκαν να προσηλυτιστούν στο Ισλάμ είτε διατηρήθηκαν εν ζωή για διαφόρους λόγους. Η ίδια είχε προσπαθήσει πολύ για να επιτύχει την επιστροφή του νεαρότερου προσώπου που συνελήφθη κατά τη διάρκεια του πολέμου, ενός πεντάχρονου αγοριού με το όνομα Χριστάκης Λοΐζου. Γνωρίζουν οι Έλληνες πολιτικοί κάτι γι’ αυτή την περίπτωση;

Η κυρία Βιργινία Τσουδερού είναι μια εξαιρετική προσωπικότητα και πολύ καλή πολιτικός. Γνωρίζω πως, όταν ήταν υφυπουργός Εξωτερικών, συνεργάστηκε πολύ με την ελληνική μυστική υπηρεσία και το στρατό. Γνωρίζω ότι είχε την πρωτοβουλία τουλάχιστον για τρεις ή τέσσερις επιχειρήσεις στην Αλβανία, στην Τουρκία και στη FYROM. Η κυρία Τσουδερού διατηρούσε στενές σχέσεις με τη Βρετανίδα πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ. Όπως είχε πει η ίδια, οι πληροφορίες που είχε για τους αγνοουμένους τής δόθηκαν από πηγές στη Γερμανία. Το πιθανότερο είναι όμως να είχε πάρει πληροφορίες από τους Βρετανούς, αλλά, εάν αυτό ισχύει, δεν ήθελε να το πει. Βεβαίως, οι Βρετανοί ενδιαφέρονται πολύ για οτιδήποτε σχετίζεται με την Κύπρο.

Η κυρία Τσουδερού, σε συνεργασία με τους Κύπριους, είχε πληρώσει εκατομμύρια δολάρια σε ιδιωτικές βρετανικές εταιρείες ερευνών, προκειμένου να διεξαγάγουν έρευνα για τους αγνοουμένους στην Τουρκία. Αυτό το γεγονός στηρίζει την άποψή μας ότι οι πληροφορίες προέρχονταν από το Ηνωμένο Βασίλειο και όχι από τη Γερμανία.

Φαίνεται βέβαιο ότι κάποιοι, ελάχιστοι, Έλληνες πολιτικοί γνωρίζουν όλα όσα σχετίζονται με το ζήτημα των αγνοουμένων, αλλά δε μιλούν γι’ αυτό, δεδομένης της προφανούς ευαισθησίας του και του ότι θα μπορούσε να πυροδοτήσει περιφερειακές εντάσεις.

Άλλες πληροφορίες που αναφέρω είναι πως κάποιοι κρατούμενοι υποχρεώθηκαν να εργαστούν σε φυτείες ηρωίνης, σε ορυχεία ή να κάνουν καταναγκαστική εργασία.

Στην Τουρκία η καλλιέργεια του οπίου δε συνιστά εγκληματική πράξη, αλλά το ζήτημα των ναρκωτικών και της ηρωίνης στην Τουρκία είναι πολυσύνθετο. Ο τουρκικός στρατός και η μυστική υπηρεσία υποστηρίζουν [την παραγωγή ναρκωτικών] και με τα χρήματα που παίρνουν μπορούν να διεξάγουν τις σκοτεινές επιχειρήσεις τους. Πιστεύουμε ότι δε θα χρησιμοποιούσαν κανέναν εκτός των δικών τους συστημάτων για να εργαστεί σ’ αυτές τις περιοχές.

Είχα γράψει ότι κάποιοι αιχμάλωτοι είχαν χρησιμοποιηθεί ως πολεμιστές της πρώτης γραμμής, κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου στο Αφγανιστάν, το 1979, μαζί με τους Αφγανούς πολέμαρχους εναντίον των Ρώσων.

Αυτό κατά τη γνώμη μου δεν είναι δυνατό. Η Τουρκία δε θα άφηνε ποτέ αιχμάλωτο να φύγει από τη χώρα και βεβαίως δε θα επέτρεπε να μεταβούν αιχμάλωτοι στο Αφγανιστάν. Ακόμα κι αν, επί παραδείγματι, Τούρκοι αξιωματικοί συνεργάζονται διακριτικά με τα κινήματα της τζιχάντ στο λαθρεμπόριο ναρκωτικών –κυρίως χωρίς την επίσημη ιδιότητά τους, για να κερδίσουν χρήματα, ορισμένες φορές δε ημιεπίσημα για να αποκτήσουν προσβάσεις στα ισλαμιστικά κινήματα–, θα απέφευγαν να αυτοϋπονομευθούν τοποθετώντας ανθρώπους, και μάλιστα αιχμαλώτους, σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις όπως είναι αυτές του Αφγανιστάν.

