kourdistoportocali.comIpeopleHealthΗ ιδέα του θανάτου όταν γίνεται σωματική έννοια

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Η ιδέα του θανάτου όταν γίνεται σωματική έννοια

Τον έρωτα και τον θάνατο δεν τον επιλέγεις, σε επιλέγει

Γράφει ο  Δρ. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, χειρουργός ουρολόγος – ανδρολόγος, πρόεδρος Andrology International, Διευθυντής Τμήματος Σεξουαλικής Υγείας στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών


Σκέφτηκα πολλές φορές τον θάνατο, αφού τον είδα δίπλα μου σε πρόσωπα υπαρκτά να αποκτά νόημα… Να γίνεται μια αλήθεια, μια πραγματικότητα. Ποιος, άραγε, δεν έζησε στιγμές απώλειας αγαπημένων, αλλά και μισητών προσώπων σε αυτή τη ζωή…

Μου άρεσε η φράση πως, τον έρωτα και τον θάνατο δεν τον επιλέγεις, σε επιλέγει. Είναι τόσο ποιητική και αφηρημένη, που κάνει και τα δυο ουσιαστικά ανάλαφρα και σχεδόν γοητευτικά απόμακρα…

Αφού εσύ δεν επιλέγεις, μπορεί η τύχη να βοηθήσει να μην επιλεγείς, άρα να τη γλυτώσεις…

Σκέφτηκα πολλές φορές γιατί οι άνθρωποι διασκεδάζουν με τον θάνατο των άλλων, ακόμη και των αγαπημένων τους. Έχω δε πολλές φορές αυτή τη χαρά, που κρύβεται επιμελώς κάτω από τη μάσκα μιας λύπης ανείπωτης και μιας συντριβής, που μοιάζει να μην είναι ανθρώπινη.

Κανέναν γονιό δεν είδα να πεθαίνει από τον πόνο και κανένα παιδί να διαλύεται από την κατάθλιψη της απώλειας.

Ο  θάνατος των άλλων, υποψιάζομαι, δίνει ένα μέτρο χαράς για το μέγιστο δώρο ζωής, που έχουν αυτοί που μένουν πίσω, από αυτούς που  φεύγουν. Κι ας είναι αυτοί που φεύγουν αγαπημένοι και αναντικατάστατοι…

Όχι με την έννοια «ουδείς αναντικατάστατος», αλλά τουλάχιστον με την αίσθηση πως αυτούς που γνωρίζεις πιο καλά, τους οικείους δηλαδή, θέλεις να τους έχεις κοντά σου, για να ξορκίζουν φόβους του άγνωστου και ανασφάλειες του μέλλοντος.

Τώρα που ξέρω, πλέον, πως αυτός ο καρκίνος αντιμετωπίζεται, έχω αρχίσει να τον λυπάμαι…

Ο καρκίνος, μόνος και ανυπεράσπιστος, να του επιτίθενται οι γιατροί με χιλιάδες μέσα και φάρμακα και να τον εξοντώνουν πριν, καν, αρχίσει να εκδικείται το σώμα που κατοικεί…

Αλλά και την ιδέα της αθανασίας, που οι άνθρωποι την έχουν εξυμνήσει, ακόμη και αν, συχνά, τη σιχαίνονται, αφού η ζωή πολλές φορές τους ταπεινώνει, αφήνοντάς τους ως μόνη διέξοδο και λύτρωση την αυτοκτονία

Ναι. Ο καρκίνος έχει όνομα και επώνυμο, έχει ιδιότητα και στρατηγική, που η επιστήμη την γνωρίζει. Είναι ένας εχθρός τίμιος, ανιδιοτελής, εκτίθεται και ως έννοια αλλά και ως ιδέα του θανάτου…

Δεν φυγοδικεί. Είναι εκεί και περιμένει να πεθάνει ηρωικά ή να σε σκοτώσει. Ο καρκίνος δεν λιποτακτεί, ειδικά σήμερα, που η επιστήμη τον κυνηγά με όλα τα σύγχρονα μέσα, μοιάζει με έναν φυγά, που κάποια στιγμή θα συλληφθεί και θα εκτελεστεί.

Το μόνο του «όπλο», τελικά, είναι οι φόβοι των ανθρώπων, που τους κάνει, έστω, ελπίζω ότι τους κάνει, να νοιώθουν έναν σεβασμό για τη ζωή εν γένει και όχι μόνο για τη δική τους…

Τελικά τον άνθρωπο μπορείς να τον εξοντώσεις, αλλά δεν μπορείς να τον σκοτώσεις, όπως  θα έλεγε και ο Χεμινγουέι.

Ας ελπίσουμε πως τον καρκίνο μου θα τον εξοντώσουν οι ταπεινοί ιερείς του Ασκληπιού και ας μη τον σκοτώσουν εντελώς, αφού και αυτός, μια ζωή σε ένα σώμα ανθρώπινο τη δικαιούται νομίζω.

Οψόμεθα…

 

 

SHARE

Περισσότερα

MORE iPEOPLE