Κύριε Κόπλεϊ, πιστεύετε ότι υπάρχει οποιαδήποτε πιθανότητα να ζουν σήμερα κάποιοι από τους αιχμαλώτους του «Αττίλα»; Εάν ζουν, ποιες, πιθανώς, είναι οι συνθήκες διαβίωσής τους;

Η Τουρκία δε θα είχε κανένα λόγο να κρατά ζωντανούς αιχμαλώτους από το 1974 και όντως θα ήταν πολιτικά επικίνδυνο γι’ αυτή να το κάνει. Οποιαδήποτε πληροφορία για κάποιον αιχμάλωτο που πιθανώς ζει θα της προκαλούσε τεράστια προβλήματα. Σύμφωνα με την ισλαμική πρακτική, που αντιμετωπίζεται σοβαρά τουλάχιστον από ορισμένους στρατιωτικούς (αν και σε μικρότερο βαθμό κατά τη δεκαετία του 1970), στο ένα τρίτο των αιχμαλώτων θα είχε προσφερθεί η ευκαιρία να προσηλυτιστούν στο Ισλάμ. Ως εκ τούτου, ενδεχομένως επιχείρησαν να προσηλυτίσουν κάποιους αιχμαλώτους στο Ισλάμ.

Μια άλλη πληροφορία λέει ότι ορισμένοι απ’ αυτούς αναγκάστηκαν από τους Τούρκους να κάνουν επιγαμίες, ότι άλλοι υιοθετήθηκαν και ότι όσοι αρνήθηκαν βασανίστηκαν άγρια. Επίσης λέει ότι οι Τούρκοι σκότωσαν όλους όσοι συμμετείχαν στον πόλεμο ανεξαρτησίας της ΕΟΚΑ.

Οι τουρκικές υπηρεσίες γνώριζαν, μέσω των Τουρκοκύπριων, την ταυτότητα εκείνων που συμμετείχαν στον πόλεμο ανεξαρτησίας της ΕΟΚΑ. Αυτοί δολοφονήθηκαν όλοι, μαζί τους δε και πολλοί τους οποίους οι Τούρκοι υποπτεύονταν, λανθασμένα ή σωστά, ότι είχαν σχέση με την ΕΟΚΑ. Και πάλι δεν έχω τεκμήρια αναγκαστικής επιγαμίας μεταξύ Ελλήνων ή Ελληνοκύπριων αιχμαλώτων με Τουρκάλες νύφες ή για τις όποιες υιοθεσίες Ελληνοκύπριων αιχμαλώτων παιδιών από τουρκικές οικογένειες. Αυτές οι ενέργειες συνεπάγονταν την προοπτική της μεταγενέστερης αποκάλυψης, κάτι που οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις θα θεωρούσαν απαράδεκτο.

Για πρώτη φορά ένας αξιωματούχος που γνωρίζει δίνει μία νέα διάσταση στην υπόθεση.

Ο στρατηγός Δημήτρης Νταλιάνης δεν είναι ένας τυχαίος αξιωματικός. Υπηρέτησε σε νευραλγικές μονάδες ως αξιωματικός του πεζικού: στον Έβρο, στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, στην Κύπρο, στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, στη Σχολή Ευελπίδων, στη Σχολή Πολέμου, στη Σχολή Εθνικής Άμυνας. Σήμερα σπάει την πολύχρονη σιωπή του κι ανοίγει τα χαρτιά του:

Στην ΕΥΠ, στην Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, όταν υπηρετούσα, έγιναν σημαντικά πράγματα. Βρήκαμε Κύπριους αγνοούμενους ζωντανούς. Ήταν η κορυφαία στιγμή της στρατιωτικής μου καριέρας. Έξι ζωντανούς στο Μπολού κι εφτά στο Ντενιζλί της Τουρκίας. Ζωντανούς! Τους είδαν! Τα στοιχεία αυτά τα μεταφέραμε στον αρχηγό της υπηρεσίας πληροφοριών και στη συνέχεια αυτός τα διαβίβασε στον πρωθυπουργό της χώρας!!! Ήταν πολύ μεγάλη η συγκίνηση. Οι πληροφορίες αυτές ήταν ανακοινώσιμες σε εξαιρετικά μικρό αριθμό χειριστών. Διασταυρώθηκαν, αναλύθηκαν, διαπιστώθηκε η υψηλή τους αξιοπιστία και μετά αρμοδίως ενημερώθηκε ο τότε πρωθυπουργός.

Τέλος, για όσους παραμένουν δύσπιστοι σχετικά με αυτή τη συγκλονιστική εθνική μας υπόθεση, ας πληροφορηθούν μία εξίσου απίστευτη –αλλά αποδεδειγμένα αληθινή– ανθρώπινη περιπέτεια όπως την κατέγραψαν –με αφορμή την πρώτη έκδοση του βιβλίου– τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων:

Ο Κορεάτης λοχίας Τσανγκ Μου-Χουάν, που είχε συλληφθεί αιχμάλωτος το 1953 από δυνάμεις της Βορείου Κορέας, δραπέτευσε φέτος ύστερα από 45 ολόκληρα χρόνια και κατέφυγε στην Κίνα. Όταν συνελήφθη αιχμάλωτος ήταν 27 ετών και τώρα είναι 72!!!

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΓΙΑ… ΤΟ «ΑΛΛΟ»

Οι μέρες περνούσαν, αλλά η γνώση των στοιχείων που, σκόρπια, σχημάτιζαν το πρώτο αινιγματικό παζλ δε με άφηνε να ησυχάσω. Οι Έλληνες και οι Κύπριοι αιχμάλωτοι κι η σκιά της απόγνωσής τους ήταν ένα θέμα κυρίαρχο στο μυαλό μου, σε κάθε σκέψη που παραμόνευε στις σκιές του νου μου και που η παραμικρή αναφορά στην Κύπρο το επανέφερε. Με βασάνιζε μια πιεστική σκέψη: ένιωθα την ανάγκη να ανακαλύψω αν κάποιοι έπαιζαν μαζί μου, με την Iστορία ή αν οι πληροφορίες, αχνές και ελάχιστες, είχαν ίχνη αλήθειας, αν ήταν ακριβείς, αν υπήρχαν κι άλλα στοιχεία επαρκή, αξιόπιστα. Έψαξα να μάθω ποιοι αξιωματικοί μπορεί να είχαν πάει στην Τουρκία, ποιοι μπορεί να είχαν λάβει μέρος σε ειδικές αποστολές. Ήταν επίπονο έργο, γιατί τέτοιες υποθέσεις δε γίνονται γνωστές, μένουν στο σκοτάδι, αθέατες και μοναχικές. Οι άνθρωποι που τις αναλαμβάνουν τις κρατούν επτασφράγιστα μυστικά. Τις έχουν σαν ένα σπάνιο, πολύτιμο υλικό στο θησαυροφυλάκιο ενός εξαιρετικού έργου. Ούτε ανακοινώνονται ούτε γνωρίζει κανείς συνολικά τις ακριβείς πτυχές τους. Κατάφερα όμως να βρω τα πρώτα εντυπωσιακά στοιχεία και να έρθω σε επαφή με τους ανθρώπους που τα χειρίστηκαν.

Ξεκίνησα από μια πηγή πληροφοριών μου στο πρωθυπουργικό γραφείο: έναν άνθρωπο που από τα χέρια του πέρασαν πολλά απόρρητα έγγραφα γι’ αυτή την υπόθεση. Κι εκεί διασταυρώνεται η πληροφορία! Α, ρε Σπιτά, έλεγες την αλήθεια…

Εγώ από την αρχή της κουβέντας μου ζητούσα μόνο ένα ξερό «ναι» ή ένα ξερό «όχι». Ο άνθρωπός μου επιβεβαιώνει την πληροφορία και μου λέει:

«Έτσι είναι, αλλά μην προχωρήσεις…»

Τον άκουγα με προσήλωση, σαν πιτσιρικάς που μένει με ανοιχτό το στόμα απέναντι στο θαύμα που αντικρίζει.

«Τα στοιχεία είναι βάσιμα… Έχουν γίνει συγκεκριμένες αποστολές για τη διάσωση και τον απεγκλωβισμό ενός αριθμού αγνοουμένων αιχμαλώτων…»

Θυμόταν έγγραφα που πέρασαν απ’ τα χέρια του που ανέφεραν και ονόματα, αλλά…

«Δεν τα θυμάμαι όλα… Το μόνο που μου έρχεται τώρα στο μυαλό είναι ότι μιλούσαν για έναν αριθμό έξι ατόμων σε κάποια περιοχή και εφτά ατόμων σε κάποια άλλη περιοχή…»

«Και τα ονόματα; Τα μικρά ονόματα; Κάτι που να σου θυμίζει…»

«Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλες λεπτομέρειες. Να ξέρεις, πάντως, ότι υπάρχουν. Κι είναι ζωντανοί…»

Επομένως, τώρα ήξερα ότι υπήρχαν και συγκεκριμένα ονόματα. Και ήταν λογικό. Γιατί, όταν αναλαμβάνεις μια τέτοια αποστολή και συγκεντρώνεις ορισμένα στοιχεία για να τη διεκπεραιώσεις, δε δικαιολογείται να μην έχεις ονόματα, έστω τα μικρά. Η πηγή αυτή μου είπε, λοιπόν, ότι υπήρχαν αυτά τα ονόματα στα έγγραφα που πέρασαν από τα χέρια της, και μάλιστα ότι έστειλαν στην Κύπρο ορισμένα απ’ αυτά τα ονόματα και είχε ενημερωθεί η κυπριακή πλευρά σε ανώτατο επίπεδο… Σοκ!… Μιλούσε για την περίοδο 1991-1992.

«Τότε, ο Πρόεδρος της Kυπριακής Δημοκρατίας, ο κύριος Βασιλείου, ήταν ενήμερος;»

«Φυσικά. Είχαν λάβει γνώση σε υψηλότατο επίπεδο… Δεν έκαναν χρήση όμως…»

«Μα γιατί;»

Γιατί μπορεί να κρίθηκε ότι δεν είναι σκόπιμο; Σε μεταγενέστερη συνάντησή μας –γιατί ακολούθησαν πολλές συναντήσεις μας από τότε– του είπα πως συγκεκριμένος φάκελος για το θέμα δεν υπάρχει στην Κύπρο, δεν υπάρχουν στοιχεία.

«Προφανώς κάποιοι τα πήραν μαζί τους…» απάντησε για να με αφήσει κατάπληκτο. Μου είπε, μάλιστα, ότι έστειλαν στην κυπριακή Υπηρεσία Πληροφοριών «όχι τα ακριβή ονόματα, αλλά κάποια άλλα μικρά», ψάχνοντας λεπτομέρειες χωρίς να τους υποψιαστεί κανείς. Κι αυτό για να μη διαταράξουν τα πράγματα, για να μη δημιουργηθεί σάλος και διαρρεύσει ότι έχουν βρεθεί κάποιοι και έτσι δώσουμε φρούδες ελπίδες και μετά γίνει κάτι και δεν μπορούμε να τους φέρουμε πίσω…

Πράγματι, ένα τέτοιο συγκλονιστικό θέμα θα προκαλούσε τριγμούς στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και ήταν φυσικό να περιβάλλεται από ομίχλη, να ’ναι πασπαλισμένο με το νόμο της σιωπής. Και δεν ήταν λίγοι αυτοί που προσπάθησαν σε αυτή τη φάση να με αποτρέψουν από μια βαθύτερη, ενδελεχή έρευνα. Όπως ο πρώην αρχηγός της ΕΥΠ, ο πτέραρχος Παναγιώτης Μπαλές, ένας λαμπρός αξιωματικός της αεροπορίας, που κατέβαλλε φιλότιμες προσπάθειες για να με αποτρέψει να ασχοληθώ με το θέμα «γιατί επρόκειτο για ψευδή στοιχεία… που δεν έχουν βάση… μα ποιος τα λέει αυτά…» κ.λπ., κ.λπ. Η σπουδή του πτεράρχου με έβαλε σε υποψίες.

«Μην ψάχνεις… δεν υπάρχει τίποτα… θα εκτεθείς…»

Μια άλλη πηγή πληροφοριών μου, ένας αξιωματικός υψηλού κύρους με ειδική γνώση στα ελληνοτουρκικά, που χειρίστηκε τη μεγάλη υπόθεση, μου είπε:

«Θα προσπαθήσουν να σε διαψεύσουν. Να το θυμάσαι. Θα νιώθεις ισχυρός μόνο όταν θα ’χεις στα χέρια σου συγκεκριμένα στοιχεία. Ονόματα, αριθμό, στρατόπεδα, κλωβούς αιχμαλώτων, ονόματα Τούρκων διοικητών, αξιωματικούς δικούς μας, Έλληνες μέχρι το κόκαλο, με ψυχή, που έφτασαν κοντά, που μίλησαν με αγνοουμένους!»

Κάθε φορά που τον συναντούσα, μου έδινε και νέα στοιχεία. Δεν πουλούσε εκδούλευση. Δεν ήθελε ανταλλάγματα. Μετά τις πρώτες μας επαφές μού είπε:

«Ψάξε να βρεις τον Καπραβέλο…»

Ο αντιστράτηγος Ευστάθιος Καπραβέλος ήταν ο αρχηγός του ΓΕΣ το 1993. Σήμερα είναι επίτιμος αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Αξιωματικός επίλεκτος, με υποθήκες ήθους.

«Η ενημέρωση για το θέμα είχε γίνει σε έναν πολύ στενό κύκλο αξιωματούχων. Απ’ ό,τι θυμάμαι, το 1991, όταν ήμουν αρχηγός στρατιάς, μου είχαν κάνει μεταξύ άλλων προφορική ενημέρωση και μου είπαν ότι βρήκαν κάποιους αγνοουμένους ζωντανούς…»

Σοκ!!! Η ζωή εξυφαίνει σχέδια που η φαντασία δε δύναται να συλλάβει…

Αντιφατικές πληροφορίες, αλλά από χείλη ανθρώπων που ξέρουν. Αποφάσισα να βουτήξω στα πιο «βαθιά νερά». Έπρεπε να δω τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον πρωθυπουργό της χώρας εκείνη την περίοδο που εντοπίστηκαν οι αιχμάλωτοι αγνοούμενοι. Έναν πολιτικό που θα τον ενδιέφερε να δρέψει τις δάφνες για μια τέτοια πρωτοβουλία σωτηρίας, αφού επί των ημερών της πρωθυπουργίας του είχαν οργανωθεί ακόμα και αποστολές απεγκλωβισμού…

Ήταν ένα ζεστό ανοιξιάτικο πρωινό, όταν κατευθυνόμουν προς την οδό Αραβαντινού, στο πολιτικό του γραφείο, φορτωμένος σκέψεις, υπολογισμούς, πιθανολογώντας τις απαντήσεις που θα άκουγα… Θυμήθηκα όσα μου είχαν πει οι άλλοι:

«Θα προσπαθήσουν να σε διαψεύσουν. Θα γυρίσουν το θέμα αλλού. Αν είσαι συγκεκριμένος και με ειδικές πληροφορίες, θα σταθεί δύσκολο να βρουν απάντηση… Δε μιλούν, γιατί ξέρουν πως έτσι θα διαταραχθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις…»

Ε, ας διαταραχθούν!

Για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, έναν πολιτικό που έχει περάσει διά πυρός και σιδήρου, δεν ήταν και πολύ δύσκολο, με εκείνο το γνωστό, ψύχραιμο ύφος του, το συγκρατημένο και κυρίαρχο, να μου πει σε ένα διάδρομο της Αραβαντινού –ενώπιον ενός εξ απορρήτων συνεργάτη του– ό,τι χρειαζόμουν για να επιβεβαιώσω τη μεγάλη αποκάλυψη:

«Είναι ολισθηρό το θέμα, μην το ψάχνεις. Eίναι καλύτερα να ασχοληθείς με τους εγκλωβισμένους της Καρπασίας…»

«Μα εδώ», του λέω, «κύριε πρόεδρε, το θέμα το οποίο ερευνώ είναι συγκεκριμένο, δεν είναι οι εγκλωβισμένοι της Καρπασίας, που ζουν τη δική τους περιπέτεια. Εδώ μιλάμε για ζωντανούς Ελληνοκύπριους αγνοουμένους, που βρίσκονται στην Τουρκία…»

«Το θέμα είναι ολισθηρό…» Αυτή ήταν η απάντηση του πρώην πρωθυπουργού. Ξερά και κοφτά. Με τελεία και παύλα.

Την ίδια μέρα σκέφτηκα πως θα ’ταν χρήσιμο να συναντήσω για δεύτερη φορά τον πρώην αρχηγό της ΕΥΠ, τον πτέραρχο Μπαλέ. Ένας άλλος αξιωματικός θα οργάνωνε το ραντεβού.

«Θέλει να σας συναντήσει ο Πέτρος Κασιμάτης, ο δημοσιογράφος», του είπε.

«Για ποιο θέμα;» ήρθε η ερώτηση του «γερακιού» των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών.

«Νομίζω για τους εγκλωβισμένους της Καρπασίας…»

«Για τους εγκλωβισμένους της Καρπασίας ή για το “άλλο”;» αντιγυρίζει ο Μπαλές.

«Για το “άλλο”…» ήταν η σχεδόν ψιθυριστή απάντηση του φίλου.

Κι από τότε είχα πλάι μου αυτό το «άλλο», το αλλόφρον, να με καταδιώκει. Η σκιά μου. Το «άλλο». Όπως ο Μπόρχες κυνηγούσε μες στην απόγνωσή του τον άλλο Μπόρχες, έτσι και για μένα ήταν μοιραίο να κυνηγώ όχι φαντάσματα, αλλά ζωντανούς ανθρώπους. Έπρεπε να κυνηγώ το «άλλο». Σαν ένας πεπλοφόρος προφήτης που θα ’ψαχνε στις σκιές της Τουρκίας τα τριμμένα κουρέλια μιας ελληνικής ψυχής, που δεν το ’βαζε κάτω στη νοητή Πύλη του Ρωμανού…

Το «άλλο» είχε γίνει λοιπόν η σκιά μου. Κραύγαζα, ωρυόμουν, ταξίδευα, μαχόμουν, χαλούσα τον κόσμο, έπιανα απ’ το γιακά τους πολιτικούς για να ανοίξουν το στόμα τους, κατακεραύνωνα τη θαλπωρή της σαμπάνιας, σχεδίαζα τις αποκαλύψεις του ρεπορτάζ με ταχύτητα αστραπής, έτρεχα, αλλά το «άλλο», σκιά πάνω στο σώμα μου, έμενε ακίνητο και γύρω η ερημιά…

«Αυτά είναι παραμύθια, μην τα πιστεύεις, δεν υπάρχει τέτοιο θέμα…» μου είπε ο ψηλός και σκοτεινός πρώην αρχηγός της Yπηρεσίας Πληροφοριών. Αλλά η προσπάθειά του να πειστώ με υποψίασε αρκετά. Ήταν μια επιβεβαίωση για μένα ότι προσπαθούσε να με πείσει για το αντίθετο… Αγνοούσε φυσικά πως εγώ γνώριζα συγκλονιστικές λεπτομέρειες για την ενημέρωση που έκανε στο Πρωθυπουργικό Γραφείο, αγνοούσε ότι είχα έγγραφα στα χέρια μου, αγνοούσε, ακόμα, πως γνώριζα το παρασκήνιο των επεμβάσεων της Yπηρεσίας Πληροφοριών προς διάφορες κατευθύνσεις για να κρατήσει μυστική την ακριβή αλήθεια…

Αυτοί που μου εμπιστεύτηκαν την πιο απόρρητη πληροφόρηση, την πιο πολύτιμη, αγιότερη και συνάμα πιο συναρπαστική, επέμεναν, με εκείνο τον ιερό τρόπο που ’χουν οι μάρτυρες της ρωμιοσύνης, να υπερασπίζονται τα άγια των αγίων τους. Ορισμένοι από αυτούς είναι εν αποστρατεία σήμερα, άλλοι έχουν αναλάβει διαφορετικά αξιώματα. Κάποιοι μπορεί να ασχολούνται με το λαβύρινθο της πολιτικής ή άλλοι να έχουν δραστηριότητα τέτοια που μπορεί να τους προσφέρει ασπίδα προστασίας και να μην είναι ευάλωτοι στους θυμούς της εξουσίας. Φρόντιζαν να με ενημερώνουν για ό,τι συμβαίνει στο όνομα μιας γενναίας αφοσίωσης, μιας συγκλονιστικής εμπιστοσύνης. Και μάθαινα για τις πιέσεις που δέχονταν:

«Μου τηλεφώνησε ο υπαρχηγός, πήρε κι άλλους για να φτάσει σ’ εμένα. Του απάντησα: “Γιατί; Δεν είναι αλήθεια; Είναι έντιμο να κρύβετε στο σκοτάδι τα πάντα;”»

Ήταν αναμενόμενο που οι άνθρωποι των μυστικών μας υπηρεσιών είχαν κινήσει γη και ουρανό για να ανακαλύψουν ποιοι μίλησαν.

«Δεν πρέπει να μιλάτε, υπάρχουν εθνικά συμφέροντα…»

Και οι άλλοι, οι δικοί μου, οι δικοί σας:

«Είναι όλα αληθινά. Μέχρι κεραίας. Και το ξέρετε ότι όλα είναι πραγματικά γεγονότα…»

Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ

Είχα πλέον στα χέρια μου έναν ογκώδη φάκελο με αδιάψευστα στοιχεία. Όμως πριν τα δημοσιεύσω, θεώρησα πρωταρχικό καθήκον να ενημερώσω την πολιτική ηγεσία της Κύπρου. O λόγος ήταν η συναίσθηση υψηλής ευθύνης που είχα για το εξαιρετικά σημαντικό αυτό ζήτημα, για το οποίο θα ρισκάριζα βέβαια τον κίνδυνο της διαρροής. Τον κίνδυνο ενός μικρού εγκεφαλικού να δεις τις αποκαλύψεις σου την επόμενη μέρα δημοσιευμένες αλλού, πριν καν προλάβεις να πεις «κιχ». Η πληροφορία, όπως ανέφερα, είναι όπως μια βόμβα: αν δεν την πετάξεις απ’ τα χέρια σου, κινδυνεύεις να εκραγεί… Δεν μπορούσε όμως να γίνει κι αλλιώς.

Επόμενο βήμα ήταν να συναντήσω τον Πρόεδρο Γλαύκο Κληρίδη. Ήρθα, λοιπόν, σε επαφή με τον Δώρο Πιερίδη, διπλωμάτη και εξ απορρήτων του Κύπριου ηγέτη. Του διεμήνυσα ότι έχω πληροφορίες, έγγραφα, ειδικές λεπτομέρειες, αφηγήσεις, μαγνητοφωνημένες συνομιλίες με τους πρωταγωνιστές αυτού του ανθρωποφάγου θρίλερ… Δεν ήθελα να διεκδικήσω εύκολες δημοσιογραφικές δάφνες, αλλά να εξαντλήσω κάθε περιθώριο χρόνου για τυχόν πρωτοβουλίες από μέρους της πολιτικής ηγεσίας Ελλάδας και Κύπρου.

Αμέσως επόμενο βήμα, η Κύπρος. Ο κ. Κληρίδης με άκουσε έκπληκτος. Τον ενημέρωσα για τις πληροφορίες που είχα, του είπα ότι συνάντησα Έλληνες αξιωματικούς οι οποίοι επιβεβαιώνουν τις πληροφορίες μου. Του μίλησα για ονόματα, για ημερομηνίες, για αποστολές, για σκοπιμότητες συσκότισης. Για να διαπιστώσει και να διερευνήσει και ο ίδιος από την πλευρά του τα στοιχεία, ο Κληρίδης στέλνει τον Δώρο Πιερίδη στην Αθήνα να κάνει παράλληλη έρευνα μαζί μου, για να βρει την ακριβή σκιά της αλήθειας. Πράγματι, πηγαίνουμε μαζί σε Έλληνες αξιωματικούς, τους αποκαλύπτει την ιδιότητά του και εκείνοι με τη σειρά τους, αργά, διστακτικά στην αρχή, αλλά στη συνέχεια πρόθυμα, ανοίγουν το στόμα τους για πρώτη φορά, ζητώντας όμως να μη διαρρεύσει τίποτα, ζητώντας να μεταφερθούν μόνο στον Πρόεδρο Κληρίδη όλες αυτές οι λεπτομέρειες.

«Χρησιμοποιήστε τα ονόματά μας, τους βαθμούς μας στο στράτευμα. Και να ξέρει ο κύριος Πρόεδρος ότι είμαστε στη διάθεση της Κυπριακής Δημοκρατίας, αν χρειαστεί, αν μας ζητηθεί να καταθέσουμε τις λεπτομέρειες», μας είπαν, εξηγώντας μας βέβαια ότι όλα αυτά είναι απόρρητα κι ότι ως εν ενεργεία αξιωματούχοι το νομικό καθεστώς δεν τους επιτρέπει ακροβασίες, αλλά θα μπορούσαν ίσως να καταθέσουν σε μια εξεταστική επιτροπή έχοντας την εξουσιοδότηση να μιλήσουν ελεύθερα κεκλεισμένων των θυρών!!!

Θυμάμαι ότι ο πρέσβης Πιερίδης είχε ανατριχιάσει με όλα αυτά, δεν πίστευε στ’ αφτιά του. Tου ανέφεραν πολλά γεγονότα, πολλές λεπτομέρειες και ερμηνείες, που έκαναν να αναβλύζει από μέσα μας η δροσιά της πατρίδας· και τα μαντάτα αυτά δεν ήταν σκόρπια λόγια που τα ανήγγελλε με στόμφο ο περιπτεράς της γειτονιάς μας, μα οι άνθρωποι που ήταν η δουλειά τους αυτή και δεν τα ’λεγαν για να αρπάξουν χρήματα ούτε για να γίνουν εφήμερα πρωτοσέλιδα, ήρωες ή λαθρέμποροι αγνοουμένων… Ίσα ίσα, ζητούσαν οι άνθρωποι να μη γράψω τίποτα γι’ αυτούς, παρά μόνο για ό,τι είδαν αθέατοι και μοναχικοί, για ό,τι άγγιξαν και γι’ αυτούς με τους οποίους συνομίλησαν, ώστε να ενδιαφερθεί για το «άλλο» η Iστορία, κι ο αφηγητής της να μην προσπεράσει έτσι, χωρίς ψυχή, την αγωνία δεκατριών «περιστεριών» για το «τιμιώτερον» και «αγιώτερον» που είναι η πατρίς…

Ο Πρόεδρος Κληρίδης είχε επαφή με την κυρία Τσουδερού, η οποία επίσης πρέπει να τον ενημέρωσε για όλα αυτά ή σχεδόν για όλα. Ωστόσο, στις επαφές που είχα μαζί του μου είπε ότι, ενώ υπάρχουν πολλές πληροφορίες για το θέμα, δεν μπορεί από την πλευρά του να κάνει τίποτα, γιατί δεν έχει και πολλή εμπιστοσύνη· πολλοί ζητούν χρήματα για να δώσουν αυτές τις πληροφορίες. Εγώ του αντέτεινα ότι εδώ δεν υπάρχει τέτοιο θέμα, οι αξιωματικοί αυτοί δεν είναι άνθρωποι που ζητούν χρήματα, απλώς εγώ, κάνοντας αυτή την έρευνα, πλησίασα ορισμένες πηγές μου από το στρατιωτικό ρεπορτάζ που δουλεύουν σε μυστικές υπηρεσίες και μου έδωσαν αυτές τις πληροφορίες. Τους πλησίασα σιγά σιγά, πολύ προσεκτικά, και τους εξήγησα ότι δεν πρόκειται να διαρρεύσουν ονόματα – απλώς ήθελα να με ενημερώσουν αν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Στην αρχή τούς ξάφνιασα, τους αιφνιδίασα, δεν ήξεραν για ποιο θέμα πρόκειται να τους συναντήσω και να τους ρωτήσω, και τελικά μου είπαν ένα σωρό λεπτομέρειες που διασταυρώθηκαν παράλληλα από πολλούς άλλους. Και δεν ήταν μόνο αυτοί οι αξιωματικοί, ήταν κι άλλοι αξιωματούχοι, ανώτατοι υπάλληλοι, στελέχη του Πρωθυπουργικού Γραφείου του Μητσοτάκη, οι οποίοι, πράγματι, μου επιβεβαίωσαν ότι ήταν ακριβή τα στοιχεία. Ο ίδιος ο Μητσοτάκης φαίνεται ότι ήθελε πραγματικά να διερευνήσει την υπόθεση, αλλά μπλοκαρίστηκε τότε με τα σκάνδαλα που είχαν ξεσπάσει και με τις ενδοκομματικές μάχες που δεν είχαν τέλος, ώσπου η φλόγα του αδυσώπητου εσωκομματικού πολέμου, το θρίλερ του Λάλα και μια ταραγμένη κίνηση στη σκακιέρα του βοσνιακού εμφυλίου έκαψαν σαν καιόμενη βάτο την κυβέρνησή του…

Κάποια στιγμή συνάντησα και τον πρώην Πρόεδρο της Κύπρου, Γιώργο Βασιλείου, γιατί οι επιχειρήσεις για τον απεγκλωβισμό σχεδιάστηκαν επί προεδρίας του και, επιπλέον, είχα πληροφορίες ότι ο ίδιος είχε ενημερωθεί για όλα αυτά. Σε μια απρογραμμάτιστη, ξαφνική συνάντηση στο αεροδρόμιο –ευεργετικά για τη δημοσιογραφική έρευνα τα απρόοπτα τετ-α-τετ– με κοίταξε σαν να του μιλούσα κινέζικα. Δεν ήθελε να πει τίποτα. Ίσως θεώρησε πως ήταν νωρίς για να μιλήσει.

Ο κ. Κληρίδης, από την πλευρά του, φάνηκε να μην έχει ιδέα, έδειξε όμως ξαφνιασμένος και μου είπε ότι είχε διάθεση να φωτιστεί αυτή η υπόθεση, γι’ αυτό έστειλε τον πρέσβη Πιερίδη. Εκπληκτικής αποτελεσματικότητας, αυτός ο έμπειρος διπλωμάτης συνέταξε αναφορά ειδικού χειρισμού με απόρρητα έγγραφα, όπου του ανέφερε με λεπτομέρειες ποιους είδε, με ποιους μίλησε, ποιους συνάντησε.

«Ο Πρόεδρος Κληρίδης είναι πεπεισμένος ότι υπάρχουν ζωντανοί αγνοούμενοι ύστερα απ’ όλα αυτά. Ξέρω ότι ο Πρόεδρος είναι πεπεισμένος. Μόνο που ζητά αποδείξεις γι’ αυτό και επιδιώκει συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση…» μου είπε ο Δώρος Πιερίδης.

Ζήτησε, λοιπόν, ο κ. Κληρίδης να ενημερωθεί από την ελληνική κυβέρνηση για το θέμα αυτό και ενημέρωσε τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου με ειδική επιστολή που του έστειλε. Ο Παπανδρέου, έχοντας και τα γνωστά προβλήματα υγείας, καθυστέρησε τέσσερις μήνες να του απαντήσει, αλλά έστειλε μετά τον Τηλέμαχο Χυτήρη στην Κύπρο για να έρθει σε επαφή με τον κ. Κληρίδη. Παράλληλα, έδωσε εντολή στον τότε αρχηγό της ΕΥΠ, Λεωνίδα Βασιλικόπουλο, ο οποίος ενημέρωσε προφορικά τον Πρόεδρο Κληρίδη:

«Εμείς δεν ξέρουμε τι έγινε επί θητείας της κυρίας Τσουδερού. Εμείς ξέρουμε ότι ψάχνουμε το θέμα, υπάρχει μια σειρά εντυπωσιακών ενδείξεων, αλλά δεν υπάρχουν αποδείξεις ούτε κάτι συγκεκριμένο». Αυτά διοχετεύτηκαν επισήμως στον κυπριακό Τύπο. Ανεπισήμως όμως;

Ο κ. Κληρίδης, όταν ήρθε στην Αθήνα, ζήτησε συνάντηση με όσους μπορεί να γνώριζαν, συνοδευόμενος και από το στρατηγό Ιωάννου, αρχηγό των μυστικών υπηρεσιών της Κύπρου. Η συνάντηση έγινε στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία και πήραν μέρος σ’ αυτή, εκτός από τον Πρόεδρο Κληρίδη, ο υφυπουργός Προεδρίας στην Κύπρο, Παντελής Κούρος, ίσως ο πιο έμπιστος άνθρωπος στον κόσμο για τον Κύπριο ηγέτη, ο Αναξαγόρας Σπιτάς, ο πρώην αρχηγός της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Παναγιώτης Μπαλές και ο τότε αρχηγός της Λεωνίδας Βασιλικόπουλος. Όταν ρωτήθηκαν ο Σπιτάς και ο Μπαλές για το θέμα, είπαν ότι: «Εμείς είχαμε τέτοιες πληροφορίες από συγγενείς αγνοουμένων που ζουν στην Αθήνα». Δηλαδή έκαναν ότι δε γνώριζαν τίποτα. Κι έδωσαν μια αστεία και τετριμμένη δικαιολογία… Αυτό ενόχλησε τους Κύπριους αξιωματούχους, οι οποίοι έλεγαν:

«Μα είναι δυνατό να μας δίνουν τέτοιες εξηγήσεις;»

Τότε μάλιστα, μετά το σάλο των αποκαλύψεων του Ελεύθερου Τύπου που έκαναν το γύρο του κόσμου, ο πρόεδρος της Διερευνητικής Επιτροπής της Κυπριακής Βουλής για τους αγνοουμένους, ο Αριστοφάνης Γεωργίου, σε ένα από τα ταξίδια του στην Αθήνα, πήγε στο κτίριο της Κατεχάκη και ζήτησε ενημέρωση από την ΕΥΠ για το θέμα των αγνοουμένων. Ο ίδιος δήλωσε μετά, στην Κύπρο, ότι δεν έμεινε ικανοποιημένος από τον τρόπο που τον ενημέρωσαν.

«Σαν να μου έκρυβαν ένα μεγάλο μυστικό, οι εξηγήσεις που μου έδωσαν είχαν κενά», εξομολογήθηκε στο στενό του περιβάλλον. Είπε, μάλιστα, ότι δεν υπήρχε τίποτα το διαφωτιστικό. O Γεωργίου, βουλευτής του ΑΚΕΛ, πολέμησε τους Τούρκους, βρέθηκε κι ο ίδιος αιχμάλωτος, αγνοούμενος, απ’ τις στρατιές του «Αττίλα» και είδε συντρόφους του να μη γυρίζουν πίσω στην Kύπρο από την Τουρκία…

Όταν κράτησε σημειώσεις για το θρίλερ των δεκατριών «περιστεριών», του εξήγησα όλες τις απόρρητες λεπτομέρειες, διευκρινίζοντας ότι και στο Μπι Μπι Σι, όταν μίλησα για τη μεγάλη υπόθεση, ήμουν σαφής για την ιερή δημοσιογραφικά υποχρέωση που έχω να καταθέσω ό,τι γνωρίζω στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής κεκλεισμένων των θυρών.

(Συνεχίζεται…)

 

SHARE
MORE MAGAZINE